Via een verzoek op grond van de Freedom of Information Act (FOIA) heeft ICAN de beschikking gekregen over e-mails van het CDC uit februari 2021 waaruit blijkt dat een onderaannemer van het CDC volledig overweldigd was door meldingen van bijwerkingen van het Covid-19-vaccin, wat leidde tot een achterstand van meer dan 70.000 meldingen. Dat klinkt bekend, niet? Zo niet, lees dan iets van @leon1969 op X of bekijk deze video of de andere op zijn websiteLeon1969 op Xbij Weltschmerz.
Bijwerkingen zijn echter geen bijzaak. In haar gelijknamige oratie zegt Agnes Kant dat er levens zijn gered dankzij het stoppen met toedienen van het AstraZeneca-vaccin. Lees dat nog maar een keer. Na het injecteren van miljoenen mensen zijn er levens gered door ermee te stoppen. Hoe komt zo’n product in de arm van gezonde mensen? Toch niet omdat bijwerkingen bijzaak zijn. Dat had natuurlijk aan de voorkant gedekt moeten zijn, zal Kant zeggen, dat valt buiten haar domein. Wat me doet denken aan een andere passage uit de oratie:
“Een 71-jarige vrouw kreeg van haar huisarts amlodipine voorgeschreven voor hoge bloeddruk. Na enkele weken ontwikkelde ze oedeem, een bekende bijwerking. De cardioloog schreef furosemide voor, een middel tegen oedeem, wat weer leidde tot een nieuwe bijwerking, een overactieve blaas. De uroloog schreef vervolgens fesoterodine voor, waardoor ze een droge mond kreeg. De huisarts schreef vervolgens weer een geneesmiddel voor om de speekselproductie te stimuleren. De vrouw viel, waarschijnlijk door de opeenstapeling van bijwerkingen, en moest worden opgenomen.”
Dit laat zien dat er bij het voorschrijven en toedienen van medicatie niet naar bijwerkingen is gekeken – en al helemaal niet naar bijwerkingen van eerder voorgeschreven medicijnen, door een andere medisch specialist. Maar volgens Kant zien we wat anders; “Dit laat zien hoe belangrijk het is om bijwerkingen tijdig te herkennen en adequaat te handelen.” Het laat volgens mij exact het tegenovergestelde zien: ondanks dat het belangrijk is en er een instituut bovenop zit, gebeurt het gewoon niet.
Nog een opmerkelijke zin: “Zoals ik al eerder zei, weten we slechts van zeven van de tien geneesmiddelen nog niet of ze veilig zijn tijdens de zwangerschap.” Slechts 70%…!? – ze was even in de war met haar eigen framing denk ik.
Als bijwerkingen dan zo belangrijk zijn, zou je zeggen dat Lareb de ziekenhuisregisters real-time kan uitlezen. Dat blijkt niet het geval. Van het aantal patiënten dat wordt opgenomen en geregistreerd met bijwerkingencode Y40 – Y58 is slechts 3% terug te vinden bij Lareb.
Lareb heeft geen kijk op ziekenhuisopnames vanwege bijwerkingen.
Zorgverleners lijken te denken ‘het zit nu in het systeem dus melden hoeft niet meer’. En Lareb vindt het prima. Ach, bijwerkingen… bijzaak? Ja, van vaccins misschien want dat schaadt anders de vaccinatiebereidheid alleen maar. En uiteraard heeft de farmalobby de directeur van Lareb weten in te kapselen in vaccinatie-PR. Die hebben het nodige hard gepromoot zonder acht te slaan op bijwerkingen – de vaccins waren immers veilig. En daar zat Agnes Kant toch echt bij. ‘Alleen om input te krijgen’. Mij lijkt toch dat zij die input juist had moeten geven, vanuit haar positie.
Artsen hebben het duidelijk niet zo op iatrogene bijwerkingen – een pleonasme, want bijwerkingen zijn per definitie iatrogeen. Het Artsencollectief schreef er eerder al een artikel over in ‘De week van de bijwerkingen: ‘Artsen melden nauwelijks ernstige bijwerkingen, ondanks wettelijke plicht’. Een publiekscampagne. Van een zorgcampage kan ik niets vinden. Ik zie er bijvoorbeeld niets over in Medisch Contact of Arts & Auto (ik kan alleen oppervlakkig zoeken, correct me if I’m wrong). Weten ziekenhuisartsen wel dat registreren niet betekent dat er iets ‘gemeld’ wordt?
Idem in de VS?
Ook het Amerikaanse CDC beweerde dat het Vaccine Adverse Event Reporting System (VAERS) een cruciaal onderdeel was van het veiligheidstoezicht tijdens de uitrol van het Covid-19-vaccin. Het gaat hier uitsluitend om de veel te lage totaalcijfers, die worden hier niet naar bron gespecificeerd. Meldingen die werden ingediend door particulieren, zorgverleners en vaccinfabrikanten moesten „binnen enkele dagen“ worden verwerkt en worden gebruikt om snel mogelijk veiligheidssignalen te identificeren.
Maar op 10 februari 2021 – een kleine twee maanden na de start van de uitrol van het eerste vaccin – rapporteerde de aannemer die verantwoordelijk is voor het verwerken van VAERS-meldingen (GDIT) een achterstand van meer dan 70.000 meldingen. Een e-mail van GDIT illustreert de omvang van het probleem:

Dit scenario is ongekend en het aantal binnenkomende meldingen ligt aanzienlijk hoger dan de schatting van de overheid voor het ‘worst case scenario’ van 1.000 COVID-19-meldingen per dag.
2. GDIT is niet in staat om het ‘worst case scenario’ van 1.000 meldingen per dag te verwerken.
3. Er is een steeds groeiende achterstand van verlopen, onverwerkte meldingen, momenteel meer dan 70.000.
De oorspronkelijke schatting van de overheid voor het ‘worst case scenario’, 1.000 meldingen per dag, moest het CDC bijstellen naar 4.000 tot 5.000 meldingen per dag. Als gevolg daarvan moest het CDC de verwerking van meldingen opvoeren tot 25.000 meldingen per week, tegen een kostprijs van 21 miljoen dollar – en zelfs toen schatten ze dat het maanden zou duren om de achterstand weg te werken.
In mei 2021 was de achterstand bijgewerkt. Er is dus maandenlang blind doorgeprikt met als enige ‘safe and effective’-signaal dat er vier à vijf keer zoveel bijwerkingen werden gemeld dan er werden verwacht in het meest negatieve scenario.
Bij de vermeende veiligheidsmonitoring met behulp van de VAERS-database door FDA en CDC ontbraken dus 70.000 meldingen. De analyses van de VAERS-gegevens -die cruciale vroegtijdige waarschuwingen over risico’s zoals myocarditis hadden moeten geven- waren daardoor fundamenteel gecompromitteerd.
Toch bleven de gezondheidsautoriteiten iedereen voortdurend verzekeren dat de vaccins „veilig” en effectief waren, want in werkelijkheid deden de data er eigenlijk niet toe: de FDA en het CDC hadden al besloten dat deze vaccins veilig waren. De Gezondheidsraad stempelde dat af en Lareb hechtte in Nederland ook geen waarde aan de overstelpende hoeveelheid meldingen. Dat was toch echt een bijzaak waarvan men zich vooral afvroeg waar de mankracht vandaan moest komen om dat administratief te verwerken.
Herman Steigstra heeft in diverse artikelen aangetoond hoe vertraagde registratie van invloed is op effectiviteit en veiligheid. Met name in de eerste bepalende maanden wordt het sein ‘veilig’ dan makkelijker gegeven. Later alarm wordt dan vanzelf desinformatie.
Waar de meldbereidheid bij C19-vaccins niet vandaan komt
Wouter Aukema deelde twee interessante grafieken over meldingen van bijwerkingen.
Figuur 1
Van 2017-2020 zien we een dalende trend in het melden van bijwerkingen door zorgverleners. Dat kan betekenen dat er steeds beter op mogelijke bijwerkingen wordt gelet en het aantal daardoor afneemt. Het kan bijvoorbeeld ook komen doordat niet-zorgverleners, dus patiënten of hun verwanten, steeds meer melden. Of misschien wordt het melden van bijwerkingen voor zorgprofessionals steeds tijdrovender en de drempel om daar tijd voor vrij te maken dus steeds hoger (ik verzin maar iets). Deze meldingen betreffen alle vaccins en medicaties.


In 2021 en 2022 gebeurt er iets merkwaardigs. Het aandeel ‘door zorgverleners gemeld’ zakt ineens dramatisch als het om Covid-injecties gaat. Meldingen komen voornamelijk van niet-zorgverleners. Ook de overige meldingen dalen fors, dat zou kunnen komen omdat de symptomen aan een andere oorzaak (denk aan Covid) worden toegeschreven.
Vanaf 2023 blijft het aantal meldingen van C-19 prikbijwerkingen door zorgprofessionals nog steeds iets lager dan meldingen van overige vaccins en medicatie. Het zou bijvoorbeeld zomaar kunnen dat C-19 prikbijwerkingen door zorgprofessionals vaker als Long Covid worden herkend, terwijl patiënten zelf kiezen voor prikschade.
Figuur 2
Milde bijwerkingen zullen niet altijd bij de huisarts en zeker niet in het ziekenhuis terechtkomen. Dat zou kunnen verklaren wat de twee rechtergrafieken laten zien: verreweg de meeste meldingen komen van niet-zorgverleners (oranje). Maar ook daar zien we dat bijwerkingen van Covid-vaccins nóg veel minder door professionals worden gemeld dan die van andere medicatie en vaccins. Het lijkt eerder bij hoge uitzondering te gebeuren.
De twee linkergrafieken, de ernstige meldingen, zijn ronduit zorgelijk: meldingen van ernstige bijwerkingen komen normaal gesproken (d.w.z. altijd behalve bij de C-19 prikbijwerkingen) voor driekwart van zorgprofessionals (blauw, linksboven). Vergelijk dat met het grafiekje linksonder: de ernstige bijwerkingen van de C19-prik vallen bij de zorgverleners buiten de boot. Die komen voor ruim driekwart van niet-zorgverleners (oranje, linksonder).


Het is toch wel na te gaan waarom de zorgverleners die ernstige bijwerkingen van de C19-prikken niet hebben gemeld? De meldingen van niet-zorgverleners zijn immers te herleiden naar hun huisartsen of de ziekenhuizen, die de betreffende patiënten hebben verzorgd. Een instituut als Nivel heeft alle tools om dat fenomeen goed te kunnen uitspitten en daar zouden ze zeker van leren. Kennis opdoen leidt immers tot betere zorg.


