
Dit is wat ons stoort: de normalisering van barbarij. Nog geen tien jaar geleden zou een man met een afgehakt hoofd in Londen een nationale schok hebben veroorzaakt. Krantenkoppen, parlementaire debatten, en oproepen tot actie zouden volgen. Nu? Het is een voetnoot, een kort berichtje dat verdwijnt tussen de clickbait en de woke onzin. We zijn zo murw gebeukt door de eindeloze reeks steekpartijen, terroristische aanslagen en andere gruwelen dat we onze schouders ophalen. “Een afgehakt hoofd? Wild.” En dan komt de reclame voor bruisballen.
Dit is ‘Khan’s Londen’, waar de straten onveiliger zijn dan ooit en de burgemeester meer tijd lijkt te besteden aan het bekritiseren van stop-and-search-tactieken dan aan het aanpakken van de chaos. Zijn Violence Reduction Unit mag dan worden geprezen, maar de cijfers liegen niet: het geweld blijft stijgen, en niemand lijkt er nog van op te kijken.
Het probleem is groter dan alleen Londen. Dit is het nieuwe normaal in het Vrije Westen. Of het nu gaat om de antisemitische incidenten in Spanje, waar Joodse kinderen uit een vliegtuig werden gegooid omdat ze Hebreeuwse liedjes zongen, of om de leugens van ngo’s zoals Save the Children die Hamas-propaganda verspreiden: onze samenlevingen lijken te capituleren voor geweld en haat. En de media? Die kijken liever de andere kant op of framen het als een incident, terwijl ze figuren zoals Frans Timmermans vrij spel geven om Israël te demoniseren en terrorisme te belonen. Het is een zieke cocktail van apathie, politieke correctheid en moreel verval.
Dit kan zo niet verder. Als we accepteren dat een man met een afgehakt hoofd door de straten van Londen loopt als ‘gewoon een dag in Khan’s Londen’, dan hebben we onze beschaving officieel opgegeven.
.

