De recente terugtrekking van Trump inzake Groenland is interessant omdat het de nerveuze obligatiemarkt en zijn eigen matige peilingen waren die hem ervan weerhielden om het meest banale stukje buitenlands beleid van een zittende president in een eeuw uit te voeren. De Europeanen geloofden graag dat het hun standpunt tegen hem was – verschillende landen stuurden troepen om te laten zien wat hij zich niet had kunnen voorstellen: dat Trump misschien wel graag de NAVO zou vernietigen voor zijn eigen politieke gewin, maar dat niemand had gedacht dat EU-landen hetzelfde zouden doen om zich te verzetten tegen de gekke Donald.
Zichzelf in een hoek drijven en vervolgens de rookgordijnen van de pers in Davos gebruiken om zich behendig te onttrekken aan wat een rampzalige zet zou zijn geweest – zichzelf verder vervreemden van wereldleiders – kan worden omschreven als een geniale zet. Hij ontweek een kogel uit zijn eigen geweer, schrijft Martin Jay.
Maar Iran is anders.
Nu twee Amerikaanse vliegdekschepen op weg zijn naar de Perzische Golf (of in ieder geval in die richting), weten maar weinig mensen, als er al iemand is, wat Trumps volgende zet zal zijn – om de eenvoudige reden dat zelfs Trump zelf geen idee heeft. Ervaren commentatoren zoals Alastair Crooke wijzen er terecht op dat Trump op zoek is naar een nette, snelle aanval die hij als overwinning kan boeken, maar realistisch gezien zal dat moeilijk zijn. Teheran heeft al verklaard dat elke aanval zal leiden tot een totale oorlog. Geen gematigde reacties meer.
Met de tussentijdse verkiezingen in aantocht is het laatste wat Trump nu kan gebruiken een oorlog in het Midden-Oosten waarbij Amerikaanse lijkzakken naar huis worden gestuurd. Dat zou kiezers vrijwel zeker ertoe aanzetten zijn partij uit beide kamers te verdrijven, waardoor de deur zou worden geopend voor rechtszaken tegen hem. Dat laatste vooruitzicht zal hem misschien niet veel storen, maar het is zeker het vermelden waard.
De echte vraag is: hoe komt hij uit een massale impasse met de Iraniërs en hoe kan hij zijn bluf dat hij zijn macht heeft laten gelden, de leiders van Teheran heeft bedreigd en zij zijn gezwicht, waarmaken? Het antwoord is met een heleboel nepnieuws, dat de westerse media graag zullen leveren. Wanneer de “armada” de Perzische Golf nadert, zullen onze tv-schermen gevuld zijn met beelden van straaljagers die over startbanen razen voordat ze de lucht in gaan, ongetwijfeld vergezeld van videoclips van de CIA/Mossad waarin Iran op de rand van de afgrond staat en het regime aan het afbrokkelen is.
Waarschijnlijk zal er nauwelijks iets van waar zijn. Trump trekt met het Amerikaanse leger naar Iran en gaat een coup de grâce van nepnieuws uitvoeren. Hoewel het waar is dat veel van de gekonkel van de Mossad in Iran aan het licht is gekomen – demonstranten zijn met al hun Starlink-apparaten in beslag genomen en zijn nu in handen van de autoriteiten – is er voor Trump nog steeds enige politieke speelruimte binnen Iran. Iraniërs zijn zich er maar al te goed van bewust dat ze een evenwichtsoefening moeten uitvoeren: ze proberen te voorkomen dat ze Israël en de VS steunen door op te roepen tot verandering, maar willen tegelijkertijd een nieuw leiderschap dat hun vijanden nog steeds ver van hun kusten kan houden.
De linkse commentator en econoom Yanis Varoufakis schreef onlangs: “… de meer geschoolde en/of bedachtzame mensen waren bang voor wat er zou gebeuren. Voor een burgeroorlog, voor een enorme destabilisatie die onheil zou betekenen voor de fundamentele veiligheid van de samenleving. Letterlijk niemand met wie ik sprak verdedigde het regime. Maar ze vreesden dat er, gezien de huidige binnenlandse context van een gebrek aan levensvatbare oppositie en de internationale context van snode buitenlandse krachten, weinig hoop was op een vreedzame overgang naar een betere regering. Ik deel deze angst. De situatie zou nog veel erger kunnen worden en velen zijn gewoon te reflexmatig tegen het regime om de werkelijke gevaren en beperkingen van dit moment te zien.”
Trump zou wel eens een enorme bluf kunnen uithalen door de vliegdekschepen dichterbij te brengen. Hij houdt ervan om, zoals SAS-soldaten zeggen, “je pik op tafel te leggen”, maar het is onwaarschijnlijk dat hij de strijd met Iran zal aangaan. Naarmate er meer tijd verstrijkt, wordt het steeds duidelijker dat de campagne van 12 juni voor zowel Israël als de VS een nog grotere mislukking was dan eerder werd aangenomen. De bommen die op de ondergrondse nucleaire installaties van Iran werden gegooid, waren niet bepaald “bunkerbusters” en konden de grotten waar het materiaal was opgeslagen niet binnendringen – materiaal dat sowieso al dagen eerder was weggehaald.
Het vreemdste aan de bombardementen was dat Trump wist dat ze geen enkele militaire betekenis zouden hebben, en daarom waren ze voor hem een perfecte zet. Hij is een man die graag gevechten uit de weg gaat en, net als zijn vader – die de dienstplicht ontliep – zijn walgelijke opmerkingen over Britse soldaten die niet aan het front vechten in Afghanistan bijzonder verachtelijk maakt. Tijdens zijn eerste ambtstermijn schoten de Iraniërs een Amerikaanse drone neer en even wilde hij een militaire locatie aanvallen. Maar toen de leiders van het Pentagon hem vertelden wat de gevolgen zouden zijn, krabbelde hij snel terug.
Trump is mogelijk gek – en voor het eerst spreken Europese leiders zich in die termen uit. Maar hij is niet dom en zal niets doen om Iran te provoceren tot een aanval op Israël en de GCC-landen, laat staan tot een maandenlange blokkade van de Straat van Hormuz. Dat laatste zou zo’n grote impact hebben op de olieprijzen dat het de obligatiemarkten nog verder zou kunnen doen schommelen – een scenario dat hij niet kan riskeren. De VS en Israël hebben al een groot verlies geleden in Iran; hun netwerk van agenten is ontmaskerd. Het sturen van de vliegdekschepen is grotendeels een stunt om het gezicht te redden en mogelijk zelfs Netanyahu te laten geloven dat Amerika achter hem en zijn waanzinnige idee om Iran aan te vallen staat. Maar in werkelijkheid is Trump niet bereid om ook maar één lijkzak te accepteren.
En de Iraniërs weten dat.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Trump’s gevaarlijke spel in Iran zou wel eens het einde kunnen betekenen van Amerika zoals wij dat kennen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/groenland-stunt-gevolgd-door-iran-spel-trump-in-een-lastig-parket/
.