
Behandeld als zware criminelen
De hartverscheurende verhalen die nu via een nieuwe podcast naar buiten komen, tarten werkelijk elke beschrijving. Neem de zusjes Aleyna (16) en Zinnia (17). Uit het niets stond de bureaucratische knokploeg van de staat op de stoep. De tieners kregen welgeteld tien minuten de tijd om hun spulletjes te pakken, waarna ze als zware criminelen in een busje werden afgevoerd. Het meisje verwoordde deze traumatische ervaring treffend:
“Toen gingen we mee in een busje, waar normaal gesproken mensen in zitten die veel ergere dingen hebben gedaan”.
Van de 1.365 wanhopige gezinnen die zich inmiddels bij een speciaal ondersteuningsteam hebben gemeld, zijn er slechts 73 kinderen daadwerkelijk herenigd met hun bloedeigen ouders. Dat is een beschamende en onacceptabele fractie van nog geen 5 procent.
ZE WILLEN DAT WE ZWIJGEN: Steun DDS in de strijd tegen het kille, verwoestende partijkartel! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
Terwijl de gevestigde orde de levens van onschuldige burgers en hun kinderen verwoest, weigert de onafhankelijke media kritiekloos langs de zijlijn te staan. Wilt u dat wij in 2026 de luis in de pels van dit meedogenloze regime blijven? Steun ons dan nu!
De leugen van het ‘vrijwillig kader’
Het optreden van de zogenoemde instanties in dit schandaal grenst aan pure kwaadaardigheid. Veel wanhopige en financieel kapotgemaakte ouders kregen het dwingende ‘advies’ om tijdelijk en ‘vrijwillig’ afstand te doen van hun kinderen om de boel weer op de rit te krijgen. Zo ook Jurgen en Gerda, die hun dochtertjes van destijds slechts 1,5 jaar en 4 maanden oud moesten afstaan.
De beloofde zes weken werden een onvoorstelbare martelgang. De bureaucraten van Jeugdzorg weigerden de kinderen terug te geven onder het kille voorwendsel dat ze ‘onthecht’ zouden zijn geraakt. De ouders mochten hun eigen vlees en bloed slechts 16 lullige uurtjes per jaar zien, onder streng toezicht in een sfeerloos kantoorpandje. Het duurde meer dan tien jaar, en pas nadat ze elke mogelijke rechtszaak hadden gewonnen, voordat ze eindelijk hun ouderlijk gezag terugkregen.
Omtzigt luidt de noodklok
Dit is geen incident, dit is een structureel en ziekmakend falen van onze complete rechtsstaat. Het is dan ook volkomen terecht dat Pieter Omtzigt, de man die dit onrecht jarenlang samen met Renske Leijten aankaartte, zijn diepe walging uitspreekt over de huidige gang van zaken. Op X deelde hij zijn bittere conclusie over dit onverteerbare drama:
“Veel kinderen uit het toeslagenschandaal worden niet herenigd. Jaren vechten van de ouders (en van sommige Kamerleden) ten spijt”.
Zijn eindconclusie is de enige juiste en snijdt direct door de ziel van elke weldenkende Nederlander:
“Het is om je kapot voor te schamen als Nederland”.
En zo is het. Zolang deze kinderen niet veilig thuis zijn, en zolang de verantwoordelijke topambtenaren en politici niet keihard worden vervolgd, is Nederland afgezakt tot een derdewereldland met een strak pak aan.
.

