afbeeldingen in de tekst.
In een klein West-Vlaams dorpje, verloren in de tijd, staat een beeld dat alle oorlogen overstijgt. Het beeld van een treurend ouderpaar, geknield in graniet, met zicht op het graf van hun zoon. Verslagen. Verloren. Kapot van verdriet. Dit beeld vertelt het verhaal van Peter Kollwitz, de zoon van de Duitse kunstenares Käthe Kollwitz, die sneuvelde op het slagveld van WOI.
Zeventien was hij toen hij viel, als eerste van zijn regiment. Zijn moeder heeft achttien jaar lang geworsteld met haar verdriet, zich afvragend wat ze kon doen. Uiteindelijk werden het twee beelden, symbool van onmetelijk verlies en onverwoestbare liefde. Vandaag staan ze in Vladslo, maar ooit stonden ze elders, in een andere tijd, in een andere wereld.
Het verhaal van het treurend ouderpaar raakt diep, het herinnert ons aan de prijs van oorlog en de kracht van menselijke emotie. Luister naar hun verhaal in de podcast Once upon a time… in Vlaanderen, gemaakt door Sven Speybrouck en Ruben Nachtergaele. Een verhaal dat ons eraan herinnert dat zelfs in de donkerste tijden, liefde en herinnering blijven bestaan.
One liner: “In de stenen knielen zij, voor eeuwig verbonden door verlies en liefde.”
Punchline: “Het beeld spreekt, fluisterend in de wind, een verhaal van moederschap en vaderlandsliefde dat nooit vergeten mag worden.”
Source: https://www.nieuwsblad.be/regio/limburg/genk/pas-getrouwd-turan-en-melisa-in-genk/93703362.html
.
