
‘Vrijheid van meningsuiting voor mij, maar niet voor jou’
Maar in plaats van haar schouders op te halen of met een scherpe grap terug te slaan, kruipt Gül vol in de professionele slachtofferrol. Ze haalt er racisme, hiërarchieën en de rechtsstaat bij alsof Dennis Schouten zojuist een staatsgreep heeft gepleegd.
Ze probeert haar hypocrisie recht te praten door te beweren dat kritiek op een religie “iets anders is” dan een grap over afkomst. “Ideeën kun je kiezen. Afkomst niet,” doceert ze belerend. Maar het resultaat blijft hetzelfde: Gül eist het absolute recht op om anderen tot op het bot te beledigen, maar zodra het vizier op haar wordt gericht, roept ze om de politie.
Laat de waarheid niet verzwijgen: blijf op de hoogte van de hypocrisie van de media-elite en de dubbele standaarden! (Let op: het artikel gaat hieronder direct verder!)
Privéberichtjes lekken uit pure wrok
Johan Derksen vatte het bij Vandaag Inside al perfect samen: ze zeurt door en gedraagt zich kinderachtig. Natuurlijk is Lale daar ook weer woest over, want hoe durft iemand kritiek te hebben op haar emotionele gang naar de rechtbank? “Sinds wanneer is Johan Derksen een autoriteit op het gebied van strafrecht?” sneert ze in haar column.
Wat de zaak pas écht triest maakt, is de manier waarop ze probeert Schouten persoonlijk kapot te maken. In haar betoog onthult ze doodleuk privéberichten. Schouten zou haar vroeger hebben versierd, hartjes hebben gestuurd en haar een “intellectueel sekssymbool” hebben genoemd.
Ze zet hem neer als een “giftige, gekrenkte man”. Maar wie is hier nu eigenlijk giftig en gekrenkt? Als je zó boven de materie staat als Lale beweert, waarom gooi je dit soort privé-dingen dan in een landelijke krant, puur om een vileine trap na te geven? Het toont vooral haar eigen kleinzerigheid aan.
De rechtsstaat misbruiken voor een gekrenkt ego
Het is een levensgevaarlijke trend dat opiniemakers en ‘BN’ers’ de politie en de rechtbanken willen misbruiken om hun eigen gekrenkte ego’s te masseren. Ons strafrecht is niet bedoeld om te bepalen of de grappen van Dennis Schouten wel of niet door de beugel kunnen. Het vrije woord moet juíst schuren en soms pijn doen.
Als Lale Gül écht de stoere meid was die ze pretendeerde te zijn in haar eerste boek, dan had ze Roddelpraat lachend genegeerd. Maar nu laat ze zien dat ze eigenlijk precies hetzelfde is als de klagende types waar ze zelf altijd zo fel tegen tekeerging: zodra het te heet wordt onder de voeten, roepen we om de overheid om de dader te straffen. Hypocrisie in zijn allerpuurste vorm!
.

