Foto: Unsplash/Marek Studzinski
Op sociale platforms groeit de aandacht voor wat ook wel wordt omschreven als een “lockdown 2.0”. Aanleiding zijn maatregelen die verschillende landen nemen in reactie op de energiecrisis en geopolitieke spanningen. Die vertonen opvallende gelijkenissen met het beleid tijdens de COVID-19-pandemie. De discussie kreeg recent nieuwe impuls door een podcast van commentator Maria Zeee, die werd uitgelicht door het X-account The Vigilant Fox. Daarin wordt gesteld dat overheden wereldwijd opnieuw ingrijpende beperkingen invoeren, ditmaal niet vanwege een virus, maar vanwege energie- en grondstoffenschaarste.
Als voorbeelden worden onder meer genoemd: brandstofrantsoenering, het gebruik van kentekenregistratiesystemen om mobiliteit te monitoren, beperkingen op wanneer mensen mogen rijden en zelfs richtlijnen voor energiegebruik in huishoudens, zoals kookmethodes. Sommige beleidsmakers omschrijven deze aanpak zelf als “COVID-achtige maatregelen”.
De “energiecrisis” raakt Azië zo hard dat tanken met een QR-code daar verplicht is. Ja, echt. Die checkt of je niet te vaak en te veel tankt. Ook zijn er beperkingen die gelden voor specifieke kentekens. “Bizar en wees gewaarschuwd,” zegt journalist David Boerstra hierover. Auteur Daan de Wit merkt op: “Lang verwacht, nu dan gekomen, energie-lockdowns.”
“Het is natuurlijk ook onverteerbaar, het plebs dat maar vrijelijk energie consumeert. Om maar te zwijgen over dat het geld uitgeeft zonder dat bekend is waaraan (waar blijft de CBDC) en stemt op de verkeerde partijen,” zegt De Wit sarcastisch.
Ook Zeee suggereert in haar podcast dat de huidige ontwikkelingen deel uitmaken van een bredere, langer lopende strategie. De basis hiervoor is al tijdens de coronapandemie gelegd, en nu bevindt de wereld zich in een “volgende fase”. Ze koppelt dit aan de Great Reset, waarmee ze verwijst naar grootschalige economische en maatschappelijke hervormingen op mondiaal niveau.
Waar maatregelen in het kader van klimaatbeleid eerder op weerstand stuitten, hoopt de elite dat ze nu gemakkelijker worden geaccepteerd vanwege de directe en voelbare impact van schaarste. Een concrete crisis maakt ingrijpen tastbaar, zo is de redenering.
Zeee verwijst ook naar een tienpuntenplan van het Internationaal Energieagentschap (IEA), waarin aanbevelingen worden gedaan om het energieverbruik te verminderen. Diverse landen volgen deze richtlijnen inmiddels nauwgezet, wat in haar ogen bewijs is voor gecoördineerd beleid.
Over de auteur: Robin de Boer is economisch geograaf. Volg hem hier op Substack voor exclusieve content.
.