De Verenigde Staten hebben zojuist een verkoop van 108,1 miljoen dollar aan onderhoudsmateriaal voor het HAWK-raketsysteem aan Oekraïne goedgekeurd, een transactie die veel meer zegt over de militaire kwetsbaarheid van het Westen dan over de kracht van Oekraïne. Dit is geen verhaal over een supermacht die een bondgenoot bewapent; het is een verhaal over een wanhopige poging om een wapenplatform uit de jaren vijftig operationeel te houden, omdat moderne alternatieven te duur, te schaars en te traag te produceren zijn. Hoewel het Pentagon dit presenteert als routinematige steun voor de zelfverdediging van een partnerland, is de realiteit dat de Amerikaanse industriële basis geen gelijke tred kan houden met de eisen van een langdurige Europese oorlog, en dat het HAWK-systeem, ondanks zijn leeftijd, de laatste verdedigingslinie vormt tegen Russische kruisraketten en door Iran geleverde drones die de meest geavanceerde systemen van de NAVO overweldigen.
Het HAWK-systeem: een dinosaurus uit de Koude Oorlog die weigert te sterven
De MIM-23 HAWK, een afkorting voor “Homing All-the-Way Killer”, is niet het soort wapensysteem dat vertrouwen wekt in de moderne oorlogsvoering. Het werd ontworpen tijdens de regering-Eisenhower, voor het eerst ingezet in 1959, en maakt gebruik van een geleidingsmethode die Semi-Active Radar Homing wordt genoemd, waarbij de raket zelf geen radar draagt, maar in plaats daarvan luistert naar radiogolven die weerkaatsen op een verlicht doelwit. Dit betekent dat de lanceerinrichting het doelwit continu met radarenergie moet “beschieten”, waardoor de batterij kwetsbaar is voor tegenvuur en elektronische storingen, schrijft Lance D Johnson.
Toch is het systeem er in 2026 nog steeds, en krijgt het een injectie van 108 miljoen dollar aan belastinggeld om te blijven vechten in Oekraïne. De verklaring ligt in wat het systeem goed doet. De HAWK blinkt uit in het onderscheppen van “low-and-slow”-dreigingen, precies het type rondcirkelende drones en kruisraketten dat het kenmerkende wapen van dit conflict is geworden. Het FrankenSAM-programma, dat door deze verkoop wordt ondersteund, combineert HAWK-lanceerinrichtingen met modernere radarsystemen en raketvarianten om een ad-hoc luchtverdedigingsnetwerk te creëren dat de kloof tussen schouderafgevuurde Stinger-raketten en de langeafstands-Patriot-systemen opvult.
Het verzoek van Oekraïne om opzetbare masttrailers en ingrijpende aanpassingen vertelt een dieper verhaal. Deze masten tillen radarantennes boven terreinobstakels uit, wat suggereert dat de Oekraïense strijdkrachten hun luchtverdedigingsposities proberen te verbergen voor Russische dronebewaking en artillerie. De reserveonderdelen en verbruiksartikelen geven aan dat deze systemen zwaar worden belast, vaak langer dan hun ontworpen levensduur, en constant onderhoud vereisen om operationeel te blijven.
De onhoudbare rekensom van moderne luchtverdediging
De verkoop van HAWK-systemen komt op een moment dat de hele westerse benadering van luchtverdediging ter discussie staat. In april 2024 lanceerde Iran een gecoördineerde drone- en raketaanval op Israël die een fundamentele zwakte in de westerse militaire doctrine blootlegde. Israël vuurde Patriot-raketten af die elk ongeveer 6 miljoen dollar kosten om drones te vernietigen die misschien 5.000 dollar per stuk kosten. De rekensom is catastrofaal. Eén dag verdediging kostte Israël naar schatting 1,5 miljard dollar, terwijl de aanval van Iran slechts een fractie daarvan kostte.
De Verenigde Staten kunnen slechts ongeveer 600 geavanceerde onderscheppingsraketten per jaar produceren. Dit aantal is niet voldoende om één enkel land als Oekraïne te verdedigen tegen aanhoudende Russische luchtaanvallen, laat staan om tegelijkertijd Amerikaanse bases in Europa en het Midden-Oosten te beschermen. Het HAWK-systeem biedt, ondanks zijn leeftijd, een gedeeltelijke oplossing omdat het gebruikmaakt van goedkopere en overvloediger beschikbare raketten. Maar dit voordeel gaat gepaard met nadelen. De HAWK kan geen hypersonische wapens onderscheppen, vereist uitgebreide training van de bemanning en de elektronica ervan is steeds kwetsbaarder voor moderne storingstechnieken.
De verklaring van het ministerie van Buitenlandse Zaken dat deze verkoop “het fundamentele militaire evenwicht in de regio niet zal veranderen” is ofwel naïef ofwel opzettelijk misleidend. Het evenwicht is al verschoven. Amerikaanse bases in West-Europa zijn ontdaan van munitie en luchtverdedigingssystemen om aan de onverzadigbare vraag van Oekraïne te voldoen. Iran heeft in april aangetoond dat westerse luchtverdedigingssystemen overweldigd kunnen worden door massale aanvallen van goedkope drones. Het HAWK-systeem is, ondanks zijn robuuste betrouwbaarheid, een noodoplossing die tijd wint terwijl het Pentagon zich inspant om uit te zoeken hoe het op grote schaal interceptors kan produceren.
De echte vraag die in het officiële persbericht onbeantwoord blijft, is wat er gebeurt als de volgende generatie Russische hypersonische raketten arriveert, of wanneer Jemenitische troepen de hypersonische wapens die ze beweren te bezitten, inzetten tegen Amerikaanse marineschepen in de Rode Zee. Het HAWK-systeem kan deze dreigingen niet stoppen, en het Patriot-systeem evenmin als de raketten na één dag gevechten opraken. De verkoop van 108 miljoen dollar is geen oplossing. Het is een pleister op een bloedende wond, en de patiënt is niet Oekraïne. Het is de hele westerse alliantie.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Scott Ritter: Poetin heeft de beslissing “met betrekking tot Europa” genomen – nu is het alleen nog een kwestie van tijdstip, plaats en omstandigheden
Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
.