
Je reinste waanzin. Terwijl er wekelijks miljarden euro’s over de balk worden gesmeten voor de bodemloze asielindustrie, peperdure klimaatdromen en oorlogen ver over onze grenzen, wordt de hardwerkende Nederlander die een leven lang premie heeft betaald keihard bij het grofvuil gezet. Het Zorginstituut staat op het punt om een dodelijk en asociaal besluit te nemen: hartrevalidatie voor patiënten met hartkrampen of boezemfibrilleren wordt rücksichtslos uit het basispakket geschrapt. Levensreddende herstelzorg wordt daarmee gereduceerd tot een elitair luxeproduct. Nederland is door het Haagse kartel tot op het bot verziekt.
De kille rekenmeesters van het Zorginstituut
De praktijk is echter een totaal ander verhaal. Specialisten, artsen en patiëntenverenigingen slaan massaal alarm. De Hartstichting is des-duivels over dit plan en is snoeihard in haar oordeel. “Dit heeft grote gevolgen voor het herstel van hartpatiënten en leidt tot verdere ongelijkheid in gezondheid,” waarschuwen zij terecht.
Patiënten in de steek gelaten
Voor honderdduizenden Nederlanders (alleen al 400.000 mensen kampen met boezemfibrilleren) is deze revalidatie geen overbodige luxe, maar de enige manier om na een traumatische hartaandoening weer normaal te kunnen functioneren in de maatschappij. Neem patiënt Rob Erkens, die dankzij medisch ingrijpen en een intensief traject zijn leven terugkreeg.
“De revalidatie was in een groep met lotgenoten. Dat was fijn, om met hen te kunnen praten over ervaringen en onzekerheden.”
Dát is de onschatbare waarde van revalidatie die de rekenmeesters in Den Haag weigeren te zien.
De tweedeling in de zorg is een feit
Dit besluit is de definitieve genadeklap voor de solidariteit in ons zorgstelsel. De overheid, die torenhoge zorgpremies door uw strot ramt, trekt haar handen van u af op het moment dat u op uw allerzwakst bent. De Hartstichting is verbijsterd over het gebrek aan realiteitszin en wijst op de dagelijkse praktijk:
“In de dagelijkse praktijk zien artsen en patiënten juist hoe belangrijk hartrevalidatie is voor het herstel.”
Hans Snijder, directeur van de Hartstichting, vat de naderende ramp perfect samen. “Goede herstelzorg mag niet afhangen van iemands financiële situatie. Toch is dat precies wat hier dreigt te gebeuren,” stelt hij terecht.
Wie straks een hartaandoening krijgt en geen dikke portemonnee heeft, mag thuis achter de geraniums gaan zitten verkommeren. Het is de ultieme schande van de afbraakpolitiek van dit kabinet.
.

