Blijkbaar reed ik meer dan tien jaar rond in mijn Citroën met een dodelijke airbag. Een veiligheidssysteem dat me had moeten beschermen, bleek eerder een granaat die bij een botsing metaaldeeltjes afvuurt. Gelukkig heb ik nooit een ernstig ongeluk gehad. Pas dit jaar werd ik als eigenaar geïnformeerd. Dit soort schandalen zie je niet alleen in de auto-industrie, maar ook in de medische wereld.
Denk aan het Dalkon Shield-spiraaltje uit de jaren ’70. Tienduizenden vrouwen kregen door de toxische nylondraad zeer ernstige infecties waarvan sommigen overleden. Het duurde tien jaar voordat er een compensatiefonds kwam en nóg eens tien jaar voordat er werd uitgekeerd. Of Softenon, een middel tegen zwangerschapsmisselijkheid, dat leidde tot duizenden baby’s met misvormingen. De fabrikant bood pas in 2012 excuses aan, ruim vijftig jaar te laat. Door de Mexicaanse griepprikken in 2009 kregen sowieso tientallen mensen de slaapziekte narcolepsie. Pas na een decennium strijden ontvingen slechts een handvol patiënten een schadevergoeding.
En nu zijn er de mRNA-vaccin getroffenen. Ik behoor zelf tot deze groep. Of er ooit erkenning of compensatie komt in Nederland? De tijd zal het leren, maar als we iets hebben geleerd van eerdere schandalen, dan is het dat het een lange adem vergt. Pas als wetenschappers, politici, journalisten, slachtoffers en advocaten zich er jarenlang in vastbijten, komt er beweging. Zonder publieke druk gebeurt er niets. Of het nu om nieuwe auto’s, vaccins of medicijnen gaat, “veilig” is vaak een belofte zonder bewijs. De fouten komen altijd later boven drijven. Gerechtigheid ook en die houdt zelden van haast.
Ik heb fijne herinneringen aan mijn Citroën, een erfstuk van mijn vader, maar ik reed al die jaren dus met een bom onder mijn stuur. Die airbag is gelukkig te vervangen. Helaas kan ik mijn immuunsysteem, aangetast door de Pfizer-prik, niet bij een ziekenhuis inleveren met de vraag: “Heeft u een nieuwe voor mij?”
Source: https://thelongshot.nl/airbag/
.