“In een wereld waar ziekenhuizen niet langer genezen maar verdoemen, overleefde zij COVID-19 niet dankzij de zorg, maar ondanks de zorg. Haar strijd tegen een systeem dat haar als statistiek beschouwde, onthult een dystopie waarin protocollen de menselijkheid hebben overwonnen. Terwijl de wereld toekijkt, vraagt zij zich af: wie zal de volgende zijn die wordt opgegeven?”
De vrouw overleefde COVID-19, maar niet dankzij het ziekenhuis. Ze overleefde ondanks het ziekenhuis.
Deze week organiseerde de Amerikaanse senator Ron Johnson een rondetafelgesprek over de ziekenhuisprotocollen tijdens corona. Gail Seiler, een vrouw uit Texas, deelde een horrorverhaal en getuigde over wat zij omschrijft als een systematische poging haar te laten sterven — enkel en alleen omdat ze niet gevaccineerd was tegen COVID-19.
Een doodvonnis bij binnenkomst
In december 2021 meldde Gail zich bij een lokaal ziekenhuis in Texas met ernstige COVID-klachten. Ze had bewust voor dit ziekenhuis gekozen, omdat politicus Allen West er eerder behandeld was met ivermectine, budesonide en hydroxychloroquine. Wat volgde, overtrof haar slechtste verwachtingen. Op het moment dat een IC-arts hoorde dat ze niet gevaccineerd was, keek hij haar aan en zei hij: “Het spijt me mevrouw Seiler, maar u gaat sterven.” Vanaf dat moment werd haar behandeling ingericht alsof haar dood een vaststaand feit was:
Behandelingen geweigerd, gevaarlijke protocollen opgelegd
Gails verzoeken om ivermectine, hydroxychloroquine, budesonide, zink en vitamine C werden consequent afgewezen. In plaats daarvan werd ze onder zware druk gezet om remdesivir te accepteren en zich te laten beademen — terwijl ze bij vol bewustzijn was en zelf kon spreken. Ze weigerde kalmerende middelen uit angst dat ze bewusteloos zou raken en zichzelf niet langer kon verdedigen. Twaalf dagen lang kreeg ze geen voedsel. Zeven dagen lang geen water. Ze werd naakt en onbedekt achtergelaten terwijl verpleegkundigen haar vanachter een raam gadesloegen in plaats van haar kamer binnen te gaan. Tegen haar wil in werd ze aangemerkt als DNR — niet reanimeren.
Geloof als chantagemiddel
Eén van de meest schokkende details uit haar getuigenis betreft haar katholieke geloof. Ze vroeg om toegang tot een priester voor het sacrament van de ziekenzalving. De ziekenhuisleiding stelde één voorwaarde: ze moest eerst een dosis remdesivir accepteren. In de overtuiging dat ze wellicht zou sterven, stemde ze in met die ene dosis — waarna haar priester mocht komen. Na zijn vertrek weigerde ze verdere doses. Het geloof van een stervende vrouw werd door het ziekenhuis ingezet als drukmiddel. Laat dat even bezinken.
Een zes uur durende gijzeling
Brad Seiler, haar man, voormalig spoedverpleegkundige, sloeg alarm. Na twaalf dagen besloot hij zijn vrouw zelf uit het ziekenhuis te halen. Hij ging bij de IC naar binnen toen de bewaker even weg was en de deuren openstonden. Toen hij weigerde te vertrekken zonder Gail, belde het ziekenhuis de politie. Wat had moeten zijn: een ontslag uit het ziekenhuis, werd een belegering van zes uur. Gail was bij bewustzijn, wilsbekwaam en wilde naar huis. Ze vroeg de politie hardop: “Ben ik een patiënt of een gevangene?”
Uiteindelijk, met tussenkomst van West en Texas-senator Bob Hall, mocht het stel vertrekken. Maar niet via de hoofdingang. Ze werden door de goederenlift geleid die normaal gebruikt wordt om lijken naar het mortuarium te vervoeren. Bij de uitgang zei een verpleegkundige tegen Brad: “Let op mijn woorden — ze is vannacht dood, of al voor jullie thuis zijn.”
Thuis genezen met wat het ziekenhuis weigerde
Brad en zijn dochter Angela namen de zorg volledig over. Onder begeleiding van arts Richard Bartlett gebruikten ze budesonide, ivermectine, antibiotica en vitaminesupplementen. Zonder IC, zonder apparatuur. Binnen 48 uur daalde Gails zuurstofbehoefte aanzienlijk. Binnen dertig dagen was ze volledig van de zuurstof af. Binnen zestig dagen was ze weer aan het werk. Vandaag is ze gezond en brengt ze tijd door met haar kinderen en kleinkinderen.
Financiële prikkels als motor achter de protocollen
Het verhaal van Gail staat helaas niet op zichzelf. Tijdens een eerdere getuigenis legde advocaat Tom Renz een onthutsend systeem bloot: ziekenhuizen ontvingen hogere vergoedingen naarmate ze meer interventies uitvoerden. Meer COVID-opnames betekende meer geld. Remdesivir toedienen leverde een bonus op. Beademen nog meer. En ook het overlijden van een patiënt leverde financieel voordeel op. Het CMS — het Amerikaanse centrum voor medische vergoedingen — had een systeem opgezet waarbij ziekenhuizen bij elke stap in het protocol beloond werden, ongeacht of die stap de patiënt hielp of schaadde. Renz formuleerde het ondubbelzinnig: “We hebben moord op patiënten gestimuleerd in plaats van behandeling.”
Het systeem dat niet wil luisteren
De mishandeling zoals Gail die ervaarde, is een symptoom van een bredere ziekte: een systeem waarin protocollen heilig zijn, financiële belangen de medische beslissingen sturen en individuele patiënten worden teruggebracht tot statistieken. Brad Seiler verwoordde het scherp: als verpleegkundige mag je nooit ophouden de individuele patiënt te zien, te luisteren en te blijven zoeken naar herstel — enkel omdat een protocol zegt dat er niets meer te doen valt.
Senator Johnson kondigde de bijeenkomst aan als een gelegenheid om te horen wat er werkelijk is gebeurd in de ziekenhuizen tijdens corona. Gail bleef bij bewustzijn, is gezegend met een strijdlustige man en had toevallig de juiste contacten om te ontsnappen aan een systeem dat haar had opgegeven. De vraag is nu hoeveel mensen minder fortuinlijk waren.
Nog een horrorverhaal: