Daar gaan we weer: DENK-Kamerlid Stephan van Baarle liet op X een ouderwetse genocide-scheet die de politieke lucht vervuilde. In zijn zoveelste tirade bralde hij: “Israël pleegt een genocide en het Nederlandse kabinet blijft wegkijken. Wegkijken van een genocide is crimineel gedrag. Minister Veldkamp moet weg. Hij verdient een motie van wantrouwen. Het kabinet moet vervolgd worden. Geen straffeloosheid meer.”
Typisch Van Baarle: schreeuwen over “genocide” met de nuance van een bulldozer. Maar eerlijk is eerlijk, in één ding heeft hij gelijk: minister Caspar Veldkamp (NSC) moet wél weg. Alleen niet om de bizarre redenen die DENK opvoert.
Diplomatieke puinhoop
Veldkamp, onze minister van Buitenlandse Zaken, heeft Nederland in een diplomatieke crisis gestort. Hij verklaarde doodleuk dat hij het arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof (ICC) tegen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zal uitvoeren: “Als hij op Nederlandse bodem komt, zal hij worden gearresteerd.” Serieus, Veldkamp? Je spreekt je uit tegen een democratisch gekozen leider van een bondgenoot en zet de relatie met Israël op het spel.
Alsof dat niet genoeg is, pusht Veldkamp ook nog een EU-onderzoek naar vermeende Israëlische schendingen van verdragen. Hulporganisaties noemen het “te laat en onvoldoende”, terwijl Geert Wilders hem een “zwakke minister” noemt die zonder ruggespraak met het kabinet handelt. Het gevolg: Israël was zó boos dat Veldkamps geplande bezoek werd afgeblazen. Kortom: persona non grata.
🟥 Vind jij dat DDS van waarde is – omdat wij dit soort verhalen brengen, omdat wij laten zien hoe onze cultuur stukje bij beetje wordt afgebroken? Help ons dan nú. 👉 Ga naar https://dds.backme.org of doneer direct via: NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media.
Woede op rechts
Rechts Nederland is woest, en terecht. Veldkamp speelt solist, beschuldigt bondgenoten en lapt de coalitiediscipline aan zijn laars. Zijn halfbakken EU-plan stelt niemand tevreden: te slap voor hulporganisaties, te eenzijdig voor Israëls vrienden, en politiek ongedekt in eigen land. Dit is geen leiderschap, dit is een minister die als een losgeslagen kanon door de diplomatieke porseleinkast banjert.
Van Baarle’s geschreeuw over “genocide” is DENK-retoriek zoals we die kennen: overdreven, polariserend en gespeend van realiteitszin. Maar Veldkamp maakt intussen zélf genoeg brokken. Hij brengt Nederland in een diplomatieke crisis, vervreemdt een belangrijke bondgenoot en negeert zijn eigen coalitie. En dát is de reden dat hij inderdaad een motie van wantrouwen verdient. Niet vanwege Van Baarle’s hysterie, maar omdat hij Nederland internationaal voor schut zet.
.
