Het was een koude winterdag in Marioepol toen Illia en zijn moeder Nataliia zich schuilhielden in een kelder, weg van het Russische vuur. Illia’s benen waren verbrijzeld, zijn moeder zwaargewond. Maar het ergste moest nog komen, toen Illia de volgende ochtend zijn dode moeder in zijn armen vond.
Terwijl Illia herstellende was in een ziekenhuis in Donetsk, werd hij geconfronteerd met een harde realiteit. Hij werd gedwongen om voor een camera over de dood van zijn moeder te praten, zonder verdoving geopereerd en kreeg een Russisch geboortecertificaat. Maar Illia weigerde zijn identiteit op te geven, zelfs toen een maatschappelijk werkster hem wilde adopteren en meenemen naar Moskou.
Gelukkig kreeg Illia’s grootmoeder, Olena, lucht van de situatie en besloot ze haar kleinzoon terug te halen. Met de hulp van Russische vrijwilligers en een privévliegtuig van een oligarch, maakte Olena een gevaarlijke reis naar Donetsk om Illia te redden. Uiteindelijk kon ze haar kleinzoon na weken weer in haar armen sluiten, een moment waar Illia allang de hoop op had opgegeven.
Vandaag woont Illia met zijn grootmoeder in Oezjhorod, ver van de frontlinie. Hij viert zijn geboortedag en de dag waarop zijn grootmoeder besefte dat hij nog leefde. Illia’s verhaal staat symbool voor duizenden andere ontvoerde kinderen, maar hij weet dat hij geluk heeft gehad. Rusland heeft zijn leven gestolen, maar niet zijn identiteit. En dat zal hij nooit opgeven.
One liner: Illia Matviienko, het Oekraïense symbool van hoop en identiteit, die tegen alle verwachtingen in terugkeerde naar huis.
Source: https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20250603_95459305
.
