• za. nov 21st, 2026

Het Nieuws Maar Dan Anders,

Anders Hoor Je Het Niet!

De klimaatgekte heeft de Wereldbank dom gemaakt

DoorClintel

nov 21, 2026 #1, #1984, #2000, #2025, #Aarde, #Adaptatie, #agenda, #airconditioning, #analisten, #Antalya, #april, #armoede, #armoedebestrijding, #Azië, #baan, #banen, #bedreiging, #behandeling, #belastingen, #beleid, #beschaving, #Bestuur, #betrouwbare energie, #bevolking, #bewijs, #Blog, #boek, #Brussel, #Bulgarije, #bureaucratie, #burgers, #Column, #COP31, #corruptie, #dag, #David, #Davos, #deuren, #diagnose, #doelstelling, #dollar, #droogte, #Duitsland, #ECONOMIE, #economieën, #economische groei, #economische ontwikkeling, #econoom, #Ed Miliband, #eerste, #El Niño, #elektriciteit, #elektriciteitsprijzen, #Energie, #Energiearmoede, #Energiebeleid, #er, #extreem weer, #Financiën, #Financiering, #Frankrijk, #gas, #gebeurtenis, #Geluk, #Gezond Verstand, #goden, #gouverneur, #groei, #Groot-Brittannië, #handel, #huishoudens, #IMF, #inkomen, #IPCC, #IS, #Kant, #kernenergie, #keuzes, #kiezers, #Kim, #Klimaat, #Klimaatadaptatie, #Klimaatbeleid, #klimaatdoelstellingen, #klimaatfinanciering, #klimaatgekte, #Klimaatmodellen, #klimaatrisico, #klimaatverandering, #Landen, #Leiders, #liberaal, #Lint, #macht, #macro, #markt, #Meer, #Mens, #Mensen, #Mensheid, #Milieu, #miljard, #miljoen, #ministeries, #n, #natie, #natuur, #natuurrampen, #net zero, #netto nul, #NGO, #nieuwe, #Nieuws, #Nigeria, #oceaan, #offer, #olie, #olie en gas, #OM, #Onafhankelijkheid, #onderzoek, #Ontwikkelingslanden, #ontwikkelingssamenwerking, #Over, #overheid, #overheidsfinanciën, #Overige, #overstromingen, #pathologie, #persconferentie, #Politiek, #president, #RCP8.5, #rechtspraak, #Regio, #reis, #Roger Pielke Jr, #Rome, #Singapore, #sluiten, #steenkool, #STEMMEN, #systeem, #Taiwan, #tekort, #terugtrekking, #Tilak Doshi, #Traditie, #Trump, #Tuvalu, #Universum, #verbod, #Verenigd Koninkrijk, #verliezen, #Verzekeren, #VN, #vraag, #Vragen, #Vrede, #vrouwen, #WASHINGTON, #water, #waterschaarste, #weer, #welvaart, #Wereld, #Wereldbank, #Werk, #Wet, #Wetenschap, #wetgeving, #World Weather Attribution, #zaken, #Zeespiegel, #zeespiegelstijging, #Zuid-Korea

Terwijl de gelovigen zich in Antalya verzamelden voor COP31, legde de Wereldbank vorige week haar offer op het altaar: Governance for Climate and Development, het vijfde jaarlijkse overzicht van haar Country Climate and Development Reports (CCDR’s), dat nu 103 economieën bestrijkt. Je zou een nederige instelling hebben verwacht. In april 2025 vertelde de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent aan de “Bretton Woods-tweeling” (de Wereldbank en het IMF) dat mission creep hen van koers had gebracht, en op 29 juni van dit jaar heeft de Bank dan ook afscheid genomen van haar doelstelling om 45% van haar financiering aan klimaatmaatregelen te besteden. Toch pocht de Wereldbank op haar eigen klimaatpagina nog steeds over 48 miljard dollar aan “klimaatnevenvoordelen” in het afgelopen boekjaar, 44% van haar financiering voor eigen rekening. De doelstelling is van de baan. De manie – een vorm van klimaatgerichte pathologie – leeft voort.

De CCDR is de “kernanalyse” van de Bank om landen te helpen hun “klimaatambities” af te stemmen op hun ontwikkelingsprioriteiten, en op de blog van de Bank wordt het nieuwe rapport beschreven als een reis van toezegging naar uitvoering. Deze formulering suggereert een gelijkwaardigheid die geen enkele minister van Financiën in Lusaka of Abuja zou erkennen. Waarom zou een arm land überhaupt klimaatambities hebben, behalve dan om ervoor te zorgen dat armoede geen belemmering vormt tussen zijn burgers en de ontberingen van slecht weer? Is de beschaving zelf niet voortgekomen uit de strijd tegen de verwoestingen van de natuur? Is wetenschap, in de traditie van Bacon, niet macht over een ruwe natuur, het temmen van haar woede ten behoeve van het comfort van de mens? De ambities in kwestie zijn afkomstig van de ‘Net Zero’-ideologen in Brussel en Davos. De armen mogen slechts de proefkonijnen zijn van klimaatmodellen en ‘Net Zero’-vereisten.

Het paard achter de wagen spannen

Het rapport opent met de bewering, die in alle vijf edities wordt herhaald, dat “klimaat en ontwikkeling onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn”. Vervolgens wordt gesteld dat klimaatverandering een aanzienlijke bedreiging vormt voor de economische ontwikkeling, met verwachte bbp-verliezen tussen 1 % en 20 % tegen 2050 “vergeleken met een referentiescenario zonder klimaatverandering”. Dit is een alternatief universum. Geen enkel land heeft ooit een referentiescenario zonder weersinvloeden aangeboden gekregen. Het contrafeitelijke scenario dat voor een ontwikkelingsbank van belang is, is ongetwijfeld het verlies door het uitblijven van groei, gemeten ten opzichte van een referentiescenario van robuuste groei, ongeacht wat het klimaat doet.

De eigen tekst van de Bank verraadt het. De gemodelleerde verliezen zijn groter in armere en warmere economieën. Het belangrijkste voorbeeld van adaptatie is Nigeria, waar het verwachte bbp-verlies afneemt van 6,7 % tot ongeveer 1 % zodra men uitgaat van mechanisatie, airconditioning, gezondheidsmaatregelen en investeringen in overstromingsbestendigheid. Hittestress, zo merkt de Bank op, kost veel minder in landen met een hoog inkomen, waar machines het zware werk doen. Mauritius wordt aangemerkt als een land met een risico op waterschaarste, maar 61 % van het water dat het systeem opvangt, gaat verloren voordat het de consument bereikt. Dat is een loodgietersprobleem. Mechanisatie, airconditioning en leidingen die niet lekken, werden vroeger economische ontwikkeling genoemd. De Bank heeft dit herontdekt en onder “klimaatadaptatie” geschaard.

De rest is giswerk op basis van modellen. In Armenië ‘zou’ klimaatverandering de armoede tegen 2030 met 2,7 procentpunt kunnen doen stijgen, ten opzichte van die denkbeeldige referentie uit een alternatief universum. In Nigeria ‘zou’ een ‘pessimistisch droog/heet scenario’ tegen 2035 nog eens 5,1 miljoen mensen in armoede kunnen storten. Het rapport geeft toe dat de gemodelleerde effecten van land tot land verschillen, dat de resultaten niet vergelijkbaar zijn en dat de schattingen louter ‘indicatief’ zijn. Het doorvoeren van klimaatmodellen door economische prognoses om het armoedecijfer over tien jaar te voorspellen, is niet veel beter dan de waarzeggers van het klassieke Rome, die de ingewanden van geofferde dieren onderzochten om te weten te komen wat de goden in petto hadden.

Waar het rapport een daadwerkelijke gebeurtenis aanhaalt, geeft het een verkeerde voorstelling van zaken. De droogte in Zambia in 2023-24, die de maïsoogst meer dan halveerde, wordt aangevoerd als bewijs dat klimaatverandering banen vernietigt. Maar de World Weather Attribution-groep, zeker geen broeinest van sceptici, stelde vast dat El Niño, d.w.z. het weer, de belangrijkste oorzaak was en dat dergelijke droogte in het huidige klimaat juist minder waarschijnlijk is dan in het koelere pre-industriële klimaat. Dat sluit aan bij het Zesde Evaluatierapport van het IPCC zelf, waarvan tabel 12.12 – zoals Roger Pielke Jr. geduldig heeft gedocumenteerd – aantoont dat voor de meeste soorten extreem weer geen signaal van klimaatverandering naar voren is gekomen (boven natuurlijke variabiliteit) en dat dit ook niet wordt verwacht in deze eeuw, zelfs niet onder het onwaarschijnlijke RCP8.5-scenario.

Het is geen verrassing dat de Wereldbank vaststelt dat de armen, en vooral arme vrouwen, het meest te lijden hebben in haar scenario’s. Ongeveer 1,5 miljard mensen, zo stelt de Bank, worden blootgesteld aan klimaatrisico’s en zijn zeer kwetsbaar omdat zij geen basisinfrastructuur, financiële toegang of sociale bescherming hebben. Omdat zij, kortom, arm zijn. De rijken blijven gespaard dankzij stevigere huizen en een hogere levensstandaard. Armoede is de hoofdoorzaak van ontbering, ongeacht wat het weer de mensen te verduren geeft, en dat zou zo blijven onder het meest gunstige klimaat dat men zich kan voorstellen. De oplossing is groei, zoals ontwikkelingseconomen zoals Jagdish Bhagwati al decennia lang betogen. De cijfers geven hen gelijk: het wereldwijde sterftecijfer door natuurrampen is de afgelopen eeuw met meer dan 90 % gedaald, een eeuw waarin de aarde opwarmde en de mensheid rijk genoeg werd om hiermee om te gaan.

Klimaatmartelaren en het eiland dat rijk werd

Nergens is de verwarring duidelijker dan in de behandeling van kleine eilandstaten in ontwikkeling. Van Mauritius, de Seychellen, Fiji en São Tomé en Príncipe wordt gezegd dat ze grote risico’s lopen door overstromingen langs de kust en zeespiegelstijging, en het rapport schat de kosten voor het beschermen van Kiribati, Tuvalu en de Marshalleilanden tegen een zeespiegelstijging van een halve meter op 9,7 miljard dollar, zo’n twintig keer hun gezamenlijke jaarlijkse bbp. Zoals opgemerkt in het nieuwe boek van Rupert Darwall, werden de kleine eilanden afgeschilderd als “klimaatmartelaren” om bij de VN de 1,5 °C-doelstelling en de toezegging van 100 miljard dollar aan klimaatfinanciering los te krijgen, waarbij de politiek de wetenschap de baas was.

De wetenschap zelf is minder meegaand. Uit een onderzoek uit 2015 naar een atol in het centrale deel van de Grote Oceaan bleek dat er geen eilanden verloren waren gegaan en dat de meeste juist in omvang waren toegenomen. Uit een onderzoek uit 2018 naar alle 101 eilanden van Tuvalu bleek dat de landoppervlakte van het land in vier decennia met 2,9 % was gegroeid, waarbij driekwart van de eilanden in omvang was toegenomen. De wereldwijde zeespiegel steeg in de 20e eeuw met ongeveer 18 centimeter, een tempo waarmee zowel koraaleilanden als bekwame ingenieurs goed hebben kunnen omgaan.

De Malediven, het schoolvoorbeeld van een verdrinkende natie, steken de ene hand uit voor klimaatfinanciering, terwijl ze met de andere het lint doorknippen bij een miljard dollar kostend uitbreidingsprogramma voor de luchthaven, gebouwd om 7,5 miljoen passagiers per jaar te verwerken. Dat zijn geen investeringsbeslissingen van mensen die verwachten onder water te komen staan.

Dan is er nog de kleine eilandstaat die in het rapport nooit wordt genoemd. Singapore was bij de onafhankelijkheid in 1965 een laaggelegen tropisch eiland zonder achterland, zonder natuurlijke hulpbronnen en met een inkomen van ongeveer $ 500 per hoofd van de bevolking. Tegenwoordig behoort het tot de rijkste samenlevingen ter wereld. Het heeft die positie niet bereikt door middel van een klimaatkaderwet. Het had het geluk geregeerd te worden door leiders als Lee Kuan Yew en Goh Keng Swee, die ondanks hun universitaire opleiding in het Verenigd Koninkrijk geen verkeerde pretenties koesterden.

Singapore had ook het geluk dat de Nederlandse econoom Albert Winsemius, die in 1960 aan het hoofd van een VN-missie arriveerde en tot 1984 als hoofdeconoom aanbleef, pragmatisch economisch beleid voorstond, bestaande uit een kleine overheid, een liberaal markt- en handelsbeleid en solide overheidsfinanciën. Zoals Peter Coclanis en ik betoogden in onze studie naar de groei van Zuidoost-Azië, hadden de best presterende landen in de regio gemeen dat ze naar buiten gericht waren, macro-economische stabiliteit kenden en openstonden voor handel en buitenlands kapitaal. Is het klimaat tussen 1965 en 2000 niet veranderd, terwijl Singapore, Hongkong, Taiwan en Zuid-Korea aan de armoede ontsnapten? Singapore bouwt vandaag de dag zeeweringen omdat het zich die kan veroorloven. Het vraagt de Wereldbank niet om een diagnose.

Adam Smith vatte het in 1755, twee decennia vóór The Wealth of Nations, in één enkele zin samen:

Er is weinig anders nodig om een land van de laagste staat van barbarij naar de hoogste graad van welvaart te brengen dan vrede, milde belastingen en een aanvaardbare rechtspraak; al het overige volgt uit de natuurlijke gang der dingen.

De analisten van de Bank, die zich het hoofd breken over hun “droge/hete” scenario’s, lijken de inzichten van de wijze en de traditie daarachter te zijn vergeten.

Van het ministerie van Financiën naar het ‘maatschappelijk middenveld’

Hoe is een eens zo competente instelling hier terechtgekomen? Wijlen Deepak Lal, die halverwege de jaren tachtig als onderzoeksbeheerder bij de Bank werkzaam was, zag het aankomen. In een column uit 2004 beschreef hij de strijd tussen de “oude” Bank, waarvan het advies was gebaseerd op de klassiek-liberale economie – samengevat als de Washington Consensus – en de nieuwe Bank onder leiding van Sir James Wolfensohn, de negende president van de Wereldbank, die de “maatschappelijk middenveld”-agenda van de ngo’s omarmde.

Aan de ene kant stonden de ministeries van Financiën en geschoolde economen; aan de andere kant activisten, ministeries van Ontwikkelingssamenwerking en VN-agentschappen. De twee vragen om een compromis te sluiten, schreef Lal, was als een wetenschapper die weet dat de aarde rond is, vragen om tegemoet te komen aan iemand die gelooft dat ze plat is. Onder verwijzing naar de vooraanstaande econome Anne Krueger merkte hij op dat, zodra de particuliere kapitaalmarkten voor ontwikkelingslanden waren opengesteld, de Bank voor drie keuzes stond: zich beperken tot de armste landen, zichzelf heruitvinden rond ‘zachte’ kwesties zoals het milieu en betrokkenheid van ngo’s, of de deuren sluiten. Bureaucraten als ze zijn, koos de Bank voor de tweede optie. Lal adviseerde de derde.

Ik heb de nasleep hiervan door de jaren heen beschreven: het verbod van de Wereldbank in 2013 op kredietverlening voor kolengestookte elektriciteitscentrales onder Jim Yong Kim, gevolgd door de terugtrekking uit de upstream-olie- en gassector, in wat ik het ter ziele gegane energiebeleid van de Bank noemde; de snelle teleurstelling van David Malpass, die als kandidaat van Trump aantrad en tijdens zijn eerste persconferentie aankondigde dat het groene energiebeleid van de Bank zou worden voortgezet; en de bredere overname van de Bretton Woods-instellingen door het klimaat-industrieel complex. Lal concludeerde zelf in Poverty and Progress dat het westerse klimaatbeleid de grootste bedreiging was geworden voor de vooruitzichten van de armen in de wereld.

Het nieuwe rapport laat zien dat de ngo-mentaliteit het gebouw aan 1818 H Street in Washington, D.C. volledig in haar greep heeft. In het hoofdstuk over bestuur wordt niet gevraagd hoe arme landen een kleine overheid kunnen waarborgen (om de neiging tot corruptie te verminderen), eigendomsrechten kunnen veiligstellen, een stabiele munteenheid kunnen garanderen of goedkope energie kunnen verzekeren. Het prijst “kaderwetten” aan die klimaatdoelstellingen omzetten in wettelijke verplichtingen en “opeenvolgende regeringen binden”, waarbij het met instemming opmerkt dat meer dan 50 van de 103 onderzochte economieën een dergelijke wet hebben aangenomen of deze aan het voorbereiden zijn. Het adviseert dat, waar klimaatbranding op weerstand stuit, toegang tot energie een “meer op consensus gerichte invalshoek” kan bieden. Het kijkt uit naar “onomkeerbare structurele verandering”. Kiezers die wellicht de voorkeur geven aan goedkopere elektriciteit, vormen een politiek-economische beperking die moet worden beheerst. Groot-Brittannië, dat een voortrekkersrol speelde bij dit soort wetgeving, heeft nu de hoogste elektriciteitsprijzen in de geïndustrialiseerde wereld. Het is een merkwaardig exportproduct om aan armere ontwikkelingslanden op te dringen.

Dezelfde reeks slechte ideeën loopt als een rode draad door de “emissiearme trajecten”, die voor de gemodelleerde landen een gemiddelde emissiereductie van 78,7 % tegen 2050 voorstellen. Bulgarije, waar volgens het rapport in 2023 bijna 30% van de huishoudens in energiearmoede leefde en waar de uitstap uit steenkool 12.000 banen bedreigt, wordt niettemin op een pad gezet dat is verankerd in ‘Net Zero’ tegen 2050. De geraamde kosten voor al deze “klimaatvriendelijke ontwikkeling” bedragen gemiddeld 1,8 % van het bbp per jaar tot 2030, en 11 % in Fiji. Nigeria, zo vernemen we, ontving klimaatfinanciering ter waarde van ongeveer 8 % van zijn geschatte jaarlijkse behoeften. Nadat de Bank de behoefte zelf had verzonnen, betreurt zij nu het tekort.

Terug naar de fabrieksinstellingen

Er zijn sprankjes gezond verstand. Onder leiding van Ajay Banga en onder Amerikaanse druk heeft de Bank vorig jaar het verbod op kernenergie opgeheven, hoewel Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië zich nog steeds verzetten tegen een terugkeer naar de upstream-sector van olie en gas. Dit rapport toont een door het klimaat verwarde bureaucratie die gewoon doorgaat zoals voorheen. Zij zal een beschermheer vinden in Ed Miliband, die zichzelf heeft aangesteld als gouverneur van het Verenigd Koninkrijk bij de Bank en wiens ramkoers met Washington ik in juli op deze pagina’s heb beschreven.

De oplossing is niet ingewikkeld. De Bank moet ophouden met het opstellen van klimaatdiagnoses en terugkeren naar de vraag die haar oprichters haar stelden: wat staat er tussen een land en duurzame economische groei in de weg? De antwoorden zijn sinds Smith niet veranderd. Vrede, milde belastingen, aanvaardbare rechtspraak, open handel en de goedkoopste betrouwbare energie die beschikbaar is, zullen meer doen om een Gambiaanse boer of een visser uit Fiji tegen droogte en stormen te beschermen dan welk aantal kaderwetten en begrotingsmaatregelen dan ook. Als de Bank zich er niet toe kan brengen dit te zeggen, blijft de derde optie van Lal op tafel liggen.

Een instelling die is opgericht om economische groei te bevorderen, heeft zich aangesloten bij de brigade die tekeergaat tegen de weergoden. De armen van de wereld verdienen beter dan dat.


Source: https://clintel.nl/wereldbank-klimaatbeleid-economische-ontwikkeling/

.


Door Clintel

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *