Tijdens een politiek zomerfestival in Senftenberg, Brandenburg nam AfD-Europarlementslid Christine Anderson geen blad voor de mond: EU-commissievoorzitter Ursula von der Leyen, maar ook oud-minister van Volksgezondheid Jens Spahn, verdienen volgens haar geen plek in een bestuurskamer maar een cel. De sfeer was feestelijk, maar de toon van Andersons toespraak was allesbehalve luchtig. Ze omschreef het Europees Parlement als “het grootste gekkenhuis ter wereld” — een instelling die volgens haar problemen oplost die zonder de EU helemaal niet zouden bestaan. Anderson bracht ook de recente migrantencrisis bij de Spaanse enclave Ceuta ter sprake, waarbij tienduizenden mensen in korte tijd de Europese grens overstaken. De ESN-fractie vroeg direct een spoedzitting aan in het Europees Parlement. Maar die zitting kwam er niet. De reden: alleen de voorzitter van de Conferentie van voorzitters (COP) kan zo’n bijeenkomst bijeenroepen, en die weigerde dat te doen. Anderson was duidelijk: “Voor jullie is er dan gewoon geen zitting.” Het illustreert volgens haar hoe de EU structureel onwelgevallige discussies blokkeert. Een ander punt dat Anderson hoog zit: haar belofte aan kiezers om een parlementaire onderzoekscommissie naar het coronabeleid in te stellen. Formeel had ze daarvoor de steun van ruim 20% van de parlementsleden — voldoende om zo’n commissie aan te vragen. Maar aanvragen is niet hetzelfde als instellen. Daarvoor is een meerderheid nodig in het voltallige parlement, en die meerderheid steunt doorgaans de Commissie. Resultaat: het verzoek werd zonder stemming en zonder publieke verantwoording begraven in de COP. Anderson trekt een harde conclusie: een parlement dat de uitvoerende macht niet durft te controleren, is geen democratie maar een façade daarvan. Anderson wees op de ontwikkelingen in de Verenigde Staten rondom Anthony Fauci als bewijs dat het anders kan. Daar wordt de voormalige corona-adviseur steeds steviger aangepakt en komen er stukje bij beetje nieuwe feiten boven tafel over wat beleidsmakers werkelijk wisten — en verzwegen. Ze ziet dit als een hoopvol signaal: ook in Europa moet en zal de waarheid uiteindelijk boven water komen. De namen die ze noemde als verantwoordelijken: Von der Leyen, Jens Spahn en Karl Lauterbach. Zij allen zouden naar haar mening voor de rechter moeten verschijnen. Het slotakkoord van haar toespraak liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Ze kondigde aan zich voortaan te concentreren op het juridisch aansprakelijk stellen van Von der Leyen — met als einddoel dat de Commissievoorzitter haar dagen achter tralies slijt. Het publiek reageerde met luid applaus. Miljoenen Europeanen voelen zich buitengesloten van beslissingen die hun leven diepgaand hebben beïnvloed, terwijl de mensen die die beslissingen namen gewoon op hun post blijven zitten. Zolang er geen echte verantwoording komt, zullen stemmen als die van Anderson alleen maar luider worden.
Source: https://www.ninefornews.nl/von-der-leyen-onder-vuur-in-de-gevangenis-en-nooit-meer-vrijlaten/
.