Abstracte begrippen als “tijd”, “dimensies” en “onzichtbaarheden” zijn niet zo abstract als we worden wijsgemaakt. Het is waar alles om draait, dus worden we weggehouden van onze fenomenale machtspositie. Wie het niet hoort of ziet, kan het voelen. Meer is niet nodig, ook al lijkt het allemaal anders hier, tijdens ons aardse bestaan, waar alles is gedefinieerd in 3-D en materie.
De krachten die tegen ons werken, weten hoe we zijn ontworpen, in tegenstelling tot de mens zelf. We hebben de werking van ons lichaam nog steeds niet begrepen, sommige onderdeeltjes zijn wat beter bestudeerd dan de meeste andere elementen, groot en klein. De pijnappelklier is er één van, vooral ook omdat er al eeuwen over wordt geschreven en gespeculeerd. Onze Maker heeft voor mijn gevoel een “microchip” van zuiver kristal geïnstalleerd tussen onze beide hersenhelften. De ons vijandig gezinde Slopers stellen alles in het werk om te voorkomen dat we die chip op de juiste manier gaan gebruiken. Het apparaat werkt op de bekende manier: weat je niet kunt kopiëren, moet je slopen. En zelfs dat lukt niet, omdat het betere sloopwerk de volledige medewerking van de mensheid als groepsgeest nodig heeft.
Als je onderstaand stuk leest vraag je je toch af, of je “beslissingen neemt” of dat alles wat je doet of laat al voorbestemd is. Als je de signalen van het universum zou kunnen ontvangen en interpreteren zou het leven een stuk simpeler zijn. In ons dagelijkse, aardse bestaan is het er van jongs af ingeramd: “Doe nou maar gewoon en blijf met beide benen op de grond”. De vraag is, of dit eigenlijk wel zo gewoon is, of het niet tegennatuurlijk is. Het ontvangen van kosmische signalen, hoe doen we dat? Waarmee doen we dat en hoe herkennen we dat? Heeft onze Maker er, zonder dat we er ons bewust van zijn, voor gezorgd dat we met onze Oorsprong kunnen communiceren? Zo ja, wie of liever: wát heeft zich op die lijn genesteld en probeert de connectie onklaar te maken? Het lijkt mij onvoorstelbaar dat we worden geboren met iets wat er niet bij hoort: een anorganische microchip, een onnatuurlijke stoorzender.
Want waar lijkt dit op:
In 2002 deden Israëlische onderzoekers een verbazingwekkende ontdekking.
Ze ontdekten dat er twee soorten kristallen op en in de pijnappelklier zitten en dat deze kristallen eigenlijk tuners of resonatoren zijn die worden gestimuleerd door geluid. Deze kristallen hebben het piëzo-elektrische effect. Ze geven een positieve lading af en dit is best verbazingwekkend, want mediteerders of mensen die ooit een ervaring hebben gehad waarbij ze bijvoorbeeld een flits van blauw licht zien, hebben de pijnappelklier onder een positieve lading ervaren omdat we nu weten dat de geluidsgolven door de pijnappelklier worden omgezet in blauw licht!
Wat voelen we als de pijnappelklier wordt geactiveerd
Wat voelen we wanneer de pijnappelklier wordt geactiveerd of wanneer we meer uitgebreide dimensies binnengaan?
We luisteren en laten ons lichaam in samenhang komen met dat waar we naar luisteren. Het is veilig omdat wat de amygdala in de hersenen wordt genoemd niet wordt geactiveerd. Het activeren van de amygdala betekent angst. We zijn veilig en we vibreren op exacte wijze en dus oordelen we niet, we zitten niet in een bepaalde gemoedstoestand die dat stimuleert. We hebben onze “default mode” (standaard modus) netwerk volledig overstegen. We zouden eigenlijk moeten zeggen dat we “in de geluidsfrequentie zitten”.
Het spiraaleffect; de toroïdale vortexbeweging
Als je foto’s van Dr. Emoto hebt, zou het er zo uitzien in je hoofd, al deze rimpelingen bewegen door je inwendige oceaan. De pijnappelklier zelf zal een stemvork worden, een stemvork die trilt en het veroorzaakt in feite een spiraalvormig effect. Een vortex beweging, een corridor. Dat is wat Raymond Moody bedoelt als hij het heeft over de dood en sterven. Mensen bewegen zich voort door deze corridor, aangetrokken door geluid. In principe zijn we nu in staat om in octaven op te stijgen naar verschillende toestanden van verschillende percepties van de werkelijkheid.
De vork
Maar terwijl we ons nog steeds in deze staat van aards bestaan bevinden, hebben we allemaal een doel en moeten we beslissingen nemen. We zijn allemaal voorbestemd om dit pad in het leven te bewandelen, maar het pad is vervaagd om ons bij een splitsing te laten belanden. En wanneer we bij deze splitsing aankomen, zul je een beslissing moeten nemen welke keuze ik ga maken. Dit moment is het trekken van je hart en je ziel zegt je: “Ga die kant op of ga deze kant op.” Het zal het beste van je maken. Het universum zegt ja tegen je … Deze weg is een veilige weg.
Volwassenen zullen je tijdens je leven zeggen: “Word ook volwassen, zoek een baan, werk voor de zekerheden. Zet wat geld opzij voor je pensioen.” De meesten van ons doen dat. Anderen nemen de minder begaanbare wegen en gaan de reis van de universele held in met als doel de betekenis van hun ziel proberen te vinden. “Jezelf leren kennen”. Als je bij die T-splitsing komt, dat is de vork, kun je niet zien hoe het uitpakt, maar het trekt je nu eenmaal een bepaalde kant op. Dit is het moment waarop de synchroniciteit begint. Het is de taak van het universum om binnen te stappen en de deuren te openen, de lichten op groen te zetten, alles te laten dienen. Verder wordt het een stroom, het wordt een gesynchroniseerd, toevallig avontuur waarvan je nooit weet wat er gaat gebeuren.
Neurale coherentie
Is er een manier om ons af te stemmen op de kosmische blauwdruk, zodat we meer geneigd zijn om de reis van de held te maken? Het moderne woord voor afgestemd zijn op een persoon, zeggende: “Ik ben in harmonie”, of een atleet die zegt: “Ik ben in de zone.” Dit is neurale coherentie, omdat ons neuronale systeem, onze neuronen op de juiste manier trillen en dus alleen dan wanneer we deze neurale coherentie hebben. Ze trillen dan pas afgestemd en gesynchroniseerd, als in een koor.
Als de factor “tijd” niet bestaat betekent het dat er alleen een hier en nu is. Dan gebeurt alles in synchroniciteit, tegelijker-“tijd” dus. Als je het goed beschouwt speelt je leven zich af volgens een script wat in hogere dimensies allang is geschreven en uitgevoerd. In deze chaotische wereld wikkel je de zaak van je leven vertraagd af in de derde dimensie. Als een vertraagde opname van iets wat zich buiten de “tijd” heeft voltrokken. Met dezelfde snelheid als die van een gedachte. Oneindig veel sneller dan de snelheid van het licht. Als dat zo is, dan is inderdaad alles voorbestemd, zelfs als je met die wetenschap het bijltje er bij neer zou gooien.
En als alles zou zijn voorbestemd, kan het dan zijn dat we het zo zwaar hebben, gefrustreerd zijn, teleurgesteld, boos, hebzuchtig, jaloers en bang zijn omdat we consequent de verkeerde keuzes maken bij die T-splitsing? Het zou eigenlijk niet moeten kunnen als alles volgens een script wordt afgewikkeld en horen die “misstappen” en “slechte keuzes” er onverbrekelijk bij. Dan ben je voorbestemd om gelukkig of ongelukkig te zijn. Dat kan toch niet waar zijn? Zo van: jij bent de klos met al je rijkdom en ik ben gelukkig als armlastige nietsnut. Omdat het is voorbestemd. En omdat je zelf het script niet hebt geschreven en er dus niks van snapt. Maar hier schiet het apparaat, de sloper te hulp: waarom moet dat minuscule kristallen chipje onschadelijk worden gemaakt? De vijand breekt alles af en noemt het evolutie en wij praten hem na.
Tjonge….
“Het leven wordt met de dag interessanter.”
Denkt ADMINISTRATOR….
.