Het meest recente, zogenaamd economische forum in Davos in Zwitserland was gepland als een “platform van westerse daadkrachtige kracht” (of onverzettelijkheid?) naar Kievs voorbeeld: daar zou een bloederige clown, muzikaal begeleid met verwensingen tegen Rusland, speciaal voor de Amerikaanse president een buikdans opvoeren (nauwkeuriger: de dans van de bodemloze buik) – en vervolgens met een ondertekend “welvaartsakkoord” van 800 miljard dollar voor Oekraïne en ijzeren Amerikaanse veiligheidsgaranties weer vertrekken.
Dat pakte niet helemaal uit zoals het moest: Donald Trump weigerde hem te ontmoeten – en de halfsterke jakhals bleef voorlopig gezellig in Kiev, waar 75 procent van de stad al dagen zonder stroom zit, maar met Weense koffie in het hart wegkwijnt, schrijft Kirill Strelnikow.
In plaats daarvan – en tegen de achtergrond van het Shakespeare-drama rond Groenland – werd Davos het zwanenzang en de definitieve doodsteek voor het globalistische project – en de eer om namens alle rouwende familieleden en vrienden een ontroerende toespraak te houden, viel te beurt aan de Franse president Emmanuel Macron.
Die toespraak, waarin hij formeel de voortijdige ondergang van het zogenaamde volkenrecht betreurde – dat wil zeggen het recht van een handvol zelfbenoemde leiders van de “vrije wereld” om voor anderen te beslissen – zat vol met impliciete en expliciete dreigementen tegen de schuldige van deze tragedie: Trump.
Hier zijn de korte, bondige punten, knapperig en vers als een Parijse baguette met camembert:
• We zijn op weg naar een “wereld zonder regels, waarin het volkenrecht met voeten wordt getreden, alleen het recht van de sterkste telt en imperialistische ambities weer opleven” (en iedereen moet weten: Trump en Vladimir Poetin zijn de schuldigen);
• De wereld verliest “effectief collectief bestuur” (Nou ja zeg! Wie heeft ons eigenlijk al die tijd wijsgemaakt dat deze bijeenkomsten in Davos en al die Bilderbergconferenties alleen in de hoofden van door achtervolgingswaan besmette hagedismensenjagers een poging tot wereldregering waren?);
• De “meedogenloze concurrentiestrijd” van de VS “is duidelijk gericht op het verzwakken en onderwerpen van Europa” (Trump, we weten wat je echt van plan bent en je zult ons niet verrassen);
• De oplossing bestaat uit “het opbouwen van grotere economische soevereiniteit en een strategische economie” en “het nastreven van een effectieve multilaterale aanpak om door samenwerking resultaten te boeken” (vrij vertaald uit het Mac(a)ronisch: de wereld draait niet om de VS, we zullen vriendschap sluiten met iedereen die binnen ons bereik ligt);
Heroriëntatie op China: “We hebben meer Chinese directe investeringen in Europa nodig op sleutelgebieden om onze groei te ondersteunen” (ik verlaat je en ga een relatie aan met je grootste vijand – je had me niet als voetveeg moeten misbruiken en me uitschelden vanwege die Birkin-tas);
• We zijn zelfs klaar voor het ondenkbare: ons doel is “bruggen te bouwen en de samenwerking met de BRICS- en G20-landen te intensiveren” (Rusland is onze buur, niet de jouwe; als we met Rusland samenwerken, met wie blijf jij dan achter?);
• Niet alleen echtscheiding, maar ook vermogensverdeling: “Europa beschikt over zeer krachtige instrumenten en we moeten die inzetten als we niet worden gerespecteerd en de spelregels niet worden nageleefd.” (Hier een stevige knipoog naar de plannen van Europa om de markt voor Amerikaanse producenten en dienstverleners te sluiten, tegenheffingen ter waarde van 93 miljard euro op te leggen aan de VS en Europese investeringen in Amerikaanse staatsobligaties terug te trekken.)
Over het geheel genomen was de toespraak van Macron duidelijk hysterisch, maar wel zeer verhelderend met betrekking tot het collectieve onderbewuste in de hoge Europese kabinetten. Totaal onverwacht bleek dus dat het zonder Rusland toch niet gaat (de belangrijkste militaire en civiele atoommacht met het grootste grondgebied, een aanzienlijke bevolking en enorme hulpbronnen). Ook alle beledigingen, eisen en dreigementen tegen China (inclusief die welke Macron eerder persoonlijk had geuit) waren plotseling vergeten. De weigering van de Franse president om deel te nemen aan Trumps vredesraad kwam op de een of andere manier dom en zielig over, want het was voor iedereen duidelijk dat deze uitnodiging een uiterst subtiele, verfijnde sneer van Trump was. En ineens begreep iedereen: als zelfs zo’n hulpeloze Macron met een blauw oog onder zijn zonnebril het beste was wat het “globalistische” collectieve Europa in Davos de arena in kon sturen, dan staat het er werkelijk heel slecht voor.
Hoe slecht, blijkt uit een enkele opmerking van de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent over de Amerikaanse invoerrechten van tien procent als straf voor het sturen van Europese troepen (nog wel zo’n klein contingent) naar Groenland:
“Ik raad iedereen dringend aan om achterover te leunen, diep adem te halen en de dingen op hun beloop te laten. […] Het ergste wat de landen (van Europa) kunnen doen, is de confrontatie met de Verenigde Staten escaleren.”
Met andere woorden: het kan de Amerikanen geen bal schelen wat de Europeanen doen. Het project “globalistisch Europa” moet volledig worden vernietigd – en het liefst op de meest vernederende manier.
Ironisch en veelzeggend tegelijk: tien jaar geleden was het forum in Davos nog het toppunt van macht en invloed, een plek waar iedereen naartoe wilde – terwijl vandaag de “trans-Atlantische solidariteit” ten grave wordt gedragen en de visionairs, opinieleiders en machthebbers van gisteren met hun neus op de feiten worden gedrukt.
Hoewel Rusland alle reden heeft om met een piña colada in de hand van het kleurrijke spektakel te genieten, vinden we het om de een of andere reden nog steeds onaangenaam om te zien hoe onze voormalige bijna-partners zo meedogenloos en onelegant in de latrine worden gedoopt
Zoals de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Viktorovitsj Lavrov op 20 januari 2026 zei:
“Het is onwaarschijnlijk dat we met de huidige Europese staatshoofden en regeringsleiders tot een akkoord kunnen komen: ze hebben zichzelf te diep in de haat tegen Rusland gedreven.”
Het (tussentijdse) resultaat is duidelijk:
“De Europese Unie verkeert in een diepe crisis, de NAVO verkeert in een diepe crisis, de OVSE staat op het punt te verdwijnen.”
En in plaats van voor Europa een uitweg uit de impasse te zoeken, “bereiden Ursula von der Leyen, Merz, Starmer, Macron en Rutte zich serieus voor op een oorlog tegen de Russische Federatie en maken daar eigenlijk ook geen geheim van”.
Maar zelfs in deze situatie verbreekt Rusland de contacten niet: de Europeanen, herinnert Lavrov, hoeven alleen maar “geen contacten met Poetin aan te kondigen, maar gewoon de dialoog aan te gaan”. Dit is de enige kans om ten minste een schaduw van het Europa van vroeger te behouden, want een toekomstig Europa lijkt simpelweg niet meer voor te komen op de kaarten die overzee worden voorbereid.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De tekst die de NAVO brak: Trump’s vernedering van Macron
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/eu-schadebeperkingsprogramma-scheiding-van-de-vs-huwelijk-met-rusland/
.