Sweetland studeerde klimaatwetenschap, volgde obsessief apocalyptische krantenkoppen en wilde de overheid helpen om de planeet te redden. Maar na jaren van angst en intensief onderzoek begon ze vraagtekens te plaatsen bij de voorspellingen die ze ooit als onbetwistbare waarheden had aanvaard.
Hieronder kunt u het volledige interview door Tom Nelson bekijken:
Het verhaal van Sweetland begint op tienjarige leeftijd, toen een schoolopdracht haar ertoe aanzette onderzoek te doen naar de opwarming van de aarde. Toen ze voorspellingen las dat het Great Barrier Reef een ecologische woestenij zou worden, maakte ze zich grote zorgen over de toekomst. In plaats van de zes weken te besteden die voor de opdracht waren uitgetrokken, schreef ze naar eigen zeggen in één nacht een rapport van 30 pagina’s. Die ervaring was het begin van een blijvende fascinatie voor klimaatrampen.
Angst
Als tiener verzamelde ze krantenartikelen en schreef ze zich uiteindelijk in voor een studie klimaatwetenschappen aan de University of Western Australia. Haar ambitie was om adviseur van de minister van Klimaat te worden en de dreigende ramp te helpen afwenden. Maar de voortdurende angst eiste zijn tol op persoonlijk vlak. Tijdens haar studie leed ze aan hevige buikpijn, worstelde ze maandenlang met haar gezondheid en belandde ze uiteindelijk in het ziekenhuis, met de angst dat ze zou sterven.
Sweetland zegt dat de psychologische last van de overtuiging dat de wereld op een catastrofe afstevende, bijdroeg aan haar lijden. Ze wijst ook op de bredere gevolgen van klimaatangst onder jongeren, waaronder de angst om kinderen te krijgen en de onzekerheid of een veilige toekomst wel mogelijk is. Volgens haar is het onverantwoord om kinderen te leren dat hun wereld ten dode opgeschreven is, vooral wanneer alarmerende voorspellingen worden gepresenteerd zonder dat deze voldoende kritisch zijn onderzocht.
COVID-19
Haar verandering van perspectief kwam geleidelijk op gang. Door naar Engeland te verhuizen, werd ze geconfronteerd met de economische en sociale gevolgen van het ‘net-zero’-beleid, waaronder hoge energierekeningen. Tijdens de COVID-19-lockdowns begon ze zich intensiever te verdiepen in beweringen over het klimaat. Ze zegt dat ze jaren aan de studie van dit onderwerp had gewijd, maar zelden vraagtekens had geplaatst bij de aannames die ten grondslag lagen aan wat haar was bijgebracht.
Een keerpunt was de ontdekking hoezeer de hedendaagse waarschuwingen over de opwarming van de aarde leken op eerdere voorspellingen van een catastrofale wereldwijde afkoeling. Sweetland stelt dat beide reeksen krantenkoppen spraken over voedseltekorten, hongersnood, ontheemding en extreem weer. Dit zette haar ertoe aan het bewijs achter individuele beweringen te onderzoeken in plaats van simpelweg de waarheid van deskundigen te accepteren.
Ze begon onderzoek te doen naar oogstopbrengsten, ijsbeerpopulaties, zeespiegelstijging en voorspellingen van milieurampen. Sweetland stelt dat het bewijsmateriaal dat ze tegenkwam vaak in tegenspraak was met de alarmerende verhalen die ze had aanvaard. Ze wijst op de stijgende wereldwijde voedselproductie en trekt al lang bestaande voorspellingen in twijfel dat hele eilandstaten onder de golven zouden verdwijnen. Haar argument is niet dat mensen de klimaatwetenschap automatisch moeten afwijzen, maar dat ze moeten nagaan of specifieke voorspellingen zijn uitgekomen.
Media
Sweetland is vooral kritisch over de manier waarop de media omgaan met mislukte voorspellingen. Als kranten lezers bang maken met voorspellingen die achteraf onjuist blijken te zijn, zo stelt ze, hebben ze de verantwoordelijkheid om hun fouten te erkennen.
Ze is van mening dat dezelfde norm moet gelden voor klimaatonderwijs op scholen.
De discussie gaat ook over het energiebeleid. Sweetland plaatst vraagtekens bij de economische haalbaarheid van wind- en zonne-energie, waarbij ze wijst op de materialen die nodig zijn voor de productie van turbines en de kosten voor het onderhoud en de vervanging ervan. Ze stelt dat de moeilijkheid om betrouwbare elektriciteit te leveren spanningen laat zien binnen de klimaatambities.
Ze zet ook de langdurige goedkeuringsprocessen waarmee conventionele elektriciteitscentrales te maken hebben, af tegen de inspanningen van de Britse regering om nucleaire projecten (small modular reactors) te versnellen die bedoeld zijn om datacenters van stroom te voorzien.
Voor Sweetland roepen deze kwesties bredere vragen op over politieke verantwoordingsplicht en machtsconcentratie. Ze is van mening dat catastrofale milieuverhalen het publiek meer bereid kunnen maken om gecentraliseerde oplossingen te accepteren, zelfs wanneer dat beleid aanzienlijke economische kosten met zich meebrengt.
Het interview sluit af met de hoop dat mensen die momenteel verhalen over klimaatrampen accepteren, deze uiteindelijk wellicht zullen heroverwegen. Sweetland adviseert om dergelijke gesprekken geduldig aan te gaan: het ter discussie stellen van één bewering, zoals voorspellingen over dalende oogstopbrengsten, kan al voldoende zijn om iemand aan te moedigen zich er verder in te verdiepen.
Source: https://clintel.nl/klimaatangst-klimaatscepsis-anika-sweetland/
.