De recente vrijgave van talloze pagina’s aan documenten uit het Jeffrey Epstein-dossier werpt nieuw licht op de manier waarop pandemieën de afgelopen decennia zijn benaderd door invloedrijke financiële en filantropische netwerken. In een uitgebreid onderzoeksartikel op Substack stelt GreenMedInfo-oprichter Sayer Ji dat de documenten wijzen op een al meer dan twintig jaar bestaande architectuur waarbij pandemische dreiging, vaccinontwikkeling, investeringsstructuren en filantropie met elkaar zijn verweven. Het is een blauwdruk die is ontwikkeld om te cashen met pandemieën.
De documenten laten geen bewijs zien van het plannen of veroorzaken van een pandemie, maar wel van een systeem waarin pandemieën structureel worden behandeld als een beleids- en investeringsdomein, benadrukt Ji. In zijn analyse spelen Jeffrey Epstein, JPMorgan en personen en instellingen rond Bill Gates een centrale rol.
Een belangrijk element is de rol van Epstein als adviseur bij de opzet van financiële constructies die gekoppeld waren aan Gates-gerelateerde filantropie. Uit interne e-mails uit 2011 blijkt dat Epstein betrokken was bij gesprekken met topfunctionarissen van JPMorgan Asset Management. In die correspondentie drong hij aan op expliciete aandacht voor vaccinfinanciering en op het opzetten van een offshore structuur, met name gericht op vaccins.
Ji merkt op dat deze communicatie plaatsvond jaren na Epsteins eerdere veroordeling, en dat hij desondanks werd behandeld als een volwaardige gesprekspartner.
Een ander terugkerend thema is dat pandemieën al vóór COVID-19 werden gezien als een vaste strategische categorie. Ji verwijst naar een e-mail uit 2017 waarin Boris Nikolic, destijds wetenschappelijk adviseur van Gates, “pandemie” noemt als één van de kerngebieden voor donatiefondsen, naast sectoren zoals energie. Dit suggereert dat pandemieën niet uitsluitend als noodsituaties werden beschouwd, maar ook als een langdurig beleids- en investeringsveld.
Ji beschrijft daarnaast hoe pandemiesimulaties in de documenten meerdere functies lijken te hebben. Interne stukken uit 2017 tonen dat simulaties niet alleen werden gebruikt voor technische voorbereiding, maar ook als opstap naar carrièrepaden binnen farmaceutische bedrijven, investeringsfondsen en internationale organisaties zoals het World Economic Forum.
Een ander opvallend onderdeel betreft de ontwikkeling van verzekeringsproducten. Ji verwijst naar berichten uit begin 2017 waarin wordt gesproken over zogenoemde parametric triggers: financiële mechanismen die automatisch uitkeren zodra een pandemie officieel wordt uitgeroepen. Enkele maanden later introduceerde de Wereldbank pandemie-obligaties, mede gestructureerd door Swiss Re, waarin ook coronavirussen als risico waren opgenomen.
Ji wijst ook op documenten waaruit blijkt dat Bill Gates in 2013 schriftelijk verzocht dat Epstein zou optreden als vertegenwoordiger van Boris Nikolic. Deze overeenkomst bevatte expliciete vrijwaringen. Hij presenteert dit als bewijs dat Epstein bewust en formeel werd ingezet binnen het netwerk rond Gates-gerelateerde activiteiten.
Ji schetst verder een breder netwerk van instellingen en personen die zich bezighielden met pandemische paraatheid, waaronder filantropische organisaties, internationale denktanks en financiële instellingen. Hij ontdekte dat Epstein fungeerde als een verbindende schakel tussen verschillende spelers, zowel in formele correspondentie als in informele communicatie.
In zijn conclusie benadrukt Ji dat zijn analyse niet draait om strafrechtelijke beschuldigingen, maar om structurele prikkels. De documenten laten zien dat financiële constructies zo waren ingericht dat investeerders weinig risico liepen, terwijl zij wel konden profiteren van pandemische omstandigheden. Die combinatie van filantropie, investeringsgaranties, simulaties en beleidsvoorbereiding creëert een systeem waarin pandemieën niet alleen een volksgezondheidscrisis vormen, maar ook een economisch rendabel scenario kunnen zijn. Oftewel: cashen met pandemieën.
.