Première ‘De stilte schreeuwt’ in Tuschinski.

De Stilte schreeuwt

De documentaire was in eerste instantie bedoeld om het Nederlandse TV-publiek in te lichten over de bijzondere gang van zaken rond de behandeling van de officiële instanties van de coronaperiode, met name wat betreft de veiligheid van de corona-injecties gezien de oversterfte en vaccinatieschade onder de levenden. De Nederlandse omroepen, maar ook de filmfestivals hebben geen belangstelling getoond.

De filmmaker Frank de Rooij legde voor de vertoning uit wat nu eigenlijk het startpunt was van de film. “Eigenlijk is het startpunt een vraag van Pieter Omtzigt,” zei De Rooij. “Hij wilde dat onderzocht. Dat onderzoek is nooit uitgevoerd.” De Rooij besloot het zelf te doen.⁴ Oud CBS-directeur Jan van der Zanden levert behoorlijke kritiek in diverse reacties op een artikel over de oversterfte van 28 maart jl. op Virusvaria.nl van Anthon Theunissen en Hans Verwaart. Maar dat er een probleem is, staat voor hem als een paal boven water. In een notendop beschrijft hij in feite het bestaansrecht van de film: “De ‘Stilte’ als beleidsinstrument oftewel: De Stilte Schreeuwt het uit! De reden waarom deze onloochenbare cijfers niet op de voorpagina staan, is niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat ze onverdedigbaar zijn. Wanneer een overheid of instituut wordt geconfronteerd met een structurele stijging van 25% in de sterfte onder werkende mensen, is de enige logische reactie een onmiddellijk, diepgaand onderzoek naar de oorzaken. Het feit dat dit onderzoek uitblijft en dat de discussie stelselmatig wordt verplaatst naar abstracte modellen en verhinderen van toegang tot ruwe data i.v.m. de privacy, is het meest onthutsende bewijs van de ernst van de situatie. Men hoopt dat de burger door de bomen het bos niet meer ziet.”⁵ Frank de Rooij probeert wellicht daarom weg te blijven van de complexe modellen en laat in de documentaire gewoon mensen aan het woord over wat ze feitelijk zien.

Ondanks het feit dat Andreas Voss in de film de gang van zaken vanuit het OMT bezien rustig uitlegt, heeft de kant van de critici heeft stevig de overhand. Deze critici hekelen de manier waarop de nadelige gevolgen van de covid-injecties niet in het openbaar besproken kunnen worden. Alexander van Walraven, bedrijfsarts staat onverminderd achter de eerste lijnsoplossingen waarmee hij en een aantal andere dissidenten levens bleven redden tegen de uitdrukkelijke drang van de inspectie in die met zeer boetes bleven dreigen en daadwerkelijk hoge boetes uitdeelden. Frank Stadermann had best genoemd mogen worden voor zijn goede boek ‘De Corona inquisitie’ daarover.^{6 7} Alexander van Walraven maakt ook duidelijk dat er verschil is vastgesteld tussen spike-eiwitten afkomstig van een virus of van een vaccin. En, echt cruciaal voor de hele discussie over oorzaken van de oversterfte zijn de uitspraken van patholoog Frank van de Goot: ”Ze hebben dus dat artificiële spike-eiwit in de tumoren kunnen aantonen” Dit is in samenhang gemonteerd met uitspraken van Walraven: “waarbij je eigenlijk de causaliteit aantoont dat de doodsoorzaak is gekomen door de spike-eiwitten. Ze konden ook onderscheid maken tussen spike-eiwitten: komen ze van het vaccin of komen ze van het virus? En ze zagen allemaal dat het van het vaccin kwam.”⁸ Dit gaat dus niet over aantallen, maar wel over werkingsmechanismen van overlijden.

Voordat de corona-injecties op de markt kwamen had het Lareb het aantal meldingen dat binnen zou komen geschat op 15.000. Een groot aantal, maar niet vreemd omdat het de bedoeling was dat vrijwel de gehele bevolking van Nederland geïnjecteerd zou worden. Van die 15.000 meldingen zouden er waarschijnlijk 600 ernstig zijn, onder ernstig vallen ook gevallen van overlijden, zo benadrukt juriste en dossiervreter op dit terrein Maria Louise Genet, juriste en voormalig juridisch docent aan de UvA, de ernst van de zaak. Dat pakte anders uit. Het ging uiteindelijk om ongeveer 235.000 meldingen en 6.000 ernstige gevallen waaronder meer dan 700 doden. Deze cijfers zijn nog van voor de laatste twee injectierondes. Toen de injecties er eenmaal waren, heeft Genet zich in deze cijfers vastgebeten. Zo ook immunoloog Theo Schetters, hij richtte zich op de oversterfte na vaccinrondes. Hij toont zich onder andere zeer verontrust over de gang van zaken rond de goedkeuring van de covid-injecties, evenals 12 EMA-medewerkers, zo bleek uit een WOO-verzoek. Schetters wijst daarnaast ook op de DNA-vervuiling in deze injecties. Die DNA-vervuiling zit in de vetbolletjes, de zg. LNP’s waarin ook de code voor het Spike-eiwit verpakt zitten. Doordat deze DNA-vervuiling hierin meelift wordt het niet vernietigd door het lichaam en kan onbeschadigd in de cellen afgeleverd worden met mogelijk ernstige gevolgen.

Data-analist Wouter Aukema komt ook aan bod in de film. Hij kijkt name kritisch naar de EMA-database waaruit hij vele ongerijmdheden naar voren haalde in vergelijking met de Nederlandse meldingen. Sommigen van die meldingen zijn afgezwakt of ze verdwijnen gewoon, ook meldingen van overlijdens. Aan de politieke kant kwam Tweede Kamerlid Wybren van Haga in beeld, met name in de verbijsterende scène waarin hij begin 2021 om data vraagt rond veiligheid van covid-injecties en toenmalig minister van VWS Hugo de Jonge hem in een soort woedeaanval totaal ongepast interrumpeert en de les leest over het idee dat aan vaccins nu eenmaal niet getwijfeld mag worden. De Tweede Kamervoorzitter liet dit zonder correctie passeren.⁹ Ronald Meester tracht in de film achteraf helderheid te krijgen over de cijfers maar loopt tegen de ambtelijke ivoren toren op. Hij krijgt z’n data en financiën voor zijn sterfteonderzoek niet of nauwelijks, discussie is niet mogelijk. Maurice de Hondt ziet als bekende data-analist ook de waanzin hiervan in en tracht dat over het voetlicht te krijgen. klinisch patholoog Frank van de Goot benadrukt dat we veel te weinig weten over waarom mensen overlijden en pleit voor zijn vak: meer obducties doen. Er is namelijk reden voor: “Ik krijg nu wel met enige regelmaat mensen die opeens dood omvallen. Longembolieën, hartinfarcten, hersenbloedingen” zegt van de Goot in de film. Van Walraven valt van de Goot met klem bij. “Ga meer obducties doen bij plotselinge doden”.¹⁰ Dit werd overigens al in 2022 geroepen door Duitse obductie-artsen is te lezen op de website van het artsencollectief: “Systematische obducties nodig bij onverwacht overlijden na coronavaccinatie.”¹¹ Ook het werk van Arne Burkhardt is hierin van fundamenteel belang¹² en werd uitgebreid besproken door Ute Krüger, zelf ook patholoog, in de Berliner Zeitung op 3 oktober 2024. Ze bespreekt onder meer een studie uit het Verenigd Koningrijk van oktober 2023 over het sterftecijfer door kanker onder 15-44 jarigen en stelt verontrustende zaken vast: “Dit zijn dus zeer jonge mensen bij wie kanker als doodsoorzaak voorheen vrij zeldzaam was. Voor borstkanker bij vrouwen werd vastgesteld dat het aantal sterfgevallen door kanker in 2022 met 28 procent zou toenemen. Nog alarmerender waren de cijfers voor alvleesklierkanker: Hier werd een toename van 80 procent in sterfgevallen gevonden voor vrouwen en 60 procent voor mannen.”¹³

Tussen deze professionals doorgevlochten zien we op indringende wijze wat dit alles voor de vaccinatieslachtoffers betekende. Vier van hen zijn gevolgd in de film. Hun situatie is veel schrijnender dan je zou denken als je ze in levenden lijve ziet, schade werd ontkend en ze werden van het kastje naar de muur gestuurd. Een zo’n kastje was de aanbeveling van VWS aan Iris de Boer om maar een patiëntenvereniging op te richten. Ondanks het feit dat ze daar nauwelijks energie voor had, heeft ze toch een poging gedaan. De muur kwam met het feit dat hun ziekte, post vaccinatiesyndroom niet erkent wordt en dat er dus geen subsidie mogelijk is van datzelfde VWS die zelf met de tip kwam zo’n vereniging op te richten.¹⁴

“Wij bestaan niet” was de schrijnende samenvatting van Iris in de live-sessie na de documentaire. Iets dat natuurlijk totaal benadrukt werd door de genoemde stilte door de afwezigen bij de première en in de documentaire zelf.
 
Aan het einde van de documentaire stelde de filmmaker via teksten in beeld dat instituten als het Lareb, RIVM, CBG stil bleven als het gaat om wederhoor voor in de documentaire zelf. Bizar detail daarbij is dat zelfs diverse medewerkers van de film de titel eer aan doen: ze wilden niet met hun naam op de aftiteling. Frank de Rooij stelt daarover in De Andere Krant: “Ik voel me in de steek gelaten. Terwijl de editor nota bene niet meer fulltime kan werken door een auto-immuunziekte, die hij kort na een corona-prik heeft gekregen. Gedurende dit project begon die samenhang pas bij hem te dagen.”¹⁵

Het panel van de vaccinatieschadeslachtoffers

De vier vrouwen die in de film gevolgd zijn rond hun strijd tegen hun eigen vaccinatieschade, was het gelukt om erbij te zijn. Dat is niet vanzelfsprekend gezien hun klachten. Na afloop kwamen zij uit hun prikkelarme eigen zaaltje in het gebouw tevoorschijn waar ze de film gelijk met de rest gezien hebben. Michael Smulders stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken: “Indrukwekkend waren daartegenover de bijdragen van 4 vrouwen, Magdalena, Iris, Laxmi en Nienke, die de ‘darkside’ van vaccinatie belichten, onder de bezielende presentatie van Flavio, hoe kan dat duidelijker dan in het ‘voetlicht’ van een lighthouse. De stilte schreeuwt, laat de boodschap niet voor dovemans oren zijn. Niet op de NPO, maar binnenkort wel op meerder locaties in Nederland en Vlaanderen.”¹⁶

Magdalena

 
“Praten over vaccinatieschade is een supergroot taboe in deze maatschappij, maar praten over vaccinatiedoden dat is een extra black hole”, zo heeft Magdalena gemerkt. Ze heeft op haar website Thelongshot.nl onder andere Isolde geïnterviewd. Haar broer is mogelijk door vaccinaties gestorven.¹⁷ Daar valt heel moeilijk over te praten. Binnen de kortste keren ontstaan er familieconflicten. Daarom moet dit besproken worden. En de doden zelf kunnen niet praten, Magdalena stelde daarom voor om haar en haar lotgenoten op te nemen in deze film over oversterfte. Voor Lisette Verhoeven, ook aanwezig in de zaal, scheelde het maar een haar of ze viel in de oversterftecategorie. Zij heeft een ernstig hersenbloeding gekregen door de Astra-Zenecaprik al vroeg in de coronacrisis.¹⁸

Maar waarom alleen dames op het podium? Magdalena legt ons uit dat ze een vrij goede representatie vormen omdat 70-80% van de slachtoffers vrouw is. Helaas nog niet verklaard. Het meest schokkende verhaal is dat zij ons erop wijst dat er een deel van de groep lotgenoten nóg niet in de overlijdensstatistieken vallen. Dat zijn de mensen, ook meestal vrouwen, die er zo beroerd aan toe zijn na de injecties, dat ze eruit willen stappen. Euthanasie zien zij als de bevrijdende uitgang. Magdalena kende daadwerkelijk een moeder die als “een levende vibrator” door het leven ging, in medische termen Parkinsonisme, tot ze zover was dat ze er zelfs niet meer voor haar kinderen kon en wilde zijn. Inmiddels heeft ze haar rust gevonden.¹⁹
 

Laxmi

 
Laxmi opereerde tot nu toe een beetje in de schaduw van Magdalena en Iris. Als hulpverlener, actievoerder en manusje van alles heeft ze keihard gewerkt. Maar in haar privéomgeving weten vrij weinig mensen dat zij zelf ook slachtoffer is. Ze vertelt erover aan de telefoon op dag na de première: “Er gebeurde iets in mijn hoofd na ‘t maken van de documentaire. Ik zag mezelf op beeld huilend en liggend op bed, maar dat is niet het hele verhaal, ik heb ook veel te vertellen als prikslachtoffer, maar tot nu toe schaamde ik me daarvoor, ik hield de schijn op voor vrienden, buurtgenoten en voor m’n werk. Als iemand van kleur moest ik voor mijn gevoel drie jaar geleden, na mijn verhuizing in mijn nieuwe buurt sowieso bewijzen dat ik OK was, niet eng, wel sociaal en werk willend.” Maar achter de schermen heeft ze enorm veel werk verzet voor haar lotgenoten.

Dus toen ze binnenkwam in Tuschinski waren alle ogen gericht op Iris en Theo Schetters, die wél vaker in de schijn werpers hadden gestaan. Laxmi werd niet opgemerkt tot na de panelsessie wat voor haar echt een coming-out was. Toen waren er ineens wel camera’s en schijnwerpers. Spannend en nieuw, maar “wat mijn omgeving ervan vindt, kan ik nu loslaten” Laxmi heeft nog veel meer te vertellen dan de paar kantjes die ze voorlas in de bioscoop, over waarom ze zo boos is op C-support, ook al heeft ze veel voor de organisatie gedaan onder meer in haar rol in het Patiënten Ervaringsdeskundigen Platform (PEP).²⁰ Ondanks haar aandringen heeft C-Support vrijwel niets kunnen betekenen voor haar en andere lotgenoten. De protocollen om yin-yoga te adviseren aan mensen met ernstige duizeligheid waren absurd, maar nu eenmaal voorgeschreven. Laxmi vermoed dat de mensen van C-support niet echt in overleg met de cliënten naar oplossingen konden zoeken omdat dan het gevaar op de loer lag dat de subsidiekraan dicht zou gaan. Maar binnenkort is dat toch ook het geval voor de long covidpatiënten met een net iets ander ziektebeeld. De huidige regering trekt de stekker eruit. Er blijft nog een klein kenniscentrum over van zo’n 15 man, waar tot voor kort 150 mensen aan het werk waren volgens Laxmi.²¹ Komende tijd zal Laxmi zelf een WIA-aanvraag moeten gaan doen en afscheid nemen van het idee dat ze kan werken. De vele sollicitatiebrieven die onlangs toch nog de deur uit zijn gegaan tonen dat dit nog geen realiteit was tot voor kort, maar wellicht is het podium in Tuschinski de eerste stap naar het aanvaarden van deze realiteit.

Iris

 
Iris hoeft geen spiekbriefje, ze heeft al vaak haar verhaal verteld. Altijd met een flinke scheut cynisme en humor. De bovengenoemde wij-bestaan-niet-samenvatting spreekt ze uit met een brede glimlach waar dat cynisme doorheen breekt. Op dezelfde manier vertelt over het feit dat ze twee weken na de Pfizerprik met ernstige klachten zoals verlammingsverschijnselen op de eerste hulp terecht kwam, daar naar huis werd gestuurd om er maar een nachtje over te slapen. En ze was niet de enige” Mensen werden naar huis gestuurd met pericarditis, myocarditis, longembolie, trombose, hersenbloedingen. En dan moet je maanden later bij een specialist gaan aantonen dat jij ziek bent geworden door een experimentele vaccinatie — in plaats van dat zij moeten aantonen dat je er niet ziek van bent geworden. Een omgekeerde wereld.”²² Daarna is zij met lotgenoten eindeloos van het kastje naar de muur gestuurd. Instanties zoals RIVM, VWS, CBG, IGJ bleven eindeloos naar elkaar door verwijzen. Asterix & Obelix hadden het in het bureaucratische doolhof van Rome wat dat betreft een stuk gemakkelijker²³

Een belangrijk voorbeeld van deze martelgang is het advies van VWS om een patiëntenvereniging op te richten en subsidie aan te vragen. De vereniging V-support bestaat, maar zo schrijft Toine de Graaff in De Andere Krant op 5 april jl. “krijgt geen subsidie van het ministerie, omdat het postvaccinatiesyndroom (PVS) geen erkende ziekte is. Het is de uitkomst van een langdurig traject, dat in 2024 nota bene op advies van VWS zelf is ingezet. “Ronduit psychopathisch”, noemt PVS-patiënt Magdalena Dzambo het besluit. “Eerst hoop geven en dan keihard afwijzen.”²⁴

Nienke

 
Nienke stortte in na haar Janssenprik. Een lange zoektocht naar verbetering volgde waarbij ook zij weer hulp heeft ervaren van ‘de ander’ voor wie je het deed. Nienke had al een lange weg afgelegd in het medische doolhof met iets wat uiteindelijk de ziekte van Crone bleek te zijn. Aan het einde van haar zeer persoonlijke verhaal hierover draaide Nienke, die als enige die is gaan staan bij haar verhaal, naar de drie andere dames toe en biedt haar excuses aan. Excuses voor het feit dat het sinds kort toch een stuk beter met haar gaat dan met de andere drie. Op een of andere manier, is het haar toch gelukt een behandeling te vinden om wat verder te komen in plaats van weg te zakken en kennelijk voelt dat als verraad. Een indrukwekkend en ontroerend moment aan het einde van de indrukwekkendste sessie van de hele avond.