Gisteren kregen we een zeldzaam inkijkje in de ware aard van de globalistische bovenlaag. Niet in een panel met warm applaus, niet achter badges en beveiliging, maar op straat in Davos, waar de zelfverklaarde wereldverbeteraars samenklonteren tijdens het World Economic Forum.
Daar stonden ze ineens oog in oog met journalisten die niet knikken, niet fluisteren en niet wegkijken: Rebel News.
De confrontatie
Voormalig Google-topman Eric Schmidt werd aangesproken door reporters Avi Yemini en Ezra Levant. Geen schreeuwerij, geen beledigingen. Simpele, scherpe vragen:
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Over zijn rol in Big Tech-censuur
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Over memo’s en beleid rond ‘desinformatie’
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Over samenwerking met overheden om ongewenste meningen te dempen
En toen gebeurde het onvermijdelijke.
Geen antwoord. Geen inhoud. Geen debat.
Schmidt schoot in paniek, riep “My God!”, beschuldigde de journalisten van “harassment” en vluchtte een paviljoen in. Het was het gedrag van iemand die gewend is aan regie, niet aan tegenspraak. Aan applaus, niet aan accountability.
Waarom dit moment telt
Dit is precies waarom Davos zo nerveus wordt van echte journalistiek. Want zonder algoritmes, zonder moderators en zonder mediavrienden valt de façade snel weg. De keizersmantel blijkt dun; eronder zit irritatie, arrogantie en minachting voor vrije meningsuiting.
Google als censuurpionier
Onder Schmidts leiding werd Google niet alleen een zoekmachine, maar een poortwachter. Eerst in de VS, daarna wereldwijd:
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Shadowbannen van afwijkende stemmen
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>De-ranken van kritische artikelen
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Blokkeren van content die niet paste in het dominante narratief
Conservatieven, critici van klimaatgekte en vragenstellers bij het Covid-beleid kregen de koude schouder. Niet via open debat, maar via stille knoppen achter de schermen.
DDS: niet theoretisch, maar ervaren
Voor De Dagelijkse Standaard was dit geen abstract verhaal. Tijdens de Covid-periode zagen we het met eigen ogen:
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Artikelen over lockdowns en vaccins werden minder vindbaar
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Bereik kelderde
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-white [&>a]:underline md:text-lg text-base”>Inkomsten en impact kregen klappen
Niet omdat we fout zaten, maar omdat Big Tech besloot wat ‘waarheid’ mocht zijn. Dat is geen moderatie, dat is machtsmisbruik.
Waarom Schmidt vluchtte
De scène in Davos liet één ding kristalhelder zien: deze elite kan niet omgaan met directe verantwoordelijkheid. In hun wereld spreken ze over “vrijheid” terwijl ze die beperken. Over “democratie” terwijl ze informatie filteren. Over “veiligheid” terwijl ze het debat smoren. Zodra iemand die woorden terugkaatst, zonder uitnodiging en zonder filter, rest er maar één reflex: wegwezen.
De les
Dit was geen incident. Dit was een moment van ontmaskering.
Zonder bodyguards. Zonder algoritmes. Zonder applaus. Echte verantwoording voelt voor de Davos-elite als zonlicht voor vampiers. En daarom is deze confrontatie goud waard. Meer hiervan, graag.
Steun De Dagelijkse Standaard! De overheid probeert kritische stemmen het zwijgen op te leggen, online en offline. Wij laten ons niet blokkeren! Help ons om de macht te blijven controleren. Steun ons via BackMe of maak uw bijdrage over op NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media. En let op: als u ons via BackMe steunt, krijgt u gratis en voor niets elke dag onze exclusieve SubStack-column zo, hop, in uw email inbox!
.
