Vooral het “meedoen” is essentieel. Niet voor ons, maar voor het systeem. In een grijs verleden heb ik het al eens gehad over de onzin van feestjes. Zoals alles volgens de systeemkalender is ieder moment waarop we allemaal hetzelfde doen, een kardinaal ijkpunt voor het apparaat. Je kunt het zien als een getijdenbeweging, het moet altijd heen en weer gaan. Het is de motor van de machine.
De meesten van ons doen er aan mee.
Ik heb altijd wat tegen feestjes gehad, zeker nadat ik er een paar heb bezocht en er braaf aan heb meegedaan. Het werd vaak lachen gieren brullen als de fles halverwege was. Ja, je bent jong en je denkt: “O, shit, als ik maar niet over blijf…” Later moest ik jubilarissen toespreken, die het 25 jaar bij dezelfde baas hadden volgehouden, waar ik persoonlijk geen bal van begreep, maar “geweldig, wat een inzet”. Je eigen verjaardag was al een onneembare gebeurtenis, laat staan die van een ander.
Geen van ons weet waarom. Anders dan “het is toch zo leuk, doe gezellig mee, het is weer een mijlpaal, gun ons een verzetje”. Over de ware reden wordt niet eens nagedacht. En dan bedoel ik niet een reden als “de heer is voor ons gestorven” of “de verlosser is geboren”. Laat staan dat we geen bal begrijpen waarom “black friday” in het leven is geroepen, wat de diepere betekenis is van occulte rituelen als “halloween” of “thanksgiving”. Pasen, pinksteren, yom kippoer, het suikerfeest, “kerstmis”, “hemelvaart”, en meer van die carnavaleske rituelen, het gaat het hele jaar door, 365 trillingen per puls van een jaar, alsof we met de feestviering van “oud en nieuw” weer terug bij af zijn. De speciale gelegenheden, feesten en herdenkingen houden ons “bij de les”, of “in the loop”, onder controle, iedere keer hetzelfde, alleen ons uiterlijk verandert. Het is misschien daarom, dat volvreten, dronken worden, kabaal maken en meedoen moet verdoezelen dat we in cirkeltjes draaien tot we het eindpunt hebben bereikt. Vaak klinkt dan de opmonterende of vergoelijkende opmerking: “Ik heb tenminste geleefd en alles eruit gehaald wat er in zat.” Zou het?
Daarom zal ik nu uitleggen wat we hier werkelijk aan het doen zijn.
Het systeem moet altijd door, mag geen seconde stilstaan. Van A naar B en weer terug, zoals een frequentie steeds weer terugkeert naar het nulpunt. Er is altijd positief en negatief, twee punten waartussen energie zich beweegt. Heen en weer, op en neer, in een cirkel, en dat keer op keer. Ondertussen denken wij dat we in een spiraal bewegen, dat we vooruitgaan, een doel bereiken, puur vanwege het feit dat we in volledige machteloosheid de tijd volgen, ouder worden en een eindpunt benaderen.
Alle feestjes en partijen, die carnavaleske idioterieën zijn slechts bedoeld om ons in dat opgefokte super onnozele ritme te houden. Onnadenkend en als een automaat doen we mee, volgen de groep, onderdrukken we verlatingsangst. Als we zouden zeggen: “ik doe er niet meer aan mee, rot maar op met je feestkalender”, dan stokt het apparaat en moet er wat gebeuren. Dodenherdenking en bevrijdingsdagen, het apparaat zorgde voor de doden en wij moeten ze gedenken, samen met de dadergroep? Mensen beseffen niet hoezeer ze mentaal vanaf dag één zijn doodgeknuppeld door africhting en angstvorming: groepsdruk, onderwijs, opvoeding en religie. Daarom horen we de hele dag “prettige dagen”, goede jaarwisseling”, de beste wensen”, “gefeliciteerd”, etc. We kopen de winkels leeg, allemaal heten ze “Sale”. We leven niet meer, we worden geleefd op straffe van het einde. Een leven lang vechten tegen ziekten en ongesteldheden door toedoen van de buitenwereld onder regie van het apparaat wat we zo ijverig aan het pruttelen houden. Ik zeg altijd “Energie gaat nooit verloren”. Behalve die je ongewild en onbewust aan het systeem schenkt, dat je in het soort gevangenschap houdt, die wij “vrijheid” noemen.
Dat zijn we in werkelijkheid aan het doen.
Ik wens natuurlijk (bijna) iedereen die echt menselijk is het allerbeste, maar daar heb ik geen feestje volgens de systeemkalender voor nodig. Of een open deur kersttoespraak van een volgevreten kloon. Iedere dag begint het nieuwe jaar. Voorlopig in 3-D, deze experimentele tijdmatrix die onherroepelijk op zijn eind loopt, later weer ergens anders, misschien wel in weer een ander type experiment. Als ik een pauze neem, dan is dat allemaal niet nodig, want dan weet ik alles al en ben ik overal al geweest.
TIJD is een bedenksel om de boel te vertragen zonder tot stilstand te komen. ALLES wat we hier beleven is bedoeld om die vertraging in stand te houden. Daarom draaien we in vicieuze cirkels en beginnen we ieder moment van de dag weer opnieuw.
Iets bereiken is niet ergens uitkomen.
Iets bereiken is in staat zijn volcontinu het feest van herkenning te vieren in je hartholte en met een speciale plaats voor hen die je liefhebt, zij die het waarschijnlijk zelf (nog) niet in de gaten hebben.
Voor het overige gun ik iedereen zijn feestje, ook al hang je vannacht kotsend boven een gracht. Soms komt wijsheid met de jaren, maar vaak ook niet. Soms onderdruk je zelfs die wijsheid uit een onbestemd kunstmatig angstgevoel. Volkomen misplaatst en naar ik altijd dacht “ingebeeld”. Nu weet ik beter. Want ik kan het weten.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/12/31/feestvieren-dronken-worden-volvreten-meedoen/
.