Afgelopen week was de première van De Stilte Schreeuwt in theater Tuschinski in Amsterdam. Een documentaire van filmmaker Frank de Rooij over oversterfte waaraan ik samen met mijn vaccinatiegenoten Laxmi, Iris en Nienke heb meegewerkt. Ik neem je mee in hoe ik deze bijzondere avond heb ervaren.
Eerlijk gezegd was het tot het laatste moment onzeker of ik het überhaupt zou redden met mijn gezondheidsklachten. Ik heb er alles aan gedaan om erbij te zijn, net als mijn lotgenoten. Dat vroeg ook het nodige van de organisatie van Lighthouse TV en daar is gelukkig met veel zorg rekening mee gehouden.
Zo werd er een chauffeur voor mij geregeld, omdat zelf rijden of reizen met het OV simpelweg te zwaar is. Ook was er een aparte ruimte waar we ons konden terugtrekken, even konden liggen en bijkomen van alle prikkels. Zelfs het geluid in onze zaal werd zachter gezet, omdat we geluidssensitief zijn. Voor sommigen lijkt het misschien divagedrag, maar welkom in de wereld van chronisch zieken. Vandaar dat velen van ons huis- en bedgebonden zijn. De buitenwereld is al snel te veel.
Op het podium, met fel en intens licht op ons gericht, kregen we van Flavio Pasquino, de oprichter van Lighthouse TV, de vrijheid om ons verhaal te vertellen. Het was bijzonder om onze ervaringen te delen in een volle zaal en ik voelde me gesteund door de vrouwen naast me. Samen zaten we daar en het lukte ons om uit te spreken wat gezegd moest worden.
Het meest indrukwekkende moment kwam daarna. Toen we klaar waren en het podium verlieten, liepen we via de middenloper van de zaal naar buiten. Midden in die zaal, tussen alle rijen mensen door, stonden mensen op en barstte er een applaus los en werden we toegejuicht. Dat maakte me zeer emotioneel. Ik voelde waardering en erkenning, maar bovenal verbondenheid. We zijn zo in de steek gelaten, maar er zijn gelukkig ook mensen die ons wél serieus nemen en naast ons staan. Zelfs na 5 jaar.
De foyer was bomvol. Ik heb nog geprobeerd wat te socializen, maar merkte al snel dat het te veel werd. Mijn hoofd tolde en de overprikkeling nam toe. Tegelijkertijd deed het me enorm goed om weer even onder de mensen te zijn, juist onder de mensen die ons steunen. Ik was uitgeput, maar ook dankbaar teruggekeerd naar Rotterdam.
In de dagen erna ontving ik ontzettend veel lieve reacties en steun. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor mijn lotgenoten. Omdat de avond zo’n succes was, volgen er meer filmavonden door het land. We grappen zelfs dat we de “Spike Girls” zijn geworden en op tour mogen gaan. De spikes verwijzen naar de covid-vaccins die het lichaam aanzetten om spike-eiwitten aan te maken, en die bij ons gezondheidsklachten hebben veroorzaakt. Waar ik op hoop is dat deze film bijdraagt aan meer bewustwording en openheid rondom dit onderwerp.
Wil je de filmpremière en de panelsessie terugzien? Via deze link kun je alles terugzien.
Source: https://thelongshot.nl/terugblikfilmpremiere/
.