“In een wereld waar bescherming de dood omarmt, is de ironie van onze goedbedoelde daden onontkoombaar: ‘Hoe meer we ouderen beschermden, hoe meer we ze doodden.’ De schaduw van onze keuzes werpt een lange schaduw, en de waarheid fluistert ons toe dat de grootste bedreiging niet het virus was, maar onze eigen angst en isolatie.”
Een onnodige aanval op mensen: ‘Hoe meer we ouderen beschermden, hoe meer we ze doodden’.
Was de oversterfte tijdens de coronaperiode werkelijk het gevolg van een dodelijk virus? Of hebben lockdowns, isolatie, economische ontwrichting en vaccinatie zelf de sterfte veroorzaakt? Tijdens de Allison Inquiry in Ottawa deze maand presenteerde natuurkundige en oud-professor Denis Rancourt een radicaal afwijkende analyse. Zijn conclusie: de officiële sterftecijfers vertellen een heel ander verhaal dan het gangbare coronanarratief.
Voor Denis Rancourt begint het verhaal niet met virologie, maar met een grafiek. Sterftecijfers. Wie overleed? Wanneer? Hoe oud waren de mensen? Waar woonden ze? En vooral: wanneer begon de sterfte af te wijken van de historische trend?
Volgens Rancourt zijn juist die gegevens de hardste cijfers die we hebben. En wie ze onbevooroordeeld bekijkt, komt tot een ongemakkelijke conclusie. Zijn presentatie tijdens de Allison Inquiry was niet zomaar een kritiek op het coronabeleid. Rancourt legde een compleet alternatief verklaringsmodel op tafel:
‘De vaccins hebben mensen gedood’
Het eerste deel van zijn presentatie (je kunt de slides hier terugvinden) richtte zich op de coronavaccins. Rancourt verwees naar meer dan vijftig autopsiestudies, meldingen in het Amerikaanse VAERS-systeem, biopsieën en duizenden wetenschappelijke publicaties over bijwerkingen.
Er zijn inmiddels bijna 5.000 peer-reviewed artikelen over nadelige effecten van coronavaccins. Daaruit trekt hij een harde conclusie: wetenschappelijk gezien is er geen twijfel over mogelijk dat de vaccins mensen doden en beschadigen.
Maar Rancourt wil verder gaan dan aantonen dat bijwerkingen bestaan. Hij laat met officiële sterftecijfers zien dat vaccinatie ook zichtbaar is in de bevolkingssterfte. En daarbij komen enkele van zijn meest opmerkelijke claims.
De ‘negen maanden later’-puzzel
Eén van de opvallendste grafieken in zijn presentatie ging over zwangere vrouwen en baby’s.
Rancourts redenering is eenvoudig: als een ingreep tijdens de zwangerschap schade veroorzaakt, zou een effect op pasgeborenen ongeveer negen maanden later zichtbaar kunnen worden. Dat patroon is precies terug te zien in de Amerikaanse sterftecijfers.
Hij stelt dat er na de vaccinatiecampagnes onder zwangere vrouwen een stijging van de sterfte onder zuigelingen zichtbaar werd, met een vertraging die overeenkomt met ongeveer één zwangerschap.
Volgens zijn berekeningen gaat het in de Verenigde Staten om circa 4.000 extra sterfgevallen onder zuigelingen tussen 2022 en 2024:
Voor Canada komt hij uit op ongeveer 200 extra sterfgevallen:
Rancourt noemt de timing “zeer sterk bewijs” voor een verband.
‘Niet in 2020. Niet in 2021.’
Hij keert tijdens zijn presentatie steeds terug naar één observatie. Als COVID-19 de oorzaak van de stijgende sterfte zou zijn, waarom begint die stijging volgens zijn grafieken dan niet wanneer de pandemie uitbreekt? Hij wijst erop dat bepaalde sterftepatronen onder baby’s niet in 2020 beginnen en evenmin in 2021, maar pas later.
Hetzelfde patroon zegt hij bij jonge kinderen te zien. Dat is voor Rancourt een belangrijk onderscheid: de sterfte volgt niet simpelweg de verspreiding van COVID-19, maar juist momenten waarop bepaalde groepen voor het eerst werden gevaccineerd.
410 extra doden onder Canadese kinderen
Dan verschuift de presentatie naar Canada. Rancourt toont sterftecijfers voor kinderen van 1 tot 4 jaar, 5 tot 9 jaar en 10 tot 14 jaar. Alle drie leeftijdsgroepen vertonen een opvallende stijging in het jaar waarin vaccinatie voor die leeftijdsgroep werd ingevoerd.
Zijn berekening: 410 extra sterfgevallen onder Canadese kinderen van 1 tot 14 jaar:
Vooral het tijdstip is opmerkelijk. Niet tijdens de eerste twee coronajaren, maar rond de introductie van vaccinatie nam de sterfte scherp toe.
Hij noemt het verschil met de officieel geregistreerde COVID-19-sterfte onder kinderen daarbij groot. Zijn reactie: “Het is echt verbazingwekkend.”
En dan: ‘turbokanker’
Ook kanker komt uitgebreid aan bod. Rancourt gebruikt de inmiddels veelbesproken term turbokanker, maar koppelt die aan het medische begrip hyperprogressive disease: een uitzonderlijk snelle vorm van kankerprogressie die al vóór COVID-19 in de medische literatuur werd beschreven.
Vervolgens kijkt hij naar kankersterfte na de vaccinatie-uitrol. Daar ziet hij verschillende opvallende stijgingen. Onder Amerikanen van 5 tot 24 jaar berekent hij ongeveer 960 extra kankersterfgevallen:
Bij een specifieke zeldzame vorm van kanker onder jongeren zegt hij zelfs een verdrievoudiging van de sterfte te zien. Bij 25- tot 44-jarigen noemt hij ongeveer 240 extra sterfgevallen door kanker op meerdere plaatsen:
En bij 75-plussers komt hij voor diezelfde categorie uit op ongeveer 1.500 extra sterfgevallen:
Voor Rancourt zijn dit geen toevallige schommelingen, maar “schreeuwende veiligheidssignalen”.
Maar de vaccins zijn niet het hele verhaal
Wie denkt dat Rancourts presentatie uitsluitend over vaccins gaat, komt bedrogen uit. Zijn tweede grote boodschap is misschien nog belangrijker. De coronamaatregelen zelf hebben veel sterfte veroorzaakt, ontdekte hij. Lockdowns. Isolatie. Economische onzekerheid. Het stopzetten van financiële steun. Angst. Sociale ontwrichting.
Vooral het beleid rond ouderen krijgt ervan langs.
‘Hoe meer we ouderen beschermden, hoe meer we ze doodden’
Een grafiek over 85-plussers vormt één van de meest controversiële onderdelen van de presentatie. Rancourt legt een maatstaf voor de strengheid van maatregelen naast de oversterfte onder ouderen.
Op perioden waarin de maatregelen ter bescherming van ouderen worden aangescherpt, volgden juist pieken in de sterfte. Daarna volgt een periode waarin de sterfte onder het normale niveau ligt.
Zijn verklaring: het dry tinder effect (dor hout). Wanneer tijdens een eerste piek veel kwetsbare mensen overlijden, blijven er vervolgens minder mensen over die in de weken daarna zouden kunnen overlijden.
Tijdens het verhoor wordt Rancourt rechtstreeks gevraagd of de boodschap dan eigenlijk is dat ouderen juist níét geïsoleerd hadden moeten worden. Zijn antwoord: “Absoluut. Dat is de boodschap.”
Hij gaat daarbij nog verder. Zelfs wanneer men uitgaat van de gangbare modellen voor virusverspreiding, zouden die volgens zijn eigen wiskundige analyses voorspellen dat het isoleren van kwetsbare ouderen onder bepaalde omstandigheden juist méér sterfte kan veroorzaken.
Het meest explosieve onderdeel: ‘Waar is het virus?’
Maar dan komt Rancourt bij zijn meest vergaande stelling. Hij zegt dat hij met collega’s de geografische verspreiding van sterfte heeft onderzocht op zeer lokaal niveau, in de Verenigde Staten, Europa en andere landen.
Het patroon klopt niet met de manier waarop een respiratoir virus zich volgens de gangbare modellen zou moeten verspreiden. Waarom? Omdat gebieden die geografisch dicht bij elkaar liggen soms sterk verschillende sterftepatronen vertonen.
Rancourt noemt New York en Californië. New York kreeg een grote sterftepiek. Californië niet, ondanks intensief verkeer tussen beide gebieden. Hij noemt ook Noord-Italië en Rome. Milaan werd zwaar getroffen; Rome kende aanvankelijk nauwelijks vergelijkbare oversterfte. Dergelijke patronen zijn moeilijk te rijmen met een virus dat zich via menselijke contacten verspreidt.
En dan volgt een zin die waarschijnlijk het meest verstrekkende moment van zijn hele getuigenis vormt: “Mogelijk was er iets anders gaande.”
‘Misschien was het hele idee van een pandemie verkeerd’
Rancourt trekt de lijn vervolgens helemaal door.
Als de geografische patronen niet passen bij de verspreiding van een virus, moet ook de verklaring opnieuw worden bekeken. Hij zegt daarom dat het mogelijk is dat het hele idee van een pandemie als verklaring voor de oversterfte verkeerd was.
Zijn eigen verklaring bestaat uit een cocktail van maatschappelijke en medische factoren. Economische ontwrichting. Angst. Stress. Lockdowns. Isolatie. Medische protocollen. En vaccinatie.
Niet het virus, maar de reactie op het virus is de belangrijkste oorzaak van de extra sterfte geweest, concludeert hij.
‘De vaccins waren giftig’
Aan het einde van zijn presentatie keert Rancourt terug naar de vaccins. Hij stelt dat de gebruikte mRNA-vaccins rechtstreeks toxische stoffen in het lichaam brachten.
Hij verwijst daarbij naar lipide nanodeeltjes en naar een review uit 2025 waarin toxiciteit als een fundamentele beperking van deze technologie wordt beschreven.
“De vaccins zijn giftig en hebben vele sterfgevallen veroorzaakt.” Het is de kern van zijn boodschap: de signalen waren niet verborgen, maar zichtbaar in de officiële cijfers.
Een persoonlijk verhaal achter de cijfers
Na de presentatie wordt de toon plotseling persoonlijk. Eén van de weinige aanwezige parlementsleden, Mike Dawson, vertelt over zijn zoon en schoondochter. Zij waren 24 jaar oud toen zijn schoondochter tijdens haar zwangerschap via haar werk onder druk kwam te staan om zich te laten vaccineren. De baby overleed.
Hij beschrijft vervolgens het proces dat volgde: afscheid nemen, de baby ter wereld brengen en uiteindelijk begraven. Zijn boodschap aan Rancourt is eenvoudig: achter iedere grafiek over oversterfte zitten echte mensen. Echte gezinnen. Echte kinderen. En echt verdriet.
Het is misschien wel het meest aangrijpende moment van de bijeenkomst, juist omdat het verhoor daar even loskomt van statistieken en modellen.
Een totaal ander coronaverhaal
Wie Rancourts getuigenis in één zin zou moeten samenvatten, komt uit bij een controversiële stelling: de grootste fout was niet dat de samenleving te weinig deed tegen COVID-19, maar dat zij überhaupt op deze manier ingreep.
En daar bovenop komt zijn meest fundamentele vraag: wat als de geografische patronen van de sterfte helemaal niet wijzen op een zich verspreidend dodelijk virus?
Rancourt eindigt zijn presentatie met een historische voorspelling: “De geschiedenis zal uitwijzen dat de coronaperiode in feite een grootschalige en onnodige aanval op de bevolking is geweest, waarbij op meerdere fronten schade werd aangericht.”
Het is een uitspraak die weinig ruimte laat voor nuance.
De vraag die hij achterlaat is dan ook niet alleen hoeveel mensen tijdens de coronaperiode stierven, maar vooral: wat veroorzaakte die extra sterfte? Het virus? De maatregelen? De vaccins? De maatschappelijke ontwrichting? Of een combinatie daarvan?
Rancourt heeft tijdens de Allison Inquiry zijn antwoord gegeven. Een antwoord dat verstrekkende gevolgen zal hebben voor hoe de coronaperiode de komende decennia wordt herinnerd.