In 2011 verscheen op Foxnews een artikeltje over de geallieerde bombardementen in de Tweede Wereldoorlog op Nazi Duitsland. Het was 10 jaar na 9/11, de datum waarop werd besloten het luchtruim 3 dagen gesloten te houden voor vliegverkeer. Het directe resultaat: temperatuurverlaging. De “klimaatagenda” kreeg daarmee direct een wending, want je kon er blijkbaar mee goochelen. Een citaat uit dat artikel:
Het onderzoek geeft enige geloofwaardigheid aan de theorie dat condenssporen in de lucht het weer eronder kunnen veranderen.
Dag 5985 – Het apparaat waarschuwt altijd vantevoren
Hebben kolossale bombardementen uit de Tweede Wereldoorlog het weer veranderd?
Contrails van twee B-17 Flying Fortress-vliegtuigen schieten door de lucht. (Amerikaanse luchtmacht)
Op 11 mei 1944, een warme en wolkenloze lentedag, stegen de B-24 Liberators, B-17 Flying fortes van de Amerikaanse luchtmacht en hun jagerescortes op vanaf vliegvelden in Zuidoost-Engeland. Ze klommen, cirkelden en vormden vervolgens één enorme formatie voordat ze eropuit trokken om doelen in het door de nazi’s bezette Europa te bombarderen.
De bommenwerpers en honderden jagers die onder escorte vlogen, vormden twee missies met een tussenpoos van vier uur en vulden de lucht met contrails.
Onderzoekers van Lancaster University en het Environmental Agency in het Verenigd Koninkrijk kamden militaire en meteorologische gegevens uit en stelden vast dat de enorme bewolking gecreëerd door condensatiesporen van vliegtuigen – of contrails – de stijging van de temperaturen op de grond die ochtend vertraagde.
Het onderzoek geeft enige geloofwaardigheid aan de theorie dat contrails in de lucht het weer eronder kunnen veranderen.
Volgens het dagboek van B-17-navigator Marshall Stelzriede was het zicht vanuit de lucht net zo geweldig als het uitzicht van onderaf.
“Het is moeilijk voor te stellen, zonder het echt te zien, hoe de lucht eruit zag met 700 tot 800 B-17’s en B-24’s in de lucht, vooral wanneer elk vliegtuig onder bepaalde atmosferische omstandigheden zijn eigen condensatiespoor produceerde,” schreef Stelzriede.
Contrails worden geproduceerd wanneer hete, vochtige lucht uit motoruitlaten koudere lucht in de atmosfeer raakt. De meeste verdwijnen snel, maar sommige blijven als lange staarten die het pad van het vliegtuig markeren. In oorlogstijd probeerden piloten te voorkomen dat ze contrails maakten boven bombardementsdoelen, omdat ze het voor vijandelijke vliegtuigen gemakkelijker maakten om hun vliegtuigen te volgen.
“De klassieke omstandigheden voor contrails liggen net voor een warm front”, zegt Rob MacKenzie, een van de Lancaster-onderzoekers die nu aan de Universiteit van Birmingham werkt. “Om echt aanhoudende bewolking te krijgen als gevolg van vliegtuigen, moet je het vliegtuig echt door lucht vliegen die klaar is om een wolk te vormen, dus al oververzadigd is.”
In wezen veroorzaken de contrails wolken. De lange paden bestaan uit vocht uit de lucht, niet uit de uitlaat, zei MacKenzie.
Het idee dat contrails het weer beïnvloeden is niet helemaal nieuw. Na de aanslagen op Washington, D.C. en New York op 9/11 was het Amerikaanse luchtruim drie dagen lang vrij van alle vliegtuigen. Onderzoekers rapporteerden een verandering van 2 graden Fahrenheit in de variatie tussen hoge en lage temperaturen – die verdween toen commerciële vluchten werden hervat.
Maar die conclusie is controversieel.
MacKenzie, Roger Timmis en Annette Ryan in Lancaster, die samenwerkten met het Royal Air Force Museum in Hendon, gingen terug in de archieven van 1943 tot het einde van de oorlog in 1945. Met de hulp van het museumpersoneel konden ze zich concentreren op de aanval van 11 mei. Uit briefings van piloten bleek dat de vliegtuigen in de ochtendmissie contrails produceerden toen ze 12.000-15.000 voet bereikten, relatief laag, dus concentreerden ze zich op die missie. Er waren de volgende dagen geen missies en het weer veranderde niet noemenswaardig, wat voor iets van controle zorgde.
Het ochtendsquadron was enorm, 363 B-24’s en 536 jagers onder escorte. Het doel waren rangeerterreinen in Frankrijk, plaatsen waar de Duitsers troepen verzamelden. Alle of toch in ieder geval de meeste vliegtuigen produceerden condenssporen.
Met behulp van gegevens van weerstations op de grond, keken ze naar de temperatuurstijging gedurende de ochtend van stations die werden bedekt door de contrail-wolk en ontdekten dat de temperatuurstijging in de ochtend ongeveer 2 graden Fahrenheit achterbleef bij stations die niet onder de wolk waren. De contrails, die wit waren, weerkaatsten zonlicht terug de ruimte in.
Het onderzoek werd gerapporteerd in het International Journal of Climatology.
David Travis van de Universiteit van Wisconsin-Whitewater, die de studie schreef waarin werd beschreven hoe de heldere hemel na 9/11 de temperaturen afkoelde, zei dat het Lancaster-rapport de eerste is die enige empirische ondersteuning geeft aan zijn theorie.
Hoeveel de Lancaster-studie toevoegt aan het debat, zei Travis, is onduidelijk omdat de contrails van moderne jets veel hoger zijn dan die bestudeerd door de Lancaster-groep en de dynamiek van opwarming en koeling kan verschillen. Waar het wel op duidt, is dat contrails het lokale weer kunnen veranderen.
.