Het zonnetje schijnt zachtjes. In de verte kwetteren vogeltjes. De radio zingt. Tegelijkertijd pruttelt en tikt de houtkachel in de keuken waar ik aan de tafel zit. Ik heb de deur open gezet. Aan de ene kant stroomt lucht binnen enigszins verwarmd door de zon. Van de andere kant straalt de kachelwarmte me tegemoet.
Omdat dit alles me zeer bevalt besluit ik me gelukkig te voelen.
Als je het niet erg vindt neem ik even een crackertje met nepkaas. Ondertussen gooi ik wat hout in de kachel, die net als ik wat energie nodig heeft. Niet om te branden, maar om te genieten. Rod Stewart: ‘Young heart be free tonight’. Hij verleidt me met zijn ‘song’ terug te gaan in de tijd, maar snel keer ik terug. Hier wil ik blijven in het comfort van de kachel en de zon. Vroeger was hij net als ik aan het presteren. Beiden zochten we succes op onze eigen manier.
Nu ben ik wijzer. Ik laat me door dergelijke flauwekul niet meer opjutten (of is het opjetten tegenwoordig). Ik hoef het mezelf niet meer moeilijk te maken. Sinds enkele jaren heb ik mezelf toestemming gegeven dingen te doen waaraan ik plezier beleef. Ik leg mezelf geen verplichtingen meer op. Vrij en blij stap ik in de bus naar ik-zie-wel.
Op de keukentafel dicht bij mij en mijn laptop heeft een wezen plaats genomen achter het scherm. Met zijn blauwe ogen kijkt hij me schuin aan. Jippie is de meest bedreven levensgenieter die ik ken. Hij rekt zich lui uit en gaat breeduit liggen. Hij sluit zijn ogen, waarom zou hij ergens moeite voor doen? Jippie zoekt de warmte op, het comfort. Soms gaat hij even naar buiten en komt dan meestal licht brommend (dat is zijn handelsmerk) met een muis in zijn bek terug.
Jippie heeft geen last van regelneven of fatsoensrakkers, laat staan overheidsdienaren. Van moraal en fatsoen weet hij niets af. Scholing heeft hij alleen gekregen van onze oudere kat. Na een keertje voordoen hoe je een muis verschalkt wist Jippie genoeg. Hij draait zich nog even behaaglijk om en ligt nu lang uitgerekt op zijn rug met gesloten ogen in de richting van de kachel.
Terwijl ik opkomende gedachten het hoofd moet bieden voordat ze mijn middaggenot gaan verzieken, ligt hij te dromen van een bakje met kippenvleesbrokken. Groter kan het contrast niet zijn. En dan te bedenken dat de mens zichzelf intelligent waant. We hebben onszelf van alles geleerd en vooral wijsgemaakt. Zodanig dat we geen tijd meer denken te hebben om te genieten.
Hadden we dat dan vroeger wel? Weer die subtiele uitnodiging om terug te gaan naar het verleden en te vertrekken. Nee, Rob, je blijft in het zonnige hier en nu. Bob Marley en the wailers geven me het juiste ritme. Zacht dein ik mee op de golven van reggae. Mijn schouders bewegen heen en weer. Hardop zing ik de tekst mee.
Ik moet toegeven dat ik hier in de keuken zit te genieten. Hier is alles wat er is. Om antwoord te geven op Doe Maar’s ‘Is dit alles wat er is?’
De rust, de warmte van de zon, het zoemen van de kachel, de zangvogeltjes buiten. Het is compleet.
Het enige dat vaak in de weg zit is onze ontevredenheid, die ons vertelt dat het toch nog niet goed is.
Het lukt me steeds beter iedere keer weer op dit vredige punt terug te komen. Het is iets dat mijn hart me influistert. Opeens is het dan alsof de aarde stilstaat. Het leven bevriest dan in een en hetzelfde beeld.
Als ik wakker word en op de klok kijk is het 17 uur. De kachel is uit. De zon is onder gegaan, maar ik heb een zalig dutje gedaan.
Ik wens je veel plezier toe.
Rob Vellekoop, 7 november 2025
Post Views: 26
Source: https://www.dlmplus.nl/2025/11/07/genieten/
.