Trump: “Dit probleem met Vietnam … We zijn gestopt met vechten om te winnen. We zouden gemakkelijk hebben gewonnen. We zouden Afghanistan gemakkelijk hebben gewonnen. We zouden elke oorlog gemakkelijk hebben gewonnen. Maar we werden politiek correct: ‘Ach, laten we het rustig aan doen!’ . Het is dat we niet meer politiek correct zijn. Voor alle duidelijkheid: Wij winnen. Nu winnen we“. Dit alles zou gemakkelijk zijn geweest – ook Afghanistan.
Wat bedoelde Trump met zijn verwijzing naar Vietnam? ‘Wat hij zei is dat ‘wij’ gemakkelijk Vietnam zouden hebben gewonnen, als we niet woke waren geworden en DEI‘. Sommige veteranen zouden kunnen toevoegen: ‘Weet je: we hadden genoeg vuurkracht: we hadden iedereen kunnen doden’, schrijft Alastair Crooke.
“Waar je ook heen gaat”, voegt Trump toe, “wat je ook denkt, er is niets dat kan tippen aan de strijdkrachten die wij hebben [inclusief] Rome … Niemand zou ooit een gevecht met de VS willen beginnen”.
Het punt is dat er in de huidige Trump-kringen niet alleen geen angst voor oorlog bestaat, maar ook een ongefundeerde waanvoorstelling over de Amerikaanse militaire macht. Hegseth zei: “Wij zijn zonder uitzondering het machtigste leger in de geschiedenis van de planeet. Niemand anders kan daar ook maar in de buurt komen”. Waarop Trump toevoegt: “Onze markt is [ook] de grootste ter wereld – niemand kan zonder”.
Het Anglo-Amerikaanse ‘imperium’ drijft zichzelf in een hoek van ‘terminale neergang’, zoals de Franse filosoof Emmanual Todd het uitdrukt. Trump probeert enerzijds een nieuw ‘Bretton Woods’ af te dwingen om de hegemonie van de dollar te herstellen door middel van dreigementen, gebral en importheffingen – of oorlog, indien nodig.
Todd gelooft dat nu het Anglo-Amerikaanse imperium uit elkaar valt, de VS woedend uithaalt naar de wereld – en zichzelf verslindt door te proberen zijn eigen koloniën (d.w.z. Europa) opnieuw te koloniseren voor snelle financiële afpersing.
Trumps visie van een onstuitbare Amerikaanse militaire macht komt neer op een doctrine van overheersing en onderwerping. Een doctrine die haaks staat op alle vroegere narratieve praatjes over westerse waarden. Het is duidelijk dat deze beleidswijziging ‘onlosmakelijk verbonden’ is met joodse en evangelische eschatologische geloofsovertuigingen. Ze deelt met joodse nationalisten de overtuiging dat ook zij, in alliantie met Trump, op het punt staan om quasi universele overheersing te bereiken:
“We hebben de nucleaire en ballistische projecten van Iran vernietigd – ze zijn er nog steeds, maar we hebben ze teruggedrongen met de hulp van president Trump”, pocht Netanyahu. “We hadden een nauwkeurige alliantie, in het kader waarvan we de last [met de VS] hebben gedeeld en de neutralisatie van Iran hebben bereikt”. Volgens Netanyahu “is Israël uit deze gebeurtenis naar voren gekomen als de dominante macht in het Midden-Oosten, maar we hebben nog iets te doen – wat in Gaza is begonnen, zal in Gaza worden beëindigd”.
“We moeten Gaza ‘deradicaliseren’ – zoals dat na de Tweede Wereldoorlog in Duitsland of in Japan is gebeurd”, benadrukte Netanyahu tegenover Euronews. Onderwerping blijkt echter ongrijpbaar.
Voortdurende Amerikaanse ‘dominantie’ vereist echter optreden in meerdere richtingen, omdat de eenzijdige oorlog tegen Rusland – die de wereld een praktijkles moest geven in de ‘kunst’ van Anglo-Zionistische dominantie – onverwacht is mislukt. En nu raakt de tijd op voor Amerika’s begrotingstekort en schuldencrisis.
Dit – hoewel verwoord als de Trumpiaanse wens naar dominantie – werpt ook nihilistische impulsen voor oorlog op en breekt tegelijkertijd westerse structuren af. Over de hele wereld ontstaan bittere spanningen. Het grote plaatje is dat Rusland de tekenen aan de wand heeft gezien: de top in Alaska heeft geen vruchten afgeworpen; Trump is niet serieus van plan om de betrekkingen met Moskou te herzien.
De verwachting in Moskou neigt nu naar een escalatie van de VS in Oekraïne, een nog verwoestender aanval op Iran, of een of andere punitieve, performatieve actie in Venezuela – of beide. Het team van Trump lijkt zichzelf op te zwepen tot een staat van psychische opwinding.
De joodse oligarchen en de rechtse vleugel van het kabinet in Israël hebben in dit opkomende scenario de existentiële behoefte dat Amerika een gevreesde militaire hegemon blijft (zoals Trump belooft). Zonder de ‘onstuitbare’ militaire knuppel van Amerika en zonder de centrale rol van de dollar in de handel, wordt joodse suprematie niets meer dan een eschatologische hersenschim.
Een crisis van de-dollarisering, of een ineenstorting van de obligatiemarkt – in combinatie met de opkomst van China, Rusland en de BRICS-landen – vormt een existentiële bedreiging voor de supremacistische ‘fantasie’.
In juli 2025 vertelde Trump zijn kabinet: “De BRICS is opgericht om ons te schaden; de BRICS is opgericht om onze dollar te devalueren en onze dollar … als standaard af te schaffen”.
Wat komt er nu? Het is duidelijk dat het oorspronkelijke doel van de VS en Israël is om Hamas psychologisch te ‘verbranden’ met een nederlaag; en als er geen zichtbare uiting van totale onderwerping is, zal het overkoepelende doel waarschijnlijk zijn om alle Palestijnen uit Gaza te verdrijven en in hun plaats Joodse kolonisten te installeren.
De Israëlische minister Smotrich betoogde enkele jaren geleden dat de volledige verdrijving van de Palestijnse en Arabische niet-onderworpen bevolking uiteindelijk alleen zou kunnen worden bereikt tijdens “een grote crisis of een grote oorlog”, zoals in 1948, toen 800.000 Palestijnen uit hun huizen werden verdreven. Maar vandaag de dag zijn de Palestijnen, ondanks twee jaar van bloedbaden, niet gevlucht en hebben ze zich ook niet onderworpen.
Dus ondanks alle opschepperij van Netanyahu dat hij Hamas heeft verpletterd, heeft Israël de Palestijnen in Gaza nog niet verslagen – en sommigen in de Hebreeuwse media noemen het akkoord van Sharm el-Sheik “een nederlaag voor Israël”.
De ambities van Netanyahu en rechts Israël beperken zich niet tot Gaza. Ze reiken veel verder – ze streven naar de oprichting van een staat op het volledige “Land van Israël”, dat wil zeggen Groot-Israël. Hun definitie van dit koloniale project is dubbelzinnig, maar waarschijnlijk willen ze Zuid-Libanon tot aan de Litani-rivier; waarschijnlijk het grootste deel van Zuid-Syrië (tot aan Damascus); delen van de Sinaï; en misschien delen van de Oostelijke Jordaanoever, die nu tot Jordanië behoren.
Dus – ondanks twee jaar oorlog – is wat Israël nog steeds wil, volgens professor Mearsheimer, een Palestijns-vrij Groot-Israël.
“Bovendien”, voegt professor Mearsheimer toe:
“moet je nadenken over wat ze willen met betrekking tot hun buren. Ze willen zwakke buren. Ze willen hun buren uit elkaar halen. Ze willen met Iran doen wat ze in Syrië hebben gedaan. Het is heel belangrijk om te begrijpen dat [hoewel] de nucleaire kwestie van cruciaal belang is voor de Israëli’s in Iran, ze bredere doelen hebben, namelijk Iran vernietigen en het veranderen in een reeks kleine staten”.
“En dan willen ze dat de staten die ze niet uit elkaar halen – zoals Egypte en Jordanië – economisch afhankelijk zijn van Uncle Sam, zodat Uncle Sam een enorme dwangmiddelen heeft om hen onder druk te zetten. Ze denken dus serieus na over hoe ze met al hun buren moeten omgaan en ervoor moeten zorgen dat ze zwak zijn en geen enkele bedreiging vormen voor Israël”.
Israël streeft duidelijk naar de ineenstorting en neutralisatie van Iran – zoals Netanyahu uiteenzette:
“We hebben de nucleaire en ballistische projecten van Iran vernietigd – ze zijn er nog steeds, maar we hebben ze teruggedrongen met de hulp van president Trump … Iran ontwikkelt [nu] intercontinentale ballistische raketten met een bereik van 8.000 km. Voeg daar nog eens 3.000 km aan toe en ze kunnen New York City, Washington, Boston, Miami en Mar-a-Lago bereiken”.
Nu een mogelijk staakt-het-vuren-akkoord in Egypte vorm begint te krijgen, is het bredere regionale beeld dat de VS en Israël er op uit lijken te zijn een confrontatie tussen soennieten en sjiieten uit te lokken om Iran te omsingelen en te verzwakken. De gezamenlijke verklaring van de EU en de GCC van de afgelopen dagen over de aanspraken van de VAE op soevereiniteit over Abu Musa en de Tunb-eilanden weerspiegelt een groeiende analyse in Teheran dat de westerse mogendheden opnieuw de monarchieën in de Golf gebruiken als instrumenten om regionale instabiliteit aan te wakkeren.
Kortom, dit gaat niet om de eilanden of olie – het gaat om het creëren van een nieuw front om Iran te verzwakken.
En met al deze projecten voor de herordening van de regio om de hegemonie van Israël te aanvaarden, willen de grote joodse donateurs een situatie verzekeren waarin de VS Israël onvoorwaardelijk steunt – vandaar de grote financiering die naar de MSM en social media gaat om ervoor te zorgen dat de hele samenleving in Amerika Israël steunt.
De tweede verjaardag van 7 oktober roept een vraag op: hoe ziet de balans eruit? Het partnerschap tussen de VS en Israël is erin geslaagd Syrië te vernietigen en het te veranderen in een hel van onderlinge moorden; Rusland heeft zijn voet aan de grond in de regio verloren; ISIS is nieuw leven ingeblazen; sektarisme is in opkomst. Hezbollah is onthoofd, maar niet vernietigd. De regio wordt gebalkaniseerd, gefragmenteerd en gebrutaliseerd.
De JCPOA Snapback voor Iran is in gang gezet en op 18 oktober loopt de JCPOA zelf af. Trump blijft dan achter met een ‘blanco blad’ waarop hij een ultimatum kan schrijven waarin hij de Iraanse capitulatie eist, of militaire actie (als hij daarvoor kiest).
Aan de andere kant, als we terugkijken naar de oorspronkelijke doelstellingen van het verzet, namelijk Israël militair uitputten, een onderlinge strijd binnen Israël creëren en het principe van het zionisme, dat de ene bevolkingsgroep speciale rechten verleent boven de andere, moreel en praktisch ter discussie stellen, dan zou je kunnen zeggen dat het verzet – tegen een zeer hoge prijs – enig succes heeft gehad.
Wat nog belangrijker is, is dat Israël door zijn bloedige oorlogen reeds een generatie jonge Amerikanen heeft verloren, die niet meer terugkomen. Wat de omstandigheden rond de moord op Charlie Kirk ook mogen zijn, zijn dood heeft ervoor gezorgd dat de geest van de ‘Israeli First’-dominantie in de Republikeinse politiek uit de fles is ontsnapt.
Israël heeft al een groot deel van Europa verloren, en in de VS heeft het intolerante aandringen van Trump en de Israeli Firsters op trouw aan Israël en zijn acties geleid tot hevige tegenstand op basis van het Eerste Amendement.
Daardoor is Israël op weg om Amerika te ‘verliezen’. En dat zou existentieel kunnen zijn voor Israël, dat misschien de aard van het zionisme fundamenteel moet herzien (wat natuurlijk het verklaarde doel van Seyed Nasrallah was).
Hoe zou dat eruit zien? Versnelde migratie – waardoor een lappendeken van zionistische bolwerken achterblijft te midden van een stagnerende economie en wereldwijde isolatie. Is dat houdbaar?
Wat zal de toekomst brengen voor de kleinkinderen van Israël?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
John Mearsheimer: Amerikaanse interventies zijn een recept voor rampen!
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/wachten-op-beelden-van-vernederende-onderwerping-die-niet-verschijnen/
.