Het vorige artikel eindigde met de constatering dat het uitlokken van onze toestemming door de in feite machteloze entiteiten, op alle mogelijke manieren zal worden voortgezet. Ze moeten wel, anders bestaan ze niet meer. Het beste kan dat door ons in te schakelen en met name door ons bang te maken. Bang om te verliezen wat het systeem voor ons heeft bedacht: materiële welstand en geestelijke armoede. De laatste zinnen van genoemd artikel luiden als volgt:
Wanneer we stuk voor stuk een soevereine natie van één worden, zal de Matrix proberen je vastberadenheid te testen. De eliteproxies zullen hun algoritmes sturen om aan je deur te kloppen. Ze zullen plotselinge financiële stress, een conflict op je werkplek of een zeer gerichte digitale ramp orkestreren, in de hoop dat je in paniek raakt, in arren moede je schild laat zakken en hen tenslotte maar weer uitnodigt.
Je zult echter naar deze hoopvolle pogingen kijken en glimlachen. Je zult ze herkennen voor wat ze werkelijk zijn, de wanhopige, krabbende klauwen van een uitgehongerde parasiet die smeekt om een druppel van jouw oneindige licht. Je zult het ze niet meer geven. Je zult ze laten verhongeren op de stoep.
Ze willen altijd wat van je en als je een fractie toegeeft, willen ze meer zonder dat er iets voor terugkomt. Het uitlokken van je toestemming is aan de orde van de dag. En omdat we gewoontegetrouw vasthouden aan wat van ons is, wat we hebben gerealiseerd in ons leven, weten ze dat de angst om dat kwijt te raken de motor van het systeem is. Angst. Dat moet constant worden gevoed en daar zijn ze druk mee.
Eén van die methoden is wat wordt genoemd: “predictive programming”. In het document “De Toestemmingsval” wordt daar aan gerefereerd, door het onder andere te hebben over Hollywood, science fiction films, social media en andere kanalen. Door constant science fiction films te produceren die gaan over tsunami’s, nucleaire dreiging, aliens of rampen door cybercrime, worden we geprogrammeerd. Iedereen die die rommel heeft gezien, heeft het erover. Ik niet, ik ben nooit naar “de film” geweest. Maar het internet doet uiteraard hetzelfde en heeft die rol op fenomenale wijze overgenomen. Daarom loop je met het fenomeen “internet” ook vast en verzuip je in de varianten en ideeën. Daarbij vergeet je jeZelf en morst iedere dag meer kostbare levenskracht. Je kunt de deur op slot doen en je opsluiten, maar je kunt ook een tegenaanval uitvoeren. Beide mogelijkheden worden gepropageerd door het systeem. Een holbewoner kun je isoleren en een tegenstander kun je controleren. Met het aangaan van het – in feite – achterhoedegevecht geef je ze simpelweg toestemming. Er komt chaos en verwarring, als gevolg van een kolossale informatieachterstand.
De derde mogelijkheid is proberen je van hun angstmotor los te koppelen en je informatieachterstand te elimineren. Het vorige artikel beschrijft de talloze manieren waarop je toestemming wordt uitgelokt en is wat mij betreft dus een “sleuteldocument”.
En…. ik wist het eigenlijk al.
Het gaat over “voorspellende programmering”, een geraffineerde methode om de toekomst te manipuleren. De angstmotor opladen. Vorig jaar om deze tijd viel er van overheidswege eenenvelop op de deurmat. Niemand heeft erom gevraagd. Iedereen heeft er één in de brievenbus gehad en het moet tientallen miljoen aan belastinggeld hebben gekost. Ik heb de deurmatvervuiling opgepakt en opengemaakt en daartoe mijn normale frequentieniveau flink moeten saboteren. Een enkele keer doe ik dat ook met het “koppensnellen” van de mainstream media om te kijken wat je vooral moet negeren en in een enkel geval moet gebruiken om te ondervinden of hun methoden nog werken, dan wel compleet averechts werken. Dat moet je niet te vaak doen, want je morst toch ongewild enkele kostbare druppeltjes parasietenvoer. Ik hoop dan maar dat die druppeltjes vol met afvalstoffen zitten zoals microplastics en zware metalen. Maar misschien is dat wel de kers op de taart voor dat soort entiteiten. Ik weet dus eigenlijk al jaren waarom ik bepaalde artikelen publiceer, maar vaak als ik ze na langere tijd nog eens lees (en de spelvauten eruit sleutel), dan vraag ik me wel eens af: “Wat staat daar eigenlijk?”
Over deurmatvervuiling – met de winter voor de deur – van staatswege raak ik niet uitgefoeterd en dat snap ik nu. Het is je reinste flauwekul, of het nu over een griepprik gaat of over oorlogsgevaar, zeespiegelstijging en milieurampspoed. De brief die we vorig jaar kregen is in vragende vorm gesteld, of we wel voorbereid zijn op als de stroom uitvalt, de dijken doorbreken of er wederom een neppandemie losbarst. Lees dit maar eens met het genoemde sleuteldocument in het achterhoofd:
Het gaat natuurlijk wel weer van “van dik hout zaagt men planken”, mijn excuses daarvoor, maar de bedoeling van dit soort artikelen is altijd geweest om “goedbedoelde waarschuwingen van staatswege” te vertalen naar wat ze werkelijk van plan zijn. Mijn buurman zou na mijn gedecodeerde verhaaltje door de hoeven zakken en mijn familie zou de politie wel eens kunnen bellen. Maar nu snappen we dan hoop ik ook iets beter, waarom ze dit soort rotzooi ongevraagd verspreiden: “voorspellende programmering”. Ik heb mensen gesproken die zich niet eens afvroegen waarom je een (ketting)zaag in huis moet hebben om de komende crisis het hoofd te bieden. Mensen zijn er serieus mee bezig en dat is de hele crux van het verhaal. Als het dreigt fout te gaan en mensen reageren nergens op, dan wordt de planning wat kracht bijgezet door staatsterreur. Dat hoeft niet eens met kogels of kneedbommen, het kan ook gewoon met wetgeving en ordehandhaving of door bijvoorbeeld 3 miljoen camera’s in het land op te stellen. Nederlanders begrijpen altijd alles, waarschijnlijk omdat minimaal 75% van de bevolking voor haar primaire levensbehoeften afhankelijk is van de staat. Ook dat maakt het voor het systeem wat makkelijker om de onderdanen te manipuleren, er dreigt immers altijd “verlies van….”
Maar dit is wat we consequent zouden moeten doen: het decoderen van berichtgeving. Ik vraag nooit ergens om, maar wordt geen dag met rust gelaten. Of er wordt aangebeld, of er wordt wat binnengegooid, het is telkens om iets bij je weg te halen en er komt niets voor terug. Ja, zelfs minderjarige collectanten kunnen hier standaard de pot op, ook al regent het pijpenstelen. Met de winter voor de deur komen ze weer bedelen voor de directie van hun goede doelenclub. Het is dus niet alleen het decoderen van berichtgeving, je moet alles decoderen met het hogere doel van de machine in het achterhoofd. Vrijwel alles is te verklaren. Je kunt ervoor kiezen om er geen aandacht aan de schenken, je kunt het ook decoderen. In de grond boren dus. Minachtend in de vernieling helpen. Je punt maken en verder niets, geen hoogdravende discussie van maken. Dat zijn hun spelregels. Gewoon wachten op de volgende onbeholpen poging. Je schild zo hard als diamant maken, waar al die onbeholpen pogingen op afketsen en tot kosmische ruis vergaan.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/11/06/de-angstmotor/
.