Dag 5923 – Hoe zet je een machine stil?
Naar aanleiding van een reactie/vraagstelling op het vorige artikel ben ik automatisch gaan fantaseren over wat één van de antwoorden op zulke vragen zou kunnen zijn.
Wat ik me wel afvraag; Zouden we ons aan deze dimensie kunnen ontworstelen en weer worden wat we waren? Zo ja, hoe dan?
Het kan niet anders dan dat dit soort vragen bij iedereen leeft die dergelijke artikelen leest. De meeste antwoorden bevatten in de kern: hopeloosheid, machteloosheid en cynisme. “Wat kan ik er aan doen, hoe moet ik er wat aan doen?” Of er wordt zonder dralen een antwoord geformuleerd: “Je kunt er toch niets aan doen.” En als laatste: “Wat maak je je druk, ik wil het allemaal niet weten, etc.” Het is maar wat je er zelf van maakt en of je überhaupt kans ziet de totale complexe problematiek terug te brengen naar jezelf.
Wij creëren door reageren.
Ons leven lang wordt ons aangereikt waar we nooit om vroegen. Zo werkt het systeem, wat wij nooit installeerden. Toch maken wij er een essentieel onderdeel van uit. Want wij verwarren “reageren”met “leven” en ons “dagelijks bestaan”. We reageren op gebeurtenissen en toevalligheden waarvan wij denken dat die op een natuurlijke wijze tot stand zijn gekomen. Dingen gebeuren nu eenmaal en vaak stomtoevallig. Iedereen die hier komt lezen is al lang en breed over die perceptie heen en heeft een bepaald soort argwaan ontwikkeld. En probeert overzicht te krijgen. Door de chaos heen te kijken, als het ware.
Er wordt met ons een één-tweetje gespeeld. Doordat wij reageren op een impuls, bevestigen we het bestaan ervan. We krijgen de bal aangespeeld en kaatsen hem terug naar dezelfde die hem aanspeelde, die er met de bal vandoor gaat en er iets leuks mee doet. Dankzij de “kaatser”, die hem razendsnel terug speelde, maar die ook zelf wat met de bal had kunnen doen, maar het overzicht niet heeft of dat niet mag op straffe van een wissel. We houden ons aan de spelregels die we zelf niet hebben bedacht.
Wij zijn die kaatsers.
Hoe moet je je aan deze 3D omgeving ontworstelen, dit is de grote levensvraag. In het vorige artikel heb ik geprobeerd die vraag te beantwoorden. Ons grote gevecht in 3D, in het tijdelijke hier en nu, de slow motion voorstelling.
Je zou je kunnen proberen te ontworstelen aan deze situatie, door verzet. Dat lijkt een logische stap. Het systeem wat op onze energie draait is uiterst content met daadwerkelijk verzet tegen de exponenten die aan de bal zijn. Het levert aan het eind van de rit alleen maar verdriet en leed op, kostbare levensenergie gaat verloren, energie die we nooit weer terug kunnen halen. Het wordt als brandstof verbruikt door de speler aan de bal, die er leuke dingen mee doet. Verzet in allerlei opzicht is de antithese, de reactie op de these, het één-tweetje in deftige termen. Het resultaat is ALTIJD negatief voor de speler die de bal kaatst, synthese. Evolutie naar iets beters kan nooit worden gerealiseerd door een sloopmachine, die alleen op de puinhopen kan bestaan.
Je ontworstelen aan een toestand die je zelf creëert kun je alleen zelf doen. Maar dat kan alleen als je weet wat je aan het doen bent. 90% van de mensheid van de Nieuwe Orde weet dat niet. Sommigen zeggen dat onwetendheid een keus is. In dat geval heeft 90% gekozen om het de 10% zo moeilijk mogelijk te maken. De 90% ondersteunt het apparaat bij de sloop en de opbouw van de puinhoop. De resterende 10% is te verdelen in hen die verzet plegen en hen die zichzelf met levensenergie opladen om aan de steeds groter wordende puinhoop te ontsnappen. Er aan te ontstijgen, zou je kunnen zeggen. Vaak gaat dat in groepsverband, soms individueel. Sommigen zullen zich in groepen niet thuis voelen omdat er toch weer wat regeltjes en uitzonderingen worden gemaakt. Verwachtingen worden geschapen, leiding wordt gegeven.
Volgens mijn bescheiden mening is het het beste om jezelf als een universum te beschouwen. Een sterk energetisch veld om je hart opbouwend, zodat je van de weg over de puinhoop kunt afwijken en een nog nooit begaand pad te bewandelen. Dat vereist een hogere frequentie ten opzichte van de 3D omgeving. Het systeem in 3D is er volledig op gericht die frequentie zo laag mogelijk te houden. Al was het alleen maar om “de tijd” onder controle te houden. Zonder “tijd” kan 3D namelijk niet bestaan. En als je aan de 3D situatie wilt ontsnappen, moet je het onafwendbare op zijn beloop laten.
Om het kort door de bocht te zeggen: “Wij dienen ervoor te zorgen dat we het fenomeen “tijd” kraken.”
Het onafwendbare op zijn beloop laten door geen kostbare levensenergie meer te laten weglekken naar een systeem dat alleen verder kan als sloopwapen, voortmodderend op een steeds groter wordende puinhoop. We moeten beseffen dat we in 3D uit twee versies bestaan. De eerste als originele en complete mens en de tweede als papieren vod om ons heiligdom, ons lichaam in 3D in stand te kunnen houden. Voor het systeem bestaan we alleen als papieren vod. Als we ons als compleet mens manifesteren, zet dat systeem een tandje bij om ons onschadelijk te maken. Onze grote missie is om alles in het werk te stellen om te voorkomen dat we het instorten van de tijd dwarsbomen. De lage frequenties saboteren. Nergens toestemming voor geven, geen programmatuur absorberen, uit de angst- en overlevingsmodus zien te komen.
In welke fase zitten we nu?
Als we het goed doen zitten we in de situatie van steeds groter wordende chaos. Waar tijdlijnen door elkaar heenlopen, waar tijdlijnen vastlopen en waar angstvallig nieuwe tijdlijnen worden gecreëerd, waar het geleuter over kunstmatige intelligentie opeens “bon ton” is. Een beproefde methode is dat alles wat er ooit was en van ons is weggehouden, tot een nieuwe ontwikkeling te maken, precies wat er met A.I. gebeurt: het was er allang. Sommigen noemen dat geharrewar, die tegenstrijdigheid en zinloze slachtpartijen de fase van 4D. Uiteindelijk komen alle tijdlijnen samen op één punt, daar waar we zijn begonnen: in 5D. We moeten dus dat specifieke punt manifesteren, want dat betekent dat we als mensheid terug zijn waar we vandaan kwamen, zonder te sterven.
Het manifesteren van dat specifieke punt doe ik bijvoorbeeld door de geschiedenis te herschrijven en allerlei gekkigheden te verklaren. Want het apparaat maakt kolossale fouten. Want het is maar een machine, ook al lijken het politici, politie, geleerden, ambtenaren, artsen, presidenten, schoolmeesters, rechters, CEO’s, beroemdheden, criminelen, priesters, pedofielen, dominees, imams, etc. die als zuigers in een verbrandingsmotor werken en de krukas aandrijven. WIJ leveren de brandstof, ZIJ gaan op en neer, de bougie is de ooit geïnstalleerde “kunstmatige intelligentie”. Weer in de vergelijkende trap, u wilt het mij vast niet kwalijk nemen, ik kan het niet anders verwoorden. De zuigers die aan slijtage onderhevig zijn, worden vervangen. Maar het omhulsel en draaiende delen slijten ook en dat kun je alleen maar vervangen als je de motor stil zet. Dat doen ze nooit. Dat moeten WIJ doen.
“Weer worden wat we waren”.
Dat hoeft niet, want we zijn wat we altijd geweest zijn. Sommigen van ons zijn gevallen originelen en de meesten van ons zijn een koolstofkopie van een creatie. Want het systeem creëert niets, het beste wat dat systeem kan is kopiëren, alle ons toekomende kennis van ons weghouden en het vervolgens laten degenereren. Ze kunnen alles kapot krijgen, maar niet wie we zijn. Daarom moet alles worden vernietigd wat ons compleet maakt. Op een indirecte manier door programmering en onwetendheid. Dat proces levert de brandstof voor de aan slijtage onderhevige machine.
Het kopiëren en genetisch rommelen met de mens was blijkbaar nodig om de één-tweetjes te kunnen spelen.
We zijn terecht gekomen in een soort getemporiseerde 3D bubbel, het lijkt wel een experiment. Maar misschien worden die experimenten wel constant aan de lopende band uitgevoerd en is het ergens goed voor. Wij ervaren het anders. Wij menen dat het niet zo kan zijn, dat we dit allemaal moeten ondergaan. Daarom willen we terug naar wie we waren in het Rijk waar we vandaan kwamen. Misschien is dat experiment in 3D wel de wereld van de Voortijd geweest. Het bestrijden van het kwaad, een ongenode gast in de val laten trappen. Een wereld die kan worden begrepen door een apparaat.
Misschien is het wel bedoeld als de bouw van een universeel “immuunsysteem”. De strijd tussen de creator en de sloper. Als je iets maakt wil je niet dat iemand anders het kapot maakt.
Op onderstaand schetsje heb ik de “Zondeval” grafisch weergegeven. De 3D wereld is op net 0-punt begonnen en eindigt er ook weer. Het is als een lichtflits, het is er niet, het is er en het is er niet, tegelijkertijd. Door de ultralage frequentie kan 3D ontstaan en daarmee “tijd” gecreëerd. We zitten er middenin. We hebben geen flauw benul van een rijk leven in overvloed vanwege de tijdloosheid. Onze originele voorouders moeten dat besef wel hebben gehad en daar de wereld op ingericht. Zo ingericht, dat de infectie geen kwaad kon. Ingericht om de frequentie hoog te houden. Ik beschrijf die wereld op een indirecte manier om de “wonderlijke 19e eeuw” in het juiste perspectief te zetten.
We gaan steeds een stapje verder. Wat er in onze wereld allemaal fout gaat en wordt vernietigd, hoeft in een andere dimensie helemaal niet aan de orde te zijn. In tijdloosheid is alles wat het is. Als we proberen de tijd tegen te houden, werken we onszelf alleen maar tegen. Denken en schrijven aan vroeger krijgt een totaal andere dimensie als je in de gaten krijgt, dat we nooit van het 0-punt zijn vertrokken. Wat er was is er nog steeds en wat er niet is, komt weer terug. Dus als ik over het verleden schrijf, ben ik eigenlijk de toekomst aan het beschrijven. Dan is dus tóch alles voorbestemd.
“Wat we het begin noemen is vaak het eind. En een eind maken is een begin maken. We beginnen dus aan het eind.”
T.S. Elliot
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/05/19/het-nulpunt-het-eind-is-het-begin/
.