
Russcher raakt hier de kern. D66 doet alsof de woningcrisis uitsluitend een tekort aan stenen, bouwvakkers en vergunningen is. Maar een woningmarkt heeft zowel aanbod als vraag. Wie ieder jaar de bevolking laat groeien en tegelijkertijd doet alsof die extra vraag uit de lucht komt vallen, liegt de Nederlandse woningzoeker recht in het gezicht.
Een huis voor ‘iedereen’ – behalve voor de eigen bevolking
Nederlandse jongeren staan soms tien jaar of langer ingeschreven voor een sociale huurwoning. Stellen stellen hun kinderwens uit omdat zij geen geschikt huis kunnen vinden. Gescheiden ouders komen noodgedwongen op campings of bij familie terecht. Werkende middeninkomens verdienen te veel voor sociale huur en te weinig voor een koopwoning.
Ondertussen blijft de overheid de woningmarkt behandelen als een bodemloze put. Als er te weinig woningen zijn, bouwen we meer. Wanneer die woningen opnieuw onvoldoende blijken, bouwen we nóg meer. Maar de instroom, gezinshereniging en bredere bevolkingsgroei mogen niet principieel ter discussie worden gesteld.
Dat is geen woonbeleid. Dat is dweilen met de grens wagenwijd open.
Nieuwe steden als excuus voor onbegrensde groei
Er moeten inderdaad woningen bij. Jarenlange bureaucratie, stikstofregels, trage vergunningverlening en gemeentelijke weerstand tegen bouwen hebben het aanbod ernstig beperkt. Maar bouwen alleen kan nooit voldoende zijn wanneer de overheid weigert de vraag te beheersen.
Iedere woning vereist bovendien ruimte, wegen, scholen, huisartsen, politie, elektriciteit, water en openbaar vervoer. Nederland is geen leeg weiland waarop eindeloos steden kunnen worden gestapeld. Het is een van de dichtstbevolkte landen van Europa.
D66 wil bevolkingsgroei, klimaatdoelen, natuurregels én voldoende woningen tegelijkertijd. Zodra die verlangens botsen, mag de Nederlandse burger betalen en inschikken.
Voorrang voor statushouders vergroot de woede
Daar komt de positie van statushouders nog bij. Gemeenten hebben jarenlang sociale huurwoningen toegewezen aan mensen met een verblijfsvergunning om plekken in azc’s vrij te maken. Voor de betrokken statushouder is dat begrijpelijk: hij wil verder met zijn leven. Maar voor de Nederlandse woningzoeker die al jarenlang wacht, voelt het als regelrecht verraad.
De fout ligt bij de politiek. Die heeft een systeem gecreëerd waarin twee groepen tegen elkaar worden opgezet vanwege een kunstmatig en politiek veroorzaakt tekort.
Rechts moet daarom twee zaken tegelijkertijd eisen: veel sneller bouwen én een drastische beperking van de migratie. Niet het ene zonder het andere. Alleen dan kan de achterstand daadwerkelijk worden ingelopen.
De Nederlandse woningzoeker moet weer centraal staan
Een fatsoenlijk woonbeleid begint bij de mensen die hier al wonen. Jonge Nederlanders moeten weer een toekomst kunnen opbouwen. Gezinnen moeten ruimte hebben om kinderen te krijgen. Ouderen moeten kunnen doorstromen naar passende woningen zonder hun hele sociale netwerk te verliezen.
Dat vergt minder bouwregels, minder stikstofverstikking, lagere belastingen op bouwen en wonen en vooral: grip op de bevolkingsgroei.
D66 kan honderd reclameboodschappen plaatsen over “een fijn thuis voor iedereen”. Zolang de partij weigert de massa-immigratie en bevolkingsgroei aan te pakken, is dat geen belofte. Het is propaganda.
Russcher heeft volkomen gelijk dat hij daar doorheen prikt.
Source: https://www.dagelijksestandaard.nl/politiek/fvd-d66-woningcrisis-migratie-tom-russcher
.

