Elke keer als ik dit soort berichten lees, voel ik het meteen in mijn lijf. Die bekende rilling. Dat automatische oh nee… Gaat dit weer zo’n verhaal worden? Lockdowns, avondklokken, mondkapjes, QR-codes? Twee besmettingen ergens ver weg en voor je het weet zit je opnieuw achter gesloten deuren. Ja, ik geef het toe: ik heb een COVID-trauma.
Het nieuws zelf is eigenlijk overzichtelijk. In de Indiase staat West-Bengalen zijn twee gevallen van het Nipah-virus bevestigd, beide bij zorgmedewerkers in hetzelfde ziekenhuis. De Indiase autoriteiten zeggen dat de situatie onder controle is. Er zijn 196 contacten opgespoord, iedereen is getest, niemand blijkt besmet en er zijn geen symptomen gemeld. Buiten India zijn geen gevallen vastgesteld.
Nipah is geen gezellig virus. Het wordt overgedragen via fruitvleermuizen, varkens of intensief contact met besmette mensen. De sterfte kan oplopen tot 75 procent. Er is geen vaccin en geen gerichte behandeling. Dat klinkt heftig, en dat ís het ook. Maar er is een belangrijk verschil met COVID: Nipah verspreidt zich niet makkelijk via de lucht. Je krijgt het niet zomaar door langs iemand te lopen in de supermarkt. Het gaat vooral om nauw contact.
Toch meteen weer luchthaven-theater
Desondanks zie je het bekende patroon alweer ontstaan. Thailand en Maleisië scherpen de controles op luchthavens aan. Singapore, Hongkong, Nepal en Pakistan volgen met temperatuurmetingen, thermische scanners en extra screening voor reizigers uit West-Bengalen. Het voelt als een déjà vu. We kennen dit script inmiddels uit ons hoofd. Het begint met “alleen wat voorzorgsmaatregelen”. Dan volgen de persconferenties. Daarna de grafieken. En voor je het weet zitten we weer in een wereld van regels, apps en verboden verjaardagen.
India zegt dat de uitbraak is ingedamd. Geen community spread. Alle contacten negatief getest. Maar elders in Azië gaat het systeem al op scherp. Airport theater, noemt men dat: zichtbare maatregelen die vooral gerust moeten stellen, maar weinig zeggen over het werkelijke risico. En Europa? Voorlopig nog stil. Maar geef het een paar dagen. Een dodelijk virus, hoge sterftecijfers, meldingen uit India en luchthavens die opschalen: het is het perfecte recept voor paniekvoetbal.
Hebben we dan niets geleerd?
Begrijp me goed: Nipah is serieus. Volksgezondheid verdient aandacht. Monitoring en gerichte maatregelen zijn logisch. Niemand pleit voor wegkijken. Maar wat ik níét meer trek, is de automatische reflex om meteen de hele samenleving in de stressstand te zetten. We hebben de afgelopen jaren geleerd dat overreactie gigantische schade aanricht: economisch, sociaal, psychologisch. Kinderen liepen achterstanden op, ondernemers gingen kapot, eenzaamheid explodeerde.
En dat allemaal vanwege “tijdelijke maatregelen” die uiteindelijk jaren duurden. Nu hebben we twee bevestigde gevallen in een regio ver weg, zonder verdere verspreiding. Dat vraagt om waakzaamheid, niet om collectieve hysterie. Toch voel ik die oude spanning weer opkomen. Omdat ik weet hoe snel redelijkheid kan verdwijnen zodra angst het stuur overneemt.
Ik heb geen zin meer in die rollercoaster. Pak het serieus aan. Monitor. Informeer. Bescherm zorgverleners. Maar laten we alsjeblieft niet opnieuw doorschieten en doen alsof elke besmetting automatisch betekent dat het openbare leven op slot moet. We zouden inmiddels beter moeten weten.
WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! Wij blijven hameren op het beschermen van de Nederlandse ondernemer en burger tegen de klimaatdwang en de hypocrisie van de elite. Steun de onafhankelijke pers die niet meedoet aan het gladstrijken van deze absurde regels!
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns! Elke dag gratis in uw mail!
.
