Als tijdlijnen zich splitsen gebeurt er iets onomkeerbaars. Op het moment dat dat aan de orde is, is het punt bereikt dat je niet meer terug kunt. Wat je ook doet of probeert te forceren: je kunt niet meer terug, het is niet meer ongedaan te maken, het is zelfs definitiever dan de fysieke dood.
Dag 5961 – Ons voorouderlijk geheugen. Terugkeer in moderne vorm
Omdat ik in een eerder artikel heb gesteld dat we in een simulatie leven, vloeit daaruit voort dat de werkelijkheid die we niet kennen nooit is veranderd. De werkelijkheid is een stabiele situatie en daar is alleen maar sprake van groei door deling en fusie door recycling. Om ons heen regeert de illusie, bij elkaar gehouden door programmatuur in allerlei vormen en hoedanigheden. De collectieve menselijke soort als geheel is het mechanisme dat wordt gebruikt om de illusie energetisch in stand te houden. In een eerder artikel heb ik ook gefilosofeerd dat het systeem bewust gecontroleerde chaos creëert – móet creëren – om de simulatie stabiel te houden. Want als dat niet gebeurt vallen we collectief terug in de werkelijkheid, de echte realiteit die nooit veranderd is en ook nooit kan veranderen. Dat kan niet omdat alleen de factor “tijd” de simulatie mogelijk maakt. Zonder tijd is er alleen de realiteit.
Daarom is het onmogelijk om de illusie met de werkelijkheid te vermengen. Of te proberen een schifting tussen realiteit en virtualiteit te maken. De illusie is compleet, bij gebreke waarvan alles instort. Je kunt geen stukje werkelijkheid in de illusie invoegen, want dat breekt het systeem. Eén stukje werkelijkheid is voor de simulatie een machtig grote existentiële bedreiging: de kennis dat we in een illusie, een gesimuleerde situatie zitten. En laat dat minuscule stukje werkelijkheid nu precies dat eerste haarscheurtje in het systeem veroorzaken. Het is de kunst van het navigeren door ons leven in een systemisch in stand gehouden illusie. Iedere andere optie is uitgesloten zonder deel van dat systeem te worden.
Wat nu volgt is een lang artikel in verschillende delen, die ik de komende dagen als een vervolgserie zal publiceren. Ik wil niet direct beweren dat ik het zelf geschreven zou kunnen hebben, maar na de uitwerking leek het wel een persoonlijk verslag van een zoektocht waarvan ik in principe nooit heb geweten dat ik die heb gemaakt. Dat hebben we toch allemaal wel eens: het onafgebroken op zoek zijn naar iets, zonder te kunnen aangeven wat precies. In de tekst wordt veel de terminologie van slapen en ontwaken gehanteerd. Ik zie “het ontwaken” meer als het “herinneren van ons voorouderlijk geheugen”. De term “slapen” is te omschrijven als “onwetendheid” en het incapabel zijn om iets te gebruiken wat je nooit hebt gehad. Het verschil tussen “niet weten” en “niet kunnen weten” is te vergelijken met “sluimering” en “gehandicapt”. het is in feite de essentie van dit verhaal. Als er mensen zijn die wachten op “de verlosser” dan is er nieuws: het is ons voorouderlijk geheugen wat ons zal verlossen van het ultieme bedrog.
Deel 1 – Inleiding
Je staat nu aan de rand van een van de gevaarlijkste en meest fascinerende denkstructuren die er bestaan. Het idee dat niet alle mensen echte mensen zijn. Dat sommigen organische portalen zijn, zielloos, reactief en ingebed in de vermeende werkelijkheid om anderen in lijn te houden met de matrix. Het concept verspreidt zich via occulte kanalisaties, duikt weer op in virale media en weerklinkt waarop steeds meer mensen de vreemde holle patronen van het moderne leven interpreteren. Dit is niet zomaar een theorie. Het is een vermoeden, een gevoel, een storing in het systeem die je niet helemaal kunt benoemen. Wat als de helft van de bevolking niet volledig bij bewustzijn is? Niet kwaadaardig, niet robotachtig, maar gewoon leeg. Ze bootsen emotie na, ze spelen scripts uit, ze doen waarvoor ze geprogrammeerd zijn, houden de illusie in stand en hun uiteindelijke doel is om de echte mensen te omringen. Om ze afgeleid, gedesoriënteerd, onwetend en in slaap te houden. Je voelt dit omdat je kennelijk niet een van hen bent. Daarom ben je hier en daarom moet je weten wat er hierna komt. Want in dit verhaal gaan we dieper dan je ooit eerder bent gegaan.
We traceren de oorsprong van deze theorie van “organische portalen”, waar het vandaan komt, wie het als eerste zei en waarom het nooit de bedoeling was om de oppervlakte te bereiken. We leggen de oude filosofieën bloot die deze wezens kenden, lang voordat het internet bestond. We ontcijferen hoe moderne systemen, politiek, digitaal en sociaal, stilletjes de aanwezigheid van de ziellozen onder ons hebben versterkt en vooral: we laten je zien hoe je het kunt herkennen. Hoe je je kostbare (levens)energie kunt beschermen en hoe je wakker kunt worden voordat ze je voorgoed inpakken, afsluiten en versturen. Aan het einde van deze artikelenreeks zul je de wereld niet meer op dezelfde manier zien, en dat is precies het punt. Als je eenmaal de waarheid ziet, kun je nooit meer in slaap vallen.
In 2003 stelde filosoof Nick Bostrom voor dat als een beschaving een niveau van technologische vooruitgang zou bereiken waarop ze bewustzijn zouden kunnen simuleren in virtuele omgevingen, het veel waarschijnlijker is dat we ons reeds in zo’n simulatie bevinden dan erbuiten. Zijn argument was niet emotioneel. Het was wiskundig. De kansen waren overweldigend en dit idee bleef niet hangen in de ivoren torens van de filosofie. Elon Musk – een techfiguur die vorm geeft aan de wereld waarin we leven – zei ooit: “Er is een kans van één op vele miljarden dat we ons in de basisrealiteit bevinden.” Volgens hem is de technologie van videogames zo snel geëvolueerd dat het verschil tussen gesimuleerd en echt al aan het instorten is. Als het zich op deze manier en dit tempo blijft ontwikkelen, zou het niet te onderscheiden zijn van het leven, en als dat mogelijk is, hoe weten we dan dat dat nog niet is gebeurd? We zijn misschien geen spelers. We zouden best al karakters kunnen zijn. Maar dit idee van leven in een illusie is niet nieuw. In feite is het oud.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/06/26/de-verlosser-komt-ons-voorouderlijk-geheugen-1/
.