Volgens een bericht in de New York Times van 23 juni, getiteld “Voormalige NOAA-medewerkers blazen klimaatsite nieuw leven in die door de regering-Trump was gesloten,” heeft een kleine groep voormalige NOAA-medewerkers een groot deel van de voormalige Climate.gov-website opnieuw opgezet onder een nieuw domein, Climate.us. Dit nadat de oorspronkelijke site tijdens de regering-Trump feitelijk buiten gebruik was gesteld. Bij het project waren naar verluidt voormalige NOAA-medewerkers betrokken, werd ongeveer 280.000 dollar aan crowdfunding ingezameld en werden meer dan duizend rapporten, datasets, artikelen en educatieve bronnen nauwgezet opnieuw gecatalogiseerd.
De Times presenteert deze inspanning als een heldhaftig herstel van een waardevolle publieke bron. Misschien is dat zo. Maar er is ook een andere manier om ernaar te kijken. Het feit dat een handvol voormalige overheidsmedewerkers een aanzienlijke hoeveelheid tijd en geld heeft gestoken in het opnieuw opzetten van een website over klimaatcommunicatie, toont iets aan wat veel waarnemers al lang weten: de klimaatbeweging verdwijnt niet simpelweg omdat het politieke klimaat is veranderd. Verre van dat.
Dit voorbeeld illustreert juist de vastberadenheid van netwerken die opkomen voor het klimaat om hun institutionele infrastructuur te behouden en in stand te houden, ongeacht wie er in het Witte Huis zit.
Wat ging er nu precies verloren?
Eén detail in het artikel van de Times verdient bijzondere aandacht: Kim Doster, communicatiedirecteur van de NOAA, verklaarde dat de onderzoeksproducten die voorheen onder Climate.gov waren ondergebracht, beschikbaar zouden blijven via NOAA.gov en aanverwante websites.
Dat roept een voor de hand liggende vraag op: als de onderliggende gegevens, onderzoeksproducten en rapporten elders binnen het websysteem van de NOAA blijven bestaan, wat werd er dan eigenlijk precies ‘gered’?
Het antwoord lijkt minder te gaan over het behoud van ruwe wetenschappelijke informatie en meer over het behoud van een bepaalde presentatie en interpretatie van die informatie.
Climate.gov was nooit louter een opslagplaats van temperatuurgegevens, satellietmetingen of orkaan-statistieken. Het functioneerde als een communicatieportaal dat was ontworpen om klimaatwetenschap toegankelijk te maken voor het grote publiek. Zoals de Times zelf opmerkt, waardeerden voorstanders de site omdat deze gericht was op leraren, journalisten en het grote publiek, in plaats van uitsluitend op onderzoekers. Met andere woorden: het was een marketinginstrument voor het klimaat.
Dat onderscheid is belangrijk. Wetenschappelijke gegevens en wetenschappelijke belangenbehartiging of voorlichting zijn niet hetzelfde. Het bestaan van een website die gewijd is aan het interpreteren van klimaatinformatie vanuit een bepaald institutioneel perspectief, maakt die interpretatie nog niet automatisch onmisbaar.
Relevantie
Er is nog een ander punt dat aandacht verdient. Veel van het materiaal dat nu wordt hersteld, is gemaakt op basis van aannames, prognoses en verhalen die al dan niet relevant blijven voor de huidige omstandigheden.
De klimaatwetenschap evolueert. Datasets veranderen, methodologieën worden herzien, modellen worden bijgewerkt of geschrapt, en voorspellingen worden aangepast. Het simpelweg opnieuw opzetten van een gearchiveerde website garandeert niet dat elk artikel, elk educatief hulpmiddel of elk verklarend document nog steeds bruikbaar of accuraat is in het licht van de huidige waarnemingen.
Een van de terugkerende problemen in de klimaatcommunicatie is inderdaad de neiging om alarmerende prognoses te behouden, lang nadat waarnemingen in de echte wereld het oorspronkelijke verhaal hebben gecompliceerd.
Daarom blijft scepsis belangrijk. De vraag zou nooit moeten zijn of informatie bewaard kan worden. De vraag zou moeten zijn of die informatie relevant, accuraat en in overeenstemming met de waargenomen werkelijkheid blijft.
Materiaal archiveren is eenvoudig. Het kritisch evalueren ervan is moeilijker.
Klimaatactivisme gaat nooit met vakantie
De bredere les uit dit verhaal is eerder politiek dan wetenschappelijk van aard. Veel commentatoren hebben gesuggereerd dat recente politieke veranderingen een soort permanent keerpunt in het klimaatdebat betekenen. De inkrimping van federale klimaatprogramma’s, de herstructurering van instanties en de herziening van diverse klimaatbeleidsmaatregelen in de VS hebben sommige waarnemers doen concluderen dat het tijdperk van klimaatalarmisme ten einde loopt.
Dat zou een vergissing zijn. De geschiedenis leert ons dat bewegingen die in de loop van decennia zijn opgebouwd, niet van de ene op de andere dag verdwijnen. De recente opkomst van irrationeel socialisme is daar een perfect voorbeeld van.
Het Climate.us-project laat zien dat er nog steeds een omvangrijk netwerk bestaat van activisten, voormalige ambtenaren, belangenorganisaties, academici en donateurs die vastbesloten zijn het klimaatverhaal in stand te houden, ongeacht veranderingen in de prioriteiten van de regering.
Als één institutionele weg sluit, gaat er een andere open; als één website verdwijnt, verschijnt er een andere; als één financieringsbron opdroogt, duiken er nieuwe op.
Dit is niet ongebruikelijk. Zo werken politieke en ideologische bewegingen nu eenmaal. De klimaatbeweging vormt hierop geen uitzondering.
Een vooruitblik op wat er gaat komen
De politieke wind draait voortdurend; wie denkt dat het huidige beleidsklimaat voor onbepaalde tijd onveranderd zal blijven, heeft geen oog gehad voor de geschiedenis.
- Regeringen wisselen.
- De meerderheden in het Congres wisselen.
- Het leiderschap van overheidsinstanties wisselt.
- De prioriteiten van het publiek wisselen.
Wanneer die veranderingen zich voordoen, zullen klimaatbelangenorganisaties klaar staan om daadkrachtig in actie te komen. De infrastructuur wordt nu juist in stand gehouden omdat de voorstanders ervan in de toekomst weer kansen verwachten.
Dat is misschien wel de belangrijkste les die we uit dit verhaal kunnen trekken. De mensen die het belangenbehartigingsplatform van Climate.gov opnieuw opbouwen, gaan ervan uit dat klimaatpolitiek een langetermijn-project blijft.
Ze hebben waarschijnlijk gelijk. Het is duidelijk dat het debat in hun ogen niet ten einde is. Het gaat slechts een nieuwe fase in.
Waarom sites als WUWT ertoe doen
Om die reden blijven websites zoals Watts Up With That net zo belangrijk als ze waren.
De rol van WUWT is nooit geweest om informatie te onderdrukken. Het is altijd geweest om beweringen te onderzoeken, aannames ter discussie te stellen, gegevens kritisch te bekijken en vragen te stellen die veel institutionele klimaatorganisaties liever niet gesteld zouden zien.
Die missie wordt nog belangrijker wanneer de communicatie over het klimaat steeds meer gecentraliseerd raakt en afgeschermd wordt van kritiek.
- Onafhankelijke toetsing is essentieel.
- Wetenschappelijke beweringen verdienen onderzoek.
- Modelprognoses verdienen een vergelijking met waarnemingen.
- Beleidsvoorstellen verdienen een kosten-batenanalyse.
- Publieke communicatie verdient een feitencontrole.
Die verantwoordelijkheden verdwijnen niet wanneer de politieke omstandigheden gunstig lijken voor klimaatsceptici.
Integendeel, dit is juist het moment waarop sceptische analisten waakzaam moet blijven. De heroprichting van Climate.gov onder een andere naam herinnert ons eraan dat de infrastructuur voor klimaatbelangenbehartiging veerkrachtig en volhardend is.
Voorstanders van klimaatalarmisme steken veel energie in het behoud van de verhalen, het educatief materiaal en de communicatiekanalen die zij als essentieel beschouwen.
Degenen die voorstander zijn van een open debat, transparantie en een grondige toetsing van klimaatbeweringen, zouden zich evenzeer moeten inzetten voor het behoud van instellingen die kritische analyses en alternatieve standpunten bieden.
Want één ding is zeker: het klimaatdebat verdwijnt niet, het wacht alleen op een verandering van de politieke wind.
In de politiek zijn er ups en downs. Regeringen komen en gaan. De prioriteiten van de overheid verschuiven, maar de onderliggende strijd over hoe klimaatwetenschap wordt geïnterpreteerd, gecommuniceerd en gebruikt om beleid te rechtvaardigen, zal voortduren.
En wanneer de politieke slinger onvermijdelijk weer de andere kant op zwaait, zal de druk voor een uitgebreid klimaat- en energiebeleid waarschijnlijk met hernieuwde kracht terugkeren. Dat is precies waarom onafhankelijke, sceptische stemmen actief, betrokken en voorbereid moeten blijven voor de lange termijn.
In november vieren we de 20e verjaardag van WUWT; we hebben het allemaal zonder overheidssubsidies voor elkaar gekregen en we hebben onderdrukking, demonetisering en het op de zwarte lijst zetten door Google en andere zoekplatforms, overleefd.
Source: https://clintel.nl/climate-us-klimaatdebat/
.