Eerst moet ik zeggen — mijn excuses dat ik niet zoveel schrijf.
Journalist zijn is geen gemakkelijke missie geweest. Toch ben ik geen opgever. Ik ben klaar om volledig te omarmen wat het betekent om een onafhankelijke media outlet te zijn.
De actuele gebeurtenissen van de afgelopen maand hebben mijn schrijffin vuur aangestoken. Ik heb geverslag gedaan van de No Kings Day-protest in mijn geboorteplaats Mobile, AL. Ik heb uitzendcredit ontvangen voor het vastleggen van een nieuwswaardig moment. En ik blijf live-uitzendingen doen en belangrijke evenementen verslaan in real time.
Begrijp me niet verkeerd — ik neem aan dat dit is wat we “de droom leven” noemen, toch? Een onafhankelijke outlet die de hardfeiten behandelt en slices van de diepere staat volgt. Klinkt als iets waar elke journalist enthousiast over zou zijn.
Toch vind ik mezelf onverschillig maar gemotiveerd.
Dit was nooit mijn eerste roeping. Sommigen van jullie weten dat ik ooit een aspirant leraar was. Ik wilde ook een voetbalcoach worden. Die weg ligt niet bepaald dichtbij waar ik nu ben. Maar het leven gebeurt. Je gaat mee met de tegenslagen en je gaat door.
En hier zijn we: 2025.
Israël vs. Iran. Rusland vs. Oekraïne.
Amerikanen blijven zich afvragen wat er daarna gebeurt voor de V.S.A. Zeker, er wordt gesproken over “Amerika terugnemen,” maar je kunt je niet laten ontgaan —
Is dit de Grote Reset? Of de Eindprofetie?
Ik denk dat dat afhangt van wie je het vraagt.
De linkerzijde vreest dat we in het fascisme zijn gevallen.
De rechterzijde roept communisme bij elk wakker moment.
En hier zijn we, vast in een misbruikrelatie met onze gekozen officials.
Maar toch spelen deze dingen zich af — ongeacht het verhaal — één waarheid blijft:
NIEMAND KOMT JE REDDEN, BOTTLECAP.
