Ridderkerk – 12 januari 2026
Wie Carola van der Zwaan (51) vandaag ontmoet, ziet een energieke, sportieve vrouw die zichtbaar goed in haar vel zit. Dat contrast met haar verleden is groot. Jarenlang werd haar leven beheerst door een zeldzame huidaandoening die haar gezicht en lichaam ingrijpend veranderde en haar zelfbeeld volledig onderuit haalde.
De klachten begonnen in 2001, twee jaar na de geboorte van haar zoon. Wat startte met enkele kleine bultjes in haar gezicht, groeide in korte tijd uit tot uitgebreide huiduitslag. “Eerst dacht ik nog: dat trekt wel weg,” vertelt Carola. “Maar elke ochtend was het erger. Bij mijn neus, mijn kin, later ook op mijn armen en rug. Ik raakte in paniek.”
Na meerdere bezoeken aan de huisarts belandde Carola uiteindelijk in het Erasmus MC. Artsen stonden lange tijd voor een raadsel. Er volgden talloze onderzoeken, zelfs specialisten uit België dachten mee. Uiteindelijk kwam de diagnose: trichoepithelioma, een zeldzame huidaandoening waarbij goedaardige tumoren ontstaan vanuit haarzakjes. Vermoedelijk speelde haar zwangerschap een rol in het ‘activeren’ van de aandoening.
‘Loop je daarmee in het ziekenhuis?’
Hoewel Carola opgelucht was dat haar klachten eindelijk een naam hadden, volgde al snel de volgende klap: behandeling bleek niet mogelijk. Ze moest leren leven met haar veranderde uiterlijk. Dat bleek bijzonder zwaar. Haar gezicht werd rood en gezwollen, haar neus en bovenlip veranderden van vorm. “Mensen staarden, fluisterden en riepen me na. In het winkelcentrum werd ik uitgescholden voor hamster of konijn.”
Ook op de arbeidsmarkt liep ze vast. Bij sollicitaties voelde ze zich afgewezen vanwege haar uiterlijk. Sommige gesprekken maakten diepe indruk. “Een man gaf me een hand, keek naar mijn gezicht en zei: ‘Loop je daarmee in het ziekenhuis?’ Dat was zó pijnlijk.”
Langzaam trok Carola zich terug. Er was een periode waarin ze nauwelijks nog de deur uit durfde. “Ik schaamde me enorm. Mijn moeder bracht mijn kinderen naar school. Ik dacht echt: wat bereik ik in dit leven met zo’n gezicht?”
Keerpunt
In 2012 kwam een omslagpunt. Carola’s moeder kreeg borstkanker. “Ik besefte ineens: mijn moeder kan doodgaan, terwijl ik met deze aandoening misschien honderd jaar oud word. Dat zette alles in perspectief.” Ze besloot haar energie te richten op wat ze wél kon veranderen.
Ze begon met tatoeages, als een manier om haar lichaam opnieuw toe te eigenen. Wat begon met kleine symbolen voor haar kinderen, groeide uit tot uitgebreide tattoos over haar rug en benen, met Maori-achtige motieven. “Toen ik mezelf in de spiegel zag, was ik zo blij. Het gaf me kracht. Mijn gezicht is misschien niet mooi, maar ik ben wél mooi.”
Nieuwe focus
Daarnaast stortte Carola zich op fitness. Ze begon fanatiek te trainen in een sportschool in Ridderkerk en bouwde een sterk, gespierd lichaam op. “Ik vroeg gewoon aan mannen hoe zij trainden en ben begonnen.” Ze trainde tot vijf keer per week en merkte dat ze niet alleen fysiek, maar ook mentaal sterker werd.
Zelfs een fitness-bikiniwedstrijd kwam in beeld, al ging die door corona niet door. Wel liet Carola een professionele fotoshoot doen. Uiteindelijk volgde ze een opleiding tot fitnessinstructeur en kreeg ze een baan bij een sportschool in Rotterdam-Hoogvliet. Inmiddels is ze daar personal trainer en assistent-manager.
‘Kijk verder dan mijn gezicht’
Dagelijks ziet Carola honderden mensen. “Ze zien wie ik ben, niet alleen mijn gezicht.” Dat besef raakte haar extra toen een jong meisje met een huidprobleem speciaal naar haar sportschool kwam. “Ze durfde eerst niet. Toen ze hoorde dat ik hier werkte, kwam ze toch. Ik moest huilen.”
Carola hoopt dat haar verhaal mensen aan het denken zet. “We oordelen zo snel op uiterlijk. Ik ben zoveel meer dan mijn aandoening.” Ze is eerlijk: als er ooit een medicijn komt, zou ze dat nemen. “Maar dit alles heeft me wel gemaakt tot de vrouw die ik nu ben.”