Help ons door dit met anderen op je social netwerk te delen!
Oud-beroepsmilitair en personal trainer Grada Boschker legt in een tweedelige podcast, opgenomen bij boer Hennie van Puur Berkshire in Heeswijk-Dinther, uit waarom het stikstofprobleem slechts een rookgordijn is voor een veel grotere machtsgreep. Een vier jaar oud filmpje van haar hand werd onlangs opnieuw gedeeld door Elpaso Media en ging tienduizenden keren rond. De reacties waren zo overweldigend dat Boschker besloot haar analyse grondig en zonder tijdsdruk uiteen te zetten:
[embedded content]Markten houden van dictators, niet van democratie
Boschker verwijst in de podcast naar Larry Fink, CEO van ’s werelds grootste vermogensbeheerder BlackRock. Die zei ooit publiekelijk dat markten eigenlijk de voorkeur geven aan totalitaire overheden boven democratieën, omdat die laatste “te rommelig” zijn en meningen voortdurend van kant wisselen. Voor Boschker is dit geen onthulling meer — het is de sleutel tot het begrijpen van alles wat er momenteel in Nederland gebeurt. Wie betaalt, bepaalt de toon, en die toon klinkt steeds meer als één die individuele vrijheid als obstakel beschouwt.
Stichtingen, NGO’s en universiteiten: een gesloten circuit
De kern van haar betoog draait om de wijze waarop beleid wordt gemaakt. Grote stichtingen en stakeholders financieren universiteiten, die op hun beurt data aanleveren waarmee Europese regelgeving wordt opgesteld. Die Europese wetten belanden vervolgens op het bureau van Nederlandse politici, die ze klakkeloos overnemen als wetenschappelijk onderbouwd beleid. Boschker wijst er nadrukkelijk op dat de Sustainable Development Goals — de zeventien SDG’s van de VN — in geen enkel verkiezingsprogramma hebben gestaan, maar via toenmalig minister Sigrid Kaag stilletjes als leidend kompas zijn ingebed in het Nederlandse beleidsapparaat. Democratische legitimiteit? Afwezig.
Stikstof is het middel, de grond is het doel
Eén van de meest opzienbarende stellingen die Boschker inneemt: de stikstofcrisis bestaat niet als probleem op zichzelf. Het is een instrument. Wie de grond wil beheersen, heeft een crisis nodig om boeren uit te kopen of te dwingen. Ze verwijst naar een rapport van Alterra (onderdeel van Wageningen University & Research) uit 2014, waarin al nauwkeurig werd berekend hoeveel agrarische grond er in Gelderland “vrij zou moeten komen.” Dat dit rapport er al lag voordat het stikstofbeleid überhaupt een publiek debat was, zegt volgens haar genoeg. De uitkomst staat al vast; alleen de weg ernaartoe wordt nog uitgerold.
Het zogenoemde ‘Wildlands Project’ dat ze beschrijft, verdeelt de beschikbare ruimte ruwweg in drieën: 25 procent voor menselijke bewoning in compacte steden, 50 procent voor natuur onder beheer van NGO’s en de VN, en 25 procent voor stakeholderprojecten zoals windparken en datacenters. Boerengrond past in geen van die categorieën — tenzij als overgangsgebied dat ingenomen moet worden.
Bill Gates, GAVI en het nieuwe voedsel
Boschker trekt ook een lijn naar de invulling van SDG 2 — het doel dat honger moet uitbannen. Volgens haar is Bill Gates via zijn GAVI Vaccine Alliance niet alleen actief in de vaccinatielobby bij overheden wereldwijd, maar werkt hij tegelijkertijd achter de schermen aan de vervanging van traditioneel voedsel door genetisch gemodificeerde alternatieven, aangestuurd via geavanceerde computersystemen. Boeren die meegaan in het ‘slimme landbouw’-systeem leveren daarmee hun data rechtstreeks aan techbedrijven, die die informatie gebruiken om hun marktpositie te verstevigen. Het resultaat: totale afhankelijkheid van een technocratisch gestuurd voedselsysteem, zonder enige inspraak van gewone mensen.
Gemeenteambtenaren als onbewuste uitvoerders
Wat Boschker bijzonder verontrustend vindt, is hoe lokale ambtenaren en adviesbureaus — zoals Aveco de Bondt of Goudappel — de agenda uitrollen zonder zich bewust te zijn van de bredere context. Ze worden uitgenodigd op events, geïnspireerd door idealistisch klinkende presentaties van NGO’s, en gaan vervolgens gewoon aan de slag met “toekomstbestendig platteland” en “omgevingsvisies.” Het systeem maakt gebruik van idealisme als dekmantel. Boschker pleit er daarom voor om deze professionals niet frontaal aan te vallen, maar hen met gerichte, inhoudelijke vragen te confronteren over wie er uiteindelijk baat bij heeft als de markt volledig in handen is van grote stakeholders.
Stop met praten over stikstof
Haar centrale oproep aan boeren is helder en onomwonden: stop met het voeren van het stikstofgesprek. Zolang boeren zich laten opsluiten in dat kader, spelen zij het spel mee van degenen die hun grond willen hebben. De echte discussie moet gaan over de Sustainable Development Agenda, over wie er aan de tafel zit waar besluiten worden genomen, en over wat er overblijft van de Nederlandse samenleving als de grond eenmaal weg is. Boschker gelooft nog altijd dat er tijd is om het tij te keren — maar alleen als er snel meer mensen doorhebben waar het werkelijk over gaat. Want wie zijn grond eenmaal heeft verkocht, koopt hem niet terug.
.