Misschien zeg je “Hé bekende naam/gezicht”.. Dat kan kloppen want mr. dr. Frank Stadermann verzorgt en presenteert onder andere juridische afleveringen bij Café Weltschmerz. Inmiddels met pensioen, na ruim veertig jaar praktisch de advocatuur te hebben beoefend. Hij specialiseerde zich in aansprakelijkheids- en verzekeringsrecht. Bijzonder dat wij Frank vanuit die juridische perspectief kennen, maar absoluut niet wisten van zijn voorliefde voor en interesse in het magische fenomeen Orbs.. Wij zagen zijn boek hierover en legden opnieuw contact; dit keer dus niet over juridische aspecten van het leven, maar over dit magisch-realistische verschijnsel. Hoe kwam dit boek tot stand, en waar komt die interesse vandaan..?

In 2013 vroeg Frank’s echtgenote hem mee te gaan naar ‘de graancirkels in Wiltshire’ in Engeland. Met flinke tegenzin en de nodige scepsis besloot hij mee te gaan voor haar, niet wetende dat dit bezoek zijn wereldbeeld drastisch op z’n kop zou zetten. Want Frank zag daar dingen, zoals de Orbs, die hij eerder voor absoluut onmogelijk had gehouden. Terug in Nederland lieten deze zaken, met name de Orbs, hem niet meer los en begon hij aan zijn jarenlange onderzoek naar dit fenomeen.

En dat resulteerde uiteindelijk in het verschijnen van het prachtig uitgevoerde boek, voorzien van een zorgvuldig literatuuronderzoek, mooie foto’s, ervaringen, experimenten en een uitgebreide bronnenlijst. Maar wat zijn die ‘orbs’ nu eigenlijk. Wellicht weet je dat wij HIER (2011) en HIER (2010) al aandacht besteedden aan dit werkelijk duizelingwekkende verschijnsel.

Orb tijdens huisinspectie Turkije (© Anna vdH)

Maarr.. wat zijn het nu eigenlijk..? Nou, je kunt zeggen dat Orbs ‘lichtbollen’ zijn, die zich op de meest onverwachte momenten manifesteren en meestal pas zichtbaar worden op foto’s en video’s. Dat is ook de aanleiding voor sceptici om ze ‘stofdeeltjes’ te noemen, maar dat is werkelijk onzin, want mensen die de Orbs verder onderzoeken, hebben deze optie al lang getackeld. Zij spreken zelfs over ‘verschijnselen uit een andere dimensie’.

Vaak verschijnen de orbs bij heilige krachtplekken of bij dorps- en familiefeesten. Frank Stadermann wil met zijn boek de lezer op nauwe wijze betrekken bij zijn eigen zoektocht. Hij beschrijft zijn ontdekkingen op een leuke en prettig leesbare manier, maar heeft absoluut geen ‘oppervlakkig’ boek gemaakt. Hij onderzocht alles op wetenschappelijke wijze, maar schreef het boek niet om te bewijzen dat Orbs bestaan, maar vanuit persoonlijke interesse en omdat hij wil begrijpen wat het fenomeen precies voorstelt.

In het boek behandelt hij alles wat er al over Orbs bekend is, maar hij vult aan vanuit  eigen opvattingen, ervaringen en experimenten. En voortdurend blijf hij kritische vragen stellen en verklaringen zoeken, waarbij hij de lezer de ruimte geeft om eigen conclusies te trekken. Maar Frank heeft het boek wél geschreven voor mensen met een OPEN MIND; mensen die bereid zijn te aanvaarden dat er meer is dan wij op dit moment weten. Achterin het boek zit een uitgebreide handleiding hoe je zelf Orbs kunt gaan waarnemen.

Wij mogen het eerste hoofdstuk van zijn 270 pagina’s tellende boek publiceren; dat tref je hieronder aan. Dááronder een gesprek met Frank Staderman en interviewer Peter Toonen via het programma ‘boeken’ van Café Weltschmerz.

‘Orb voor kerkingang’ © Margareth L.

x
x

‘Hoe het allemaal begon;
mijn eerste ervaringen met orbs’..

2022 © Frank Stadermann | deze versie WantToKnow.nl/be

x

Frank Stadermann

Van het fenomeen ‘orb’ hoorde ik voor het eerst tijdens een bezoek aan een graancirkel in Wiltshire, Engeland. Orbs, dat waren lichtbollen in de lucht, werd me verteld. Het leek mij een raar verhaal. Ik verdiepte me er verder niet in, hoorde er ook nooit meer iets over en vergat het zelfs. Dat veranderde toen Marjan, mijn echtgenote, en ik het jaar daarop van onze vriendin Janet Ossebaard een filmpje ontvingen dat zij gemaakt had met haar mobiele telefoon. Op dat filmpje was te zien hoe tientallen lichtbolletjes door haar huiskamer schoten.

Marjan en ik waren meteen geboeid en we begonnen nog dezelfde avond ook te filmen met onze mobiele telefoons, een iPhone 4 en een iPhone 5. Het resultaat was verbluffend. We schoten vele filmpjes van telkens een paar minuten waarop diverse bollen te zien waren. Onze kamer zat er vol mee. De iPhone 5 bleek een beter, helderder beeld te geven dan de iPhone 4, dus we filmden daarna voornamelijk met de iPhone 5.

We filmden bollen die we niet konden zien met het blote oog. Wel zagen we ze al tijdens het filmen op de display van de telefoon. We zagen en filmden ze alleen als we de lichtfunctie aanzetten. Zonder het ondersteunend licht van de iPhone was er niets te zien. We merkten dat er over het algemeen buitenshuis weinig werd vastgelegd. Maar binnenshuis schoten we de mooiste bollen. We hadden vooral succes in de avonden. Rond middernacht bleek zelfs de allerbeste tijd.

Reageerden de orbs op muziek en/of op onze mentale instelling? 
We verbleven in die periode op ons vakantieadres in Zuid Frankrijk. Terug in Nederland gingen we ook daar filmen. We konden geen patroon ontdekken. Wel leek het erop dat onze instelling de waarneming beïnvloedde. Wanneer we in alle rust fotografeerden, lieten de bollen zich meer zien dan wanneer we eigenlijk geen tijd hadden om aandachtig te fotograferen.

Op deze schermafdrukken (van een filmpje, gemaakt met mijn iPhone 5) is duidelijk te zien dat de orb als een soort ‘vlek’ van links komt, zich dan tot een bol vormt en vervolgens weer als een ‘vlek’ schuin rechts naar boven vliegt.

Ook leek het erop dat rustige muziek bevorderlijk was voor het verschijnen van bollen; als we rustige muziek draaiden, waren er duidelijk meer bollen.

Opmerkelijke bewegingen, (de-)materialiseren en oscilleren..
In de bewegingen van de bollen zat geen enkele logica. Ze maakten allerlei bewegingen. Ook splitsten ze zich op. Daarnaast kwamen ze ook vaak met zijn tweeën en maakten dan dezelfde bewegingen. Ik spreek hiervoor van bollen. Regelmatig echter kwam het voor dat de bollen voor het oog van de camera van vorm veranderden. Dan werden het brede strepen. Ze kwamen uit het niets of uit de muur. En ze verdwenen in het niets, ze losten op.

De bollen deden nog iets heel opmerkelijks; ze beschenen of verlichtten wat zich achter hen bevond zoals de muur of andere objecten. Die werden dan verlicht alsof er een lantaarn op werd gericht. Sommige bollen ‘knipperden’. Ze gingen aan en uit; ze ‘oscilleerden’, een term die ik later leerde. Ook filmden we bollen die van kleur veranderden.  Een keer filmde ik hoe een bol uit het been van Marjan leek te komen. Ook die bol ontstond uit het niets en verdween in het niets.

Op het filmpje is te zien hoe de bol vervolgens naar links vliegt en dan oplost. Helaas is dat te ijl om hier af te drukken. 

Orbs lieten zich altijd zien bij onze kleinkinderen..
We filmden wanneer we onze jonge kleinkinderen te logeren hadden. Dan waren er altijd bollen. Daar konden we de klok op gelijk zetten. Het leek onmiskenbaar dat onze kleinkinderen bollen aantrokken. Wanneer zij vrolijk aan het spelen waren, kwamen de bollen naar hen toe, raakten hen aan, zo leek het, en verdwenen weer. Bij vrolijke familiefeesten zoals Sinterklaas filmden we ook bollen. Vooral als er onder begeleiding van de piano Sinterklaasliedjes werden gezongen

Het Amerikaanse medium James ‘Tyberonn’ Tipton, met een Orb naast zijn hoofd.

Wat filmden we eigenlijk? Toch geen stof? 
Regelmatig vroegen we ons natuurlijk af wat we nu eigenlijk filmden. Dan sloeg de twijfel toe. Waren we eigenlijk wel op iets bijzonders gestuit? Of filmden we louter stof? We waren op die vraag zeer gespitst. Ook al kunnen we zeker niet uitsluiten dat we ook stof hebben gefilmd, stof kon toch niet de verklaring voor alles zijn? Stof schiet niet enorm snel door een kamer waarin wij ons niet bewegen en waar geen turbulentie of tocht is.

Stof is niet (altijd) rond. Stof verandert niet van vorm en niet van kleur. Stof knippert niet en het lost niet op. Dat we niettemin twijfelden is op zichzelf logisch. Want als we hier niet te maken zouden hebben met stof, was er eigenlijk geen andere voor de hand liggende verklaring. Uit de literatuur die we in die tijd gingen raadplegen, werd ons duidelijk dat we te maken hadden met het fenomeen ‘orb’.

Fotograferen
Na zo een paar maanden gefilmd te hebben, besloten we om ook eens foto’s te gaan maken. Daarvoor gebruikten we een Canon Eos camera. Binnenshuis hadden we daarmee geen enkel resultaat. De flits sloeg alles ‘dood’. Maar zonder flits hadden we evenmin resultaat. Buitenshuis daarentegen hadden we des temeer resultaat. Wanneer we – met flits – fotografeerden tijdens de avondschemering of in het avonddonker, hadden we vaak prachtige orbs. We fotografeerden rond ons huis in Nederland maar ook rond ons vakantieadres in Frankrijk. Net als bij het filmen zagen we de orbs nooit met het blote oog.

Ook hier was geen patroon te ontwaren. Er waren avonden waarop we achter elkaar orbs fotografeerden en er waren avonden waarop er niets was.
We fotografeerden heel veel orbs bij dorpsfeesten in Zuid Frankrijk waar muziek was en waar mensen blij waren. We maakten ook foto’s op speciale plaatsen zoals bij kerken. Daar fotografeerden we soms de mooiste orbs. Maar ook daar zat weer geen patroon in. Zo fotografeerden we deze prachtige orb boven de kathedraal van Antibes in Zuid Frankrijk.

De kathedraal is gebouwd op een plek waar vroeger een Griekse tempel stond. Deze orb liet zich al vastleggen nadat we slechts een paar foto’s hadden gemaakt. Een paar dagen later kwamen we terug en schoten vanaf dezelfde plek honderd foto’s. Maar er was geen orb te bekennen. De orbs die we fotografeerden, verschilden onderling. Aanvankelijk fotografeerden we veel orbs die bolvormig leken (3D). Later werden het meer platte schijven. Sommige hadden een duidelijke tekening. Met het blote oog waren al die orbs niet zichtbaar.

Reacties uit de omgeving
Binnenshuis gingen we daarna fotograferen met een compact camera; een Canon Ixus 140. De flits daarvan is duidelijk minder sterk dan die van de Canon Eos. Met die camera fotografeerden we wel orbs. De flits daarvan sloeg in veel mindere mate ‘dood’. Maar de orbs die we met de compact camera vastlegden, waren duidelijk anders; zij hadden een andere structuur. Vaak waren ze ook veel kleiner dan de orbs die we fotografeerden met de Canon Eos. Ook die orbs konden we met het blote oog nooit zien.

Onze omgeving reageerde intussen over het algemeen vrij lacherig op onze verhalen. Maar wanneer we lieten zien wat we hadden gefilmd of gefotografeerd, verdween dat lachen. Steevast kregen we dan de vraag om uit te leggen wat we precies filmden of fotografeerden. Op die vraag gaven we nooit antwoord, gewoon omdat we het niet wisten. Dat zeiden we er ook altijd bij en dat werd niet altijd begrepen. Want als je iets ontdekt, moet je toch zeker ook weten wat het is……?

We onderzochten of er andere mensen waren met vergelijkbare ervaringen. Dat bleek het geval te zijn. Het internet wemelt van verhalen over en foto’s van orbs. Die maakten ons niet veel wijzer. Er bleken diverse boeken over het onderwerp te zijn. Maar die boeken lieten ook veel van onze vragen onbeantwoord, wel bevestigden zij onze ervaringen.

Hoe het verder ging..
Na zo gedurende een half jaar vele honderden filmpjes en foto’s van orbs te hebben gemaakt en van alles over het onderwerp gelezen te hebben rees de vraag: “Wat nu, hoe gaan we verder?”  Op dat moment kwam ik dr. Roel van Wijk op het spoor; een wetenschapper, gespecialiseerd in licht. Ik zocht contact met hem. Hij bleek wel eens wat over het fenomeen ‘orb’ te hebben gehoord en kwam met allerlei ideeën voor experimenten. Vervolgens voerde ik die experimenten uit, waarna we weer nieuwe experimenten bedachten. Toen bracht hij mij op het idee om over het fenomeen ‘orb’ te gaan publiceren.
Roel heeft mij bij het schrijven van dit boek ook veel geholpen en ik heb dankbaar gebruik gemaakt van zijn expertise. Intussen gingen Marjan en ik door met het maken van foto’s en filmpjes op allerlei plaatsen en bij allerlei gelegenheden. De resultaten zijn ook in dit boek terug te vinden.

* * *

Peter Toonen gaat in deze onderstaande aflevering van het boekenprogramma van ‘Café Weltschmerz’ in gesprek met Mr. Dr. Frank Stadermann, auteur van het in 2020 verschenen boek ‘De Ongrijpbare Orb, een wonderbaarlijk fenomeen van alle kanten bekeken’. Een prettig gesprek over een fascinerend onverklaard fenomeen. Zijn boek is inmiddels twee jaar op de markt, maar is door de coronacrisis enigszins ondergesneeuwd geraakt. De aandacht dus meer dan waard.

Source: wanttoknow.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

HNMDA UPDATE'S
!!! Blijf op de hoogte

! Meld je aan


.Meld je aan via mail

OF op telegram https://t.me/HNMDA_ALL


- S'morgens & S'avonds 1 nieuwsbrief met de nieuwste berichten
- Weekelijkse nieuwsbrief met alle headlines
- Soms een (verkeerd/ongewenst/test) mailtje, daar werken we aan...


...Anders hoor je het niet

%d bloggers liken dit: