Nu het jaar ten einde loopt, hebben de hoeders van de klimaatorthodoxie opnieuw hun rituele kreten van verontwaardiging over de acties van de regering-Trump laten horen. In een opiniestuk in The Guardian van vorige week vergeleken Bob Ward en Michael Mann – de waakhonden van het alarmistische establishment – het besluit van de Amerikaanse regering om het National Center for Atmospheric Research (NCAR) te ontmantelen met tirannie, ‘betaald’ door de belangen van de fossiele brandstoffensector. Hun opiniestuk begint met de verbazingwekkende bewering dat de Sovjet-dictator Jozef Stalin “begrip zou hebben gehad voor en zelfs waardering voor” de acties van Trump.
Ze beschuldigen president Trump van het onderdrukken van de klimaatwetenschap en roepen daarbij het spookbeeld op van het lysenkoïsme, die beruchte periode waarin ideologie het won van empirisch onderzoek onder het regime van Stalin. De ironie is treffend, ook al gaat die aan de auteurs voorbij. Het zijn twee figuren die hun carrière hebben gewijd aan het oproepen tot het uitschakelen van andersdenkenden, en nu hun eigen zonden projecteren op een politiek leider die vastbesloten is om de wetenschap te bevrijden van ideologie.
Orwelliaanse kwaadaardigheid
Dit recente salvo is geen uitzondering, maar een symptoom van een dieper liggend onbehagen. Het verhaal van de klimaatalarmisten, net als het tweelingverhaal in de COVID-19-hysterie, is gebaseerd op een censuurcomplex dat elke afwijking bestempelt als ‘desinformatie’. Ward, een vaste waarde in het milieu-ngo-circuit, is al lang gespecialiseerd in ad hominem-aanvallen op gerespecteerde academici als Richard Lindzen en Richard Tol, waarbij hij hun peer-reviewed kritiek afdoet als ketterij. Mann, berucht om zijn ‘hockeystick’-grafiek die op handige wijze de historische klimaatvariabiliteit uitwiste om een klimaatcrisis te fabriceren, is in de rechtszaal berispt. In zijn smaadzaken hebben rechters hem en zijn juridische team beschuldigd van misleidende tactieken, waarmee ze de frauduleuze aard van zijn beweringen onderstrepen. Toch keren de twee in de pagina’s van The Guardian – een echokamer voor groene ideologen – de werkelijkheid om en stellen ze Trumps bezuinigingen op activistische instellingen voor als censuur, terwijl juist het tegenovergestelde het geval is.
Kijk eens naar de economische en institutionele realiteit die ten grondslag ligt aan deze schijnvertoning. Het NCAR is na meer dan vijf decennia verworden tot een door de belastingbetaler gefinancierde propagandamolen, die modellen produceert die een apocalyptische toekomst voorspelt en daarbij de hardnekkige feiten van atmosferische fysica en menselijk vermogen tot aanpassing negeren. Het besluit van de regering-Trump om het instituut te sluiten, past bij een bredere poging om de wetenschappelijke integriteit te herstellen, zoals uiteengezet in het uitvoeringsbesluit van de president: Gold Standard Science. Deze richtlijn schrijft transparantie voor in door de federale overheid gefinancierd onderzoek, zodat modellen en gegevens reproduceerbaar zijn en vrij van de vooroordelen uit alarmistische voorspellingen. Dit is verre van stalinistische onderdrukking, maar het terugveroveren van de wetenschap uit de greep van niet-gekozen bureaucraten en hun NGO-bondgenoten, die miljarden pompen in subsidies voor ‘klimaateducatie’, en die steevast eenzijdige belangen behartigen. NOAA bijvoorbeeld kende regelmatig miljoenen dollars toe aan non-profitorganisaties die groene dogma’s verkondigen, allemaal onder het mom van milieubeheer.
De parallellen met het COVID-19-debacle zijn opvallend en laten zien hoe het label ‘desinformatie’ wordt gebruikt als een bot instrument om het debat in wetenschappelijke domeinen het zwijgen op te leggen. Net zoals klimaatsceptici worden bestempeld als ‘ontkenners’, werden COVID-tegenstanders gebrandmerkt als verspreiders van onwaarheden. Jay Bhattacharya van Stanford, een vooraanstaand epidemioloog, benadrukte onlangs deze hoogmoed in een bericht op X: het idee dat een kliek van bureaucraten en activistische wetenschappers onfeilbaar waarheid van onwaarheid kan onderscheiden in complexe kwesties, is niet alleen arrogant, het is ook een waanbeeld. Bhattacharya heeft zelf te maken gehad met censuur door Anthony Fauci, die samen met anderen in de medische wereld druk uitoefende op sociale mediaplatforms om meningen die lockdowns en vaccinatieverplichtingen in twijfel trokken, te beperken.
One of the worst
sins of the disinformation-censorship regime is hubris. It relies on the
folly that a small cabal of poorly trained bureaucrats and their pet
scientists possesses the unerring capacity to distinguish true from
false on every complex scientific topic. It’s nuts. pic.twitter.com/35S6CpB14w—
Jay Bhattacharya (@DrJBhattacharya) December
26, 2025
Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is het censuurregime van de Europese Unie onder voorzitter Ursula von der Leyen van de Europese Commissie, een voorbeeld van deze technocratische overdrijving. De niet-gekozen Eurocraat gaat er prat op de vrijheid van meningsuiting te beschermen tegen online “schadelijke en illegale activiteiten” met haar Digital Services Act. Deze wet is bedoeld om mediaplatforms te beperken die ‘desinformatie’ en kritische standpunten over massale immigratie, het conflict in Oekraïne of de rampzalige kosten van de groene agenda in Europa, de ruimte geven.
In een tirade die Orwell zou imponeren, spreekt mevrouw Von der Leyen over hoe ‘pre-bunking’ de voorkeur verdient boven ‘de-bunking’ van vermeende onwaarheden. Hierin is de vermeende ‘desinformatie’ een virus:
“… we moeten maatschappelijke immuniteit opbouwen rond informatiemanipulatie, omdat onderzoek heeft aangetoond dat pre-bunking veel succesvoller is dan debunking. Pre-bunking is in feite het tegenovergestelde van debunking. Kortom, voorkomen is beter dan genezen. Als je informatiemanipulatie als een virus beschouwt – in plaats van een infectie te behandelen als deze zich eenmaal heeft verspreid, dat is debunking – is het misschien veel beter om te vaccineren, zodat het lichaam wordt ingeënt.”
Waar hebben we dat verhaal over vaccinatie/inenting eerder gehoord? Misschien moeten we even niet afdwalen naar de ontbrekende sms-berichten van mevrouw Von der Leyen, die de deal van de EU voor 1,8 miljard doses coronavaccins ter waarde van 35 miljard euro met Pfizer-CEO Albert Bourla bezegelden.
🇬🇧 | #PfizerGate
verdict – a resounding slap in the face for EU corruption-president
#UrsulavonderLeyen
.💉💰 1.8 billion doses of corona “vaccine” with a
contract volume of 35 billion euros. Negotiated between Ursula von der
Leyen and #Pfizer
CEO Albert Bourla. Not through… pic.twitter.com/stwu6Kn5Ow—
Christine Anderson (@AndersonAfDMdEP) May
14, 2025
In Nieuw-Zeeland ging voormalig premier Jacinda Ardern nog verder en verklaarde dat overheidsbronnen de enige arbiters van de COVID-waarheid zijn, waardoor legitieme kritiek van sceptische artsen en wetenschappers die hun eed van Hippocrates hooghouden, in feite strafbaar werd. Deze Orwelliaanse houding – waarbij door de staat goedgekeurde verhalen heilig zijn – weerspiegelt de klimaatarena, waar het in twijfel trekken van netto-nul-fantasieën tot professionele ondergang leidt.
De Trumpiaanse tegenreactie
De Digital Services Act van de EU is bedoeld om sociale media-giganten te dwingen inhoud te onderdrukken die de orthodoxie van Brussel in twijfel trekt, wat een afschrikwekkend effect heeft op het open debat over de hele wereld. Eerder deze maand heeft de Europese Commissie Elon Musks X een boete van 140 miljoen dollar opgelegd wegens “niet-naleven” van de regelgeving. Maar we leven nu in een Trumpiaanse wereld die de Eurocraten tot wanhoop drijft. Het Amerikaanse engagement voor de principes van het First Amendment botst met het afglijden van Europa naar autoritair reguleringsbeleid. Het Amerikaanse House Judiciary Committee beschrijft de digitale regelgeving als censuur die “grotendeels eenzijdig is en bijna uitsluitend gericht is op politieke conservatieven”.
Source: https://clintel.nl/hoe-censuur-goedgekeurde-verhalen-beschermt-tegen-kritische-blikken/
.