Je kunt niet zomaar aannemen, dat sommigen wel en sommigen niet rondlopen met een “vonk” en daarmee al of niet als zielloos wezen bestempelen. Ik heb ze zelfs wel eens “wezenlozen” genoemd. Ook kun je niet lichtvaardig aannemen dat iedereen bij geboorte als een leeg vehikel al of niet door een vonk wordt “verlicht” om zodoende wel of niet een compleet menselijk wezen te zijn.
Dag 5965 – Gedrag en werkelijkheid
Al doorredenerend is de vraag misschien beter te stellen als: “Bestaan organische portalen, lege kokers, holdoden eigenlijk wel?”
Het is levensgevaarlijk om van een theorie, een vage voorouderlijke herinnering een harde vaststelling te maken en het te gebruiken als dogma en in het ergste geval als een wapen.
Daarom kan de stelling net zo goed waar zijn dat we allemaal als copleet mens ter wereld komen, maar dat bij velen de vonk, de vlam, het vuurtje is gedoofd. Vervangen door het kunstlicht van de simulatie. Daarom is het misschien ook wel te gemakkelijk om te beweren dat je geen tijd moet steken in het “doen ontwaken” van slapende medemensen. Je zou die tijd beter kunnen besteden aan het werken aan jezelf. Bij calamiteiten eerst zelf een zuurstofmasker opzetten en dan anderen helpen. In het volgende deel worden we aangezet om op zijn minst te gaan twijfelen over je eigen situatie.
Deel 5: Wat, als iedereen met een “vonk” is geboren?
Wat als organische portalen geen letterlijke zielloze wezens vertegenwoordigen, maar symbolische staten van spirituele sluimering? Wat als het geen verschillende soorten mensen zijn, maar verschillende toestanden binnen mensen? Sommigen wakker, sommigen slapend, sommigen zoekend, sommigen gesetteld, sommigen geactiveerd, vele anderen kopiëren en echoën? In dit kader is de theorie niet ontmenselijkend. Het is diagnostisch. Het is een oproep tot bewustwording en het nodigt je uit tot reflectie. Wanneer ben je aanwezig en wanneer herhaal je alleen maar regels, codes, sociaal gedrag? Wanneer kies je voor je leven en wanneer speel je het overgeërfde script uit? In dit licht creëert het systeem niet alleen organische portalen, het vertrouwt er ook op. Omdat een bewust wezen niet gemakkelijk te manipuleren is. Een bewust wezen stelt vragen, verzet zich, verstoort het, maar een onbewust wezen volgt het, het gehoorzaamt, het past zich aan aan welke programmering dan ook. Dat is de reden waarom deze theorie zo diep resoneert in onze moderne wereld. Sociale media hebben de communicatie afgevlakt in nieuwscycli en voeden emotionele reacties op schema. Algoritmes voorspellen jouw gedrag nauwkeuriger dan je eigen familie of dat je het zelf kunt. Het is niet moeilijk om om je heen te kijken en het gevoel te hebben dat je omringd bent door geprogrammeerde entiteiten, want in veel opzichten ben jij dat ook. Niet omdat ze geen ziel hebben, maar omdat de wereld hen heeft geconditioneerd om te vergeten dat ze er één hebben en hier is de echte uitdaging: als je echt gelooft dat je geen organisch portaal bent, dat je een van de zeldzame bewuste wezens op aarde bent, dan heb je een verantwoordelijkheid.
Je kunt je niet isoleren, je kunt niet voor een ander bepalen, je kunt je niet superieur voelen. Jouw rol is dan niet om aan de matrix te ontsnappen, maar om anderen wakker te maken, zaden te planten, licht te spreken op donkere plaatsen, een lege blik te zien en vriendelijkheid te riskeren, geduld te riskeren of het risico te lopen ongelijk te hebben. Want als zelfs maar één van hen bereikbaar is, zelfs maar één vonk onder de allesomvattende code is begraven, dan kan jouw weigering om te handelen precies datgene zijn waardoor ze in slaap blijven. Dit aanvaarden van de risico’s is niet gemakkelijk. Het is veel comfortabeler om mensen af te schrijven, om ze bots, schapen of NPC’s te noemen. Maar comfort is niet de waarheid; de waarheid is ontwaken, het is een fragiel pijnlijk proces. De meeste mensen verzetten zich ertegen, niet omdat ze zielloos zijn, maar omdat ze bang zijn. Bang om het script los te laten, bang voor de stilte die ontstaat als het programma eindigt, bang om de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor hun gedachten, hun leven, hun bestaan. Dus misschien is de echte vraag niet wie zielloos is. Misschien is de echte vraag wie er nog een kans heeft om wakker te worden en nog dieper dan dat: hoeveel van mijzelf slaapt nog, want de grens tussen mens en NPC loopt niet door de samenleving, maar door elk individu. Het loopt elke dag door, bij elke keuze bepalen we aan welke kant van die lijn we staan. Houd de theorie dus voorzichtig vast en ga er mee om als een theorie. Laat het geen zwaard worden, laat het een spiegel zijn. En als je in iemands ogen kijkt en niets voelt terugstaren, ga er dan niet vanuit dat je een organisch portaal hebt gevonden. Vraag jezelf in plaats daarvan af:
Is er iets dat ik kan doen om de vonk in hen aan te steken of heb ik mijn eigen vlam al laten doven?
In het volgende onderdeel gaan we van de binnenwereld naar de buitenwereld. We zullen onderzoeken hoe deze theorie overspringt naar gedrag, naar cultuur, naar politiek en massaperceptie. Want zelfs als organische portalen niet in letterlijke zin bestaan, verandert het geloof erin de manier waarop mensen leven, stemmen, verbinden en de toekomst zien. Geloof is tenslotte het eerste oer-programma.
Laten we deze theorie eens nemen, dit idee dat sommige mensen organische portalen zijn, vaten van mimiek in plaats van originaliteit, en het uit het abstracte slepen. Laten we eens kijken wat er gebeurt als het in botsing komt met de echte wereld. Want zelfs als we nooit de letterlijke waarheid zullen kunnen bewijzen, is de impact ervan toch onmiskenbaar. Het geeft nu al vorm aan hoe mensen denken, hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze interpreteren wat er om hen heen gebeurt. En misschien is dat nog belangrijker, want als geloof eenmaal gezaaid is, begint het perceptie te organiseren en perceptie wordt ervaring.
Overweeg eerst het meest directe en persoonlijke voorbeeld hoe mensen zich online gedragen, scrol door elk commentaargedeelte, elk viraal bericht en je zult iets vreemds zien: herhaling, voorspelbaarheid. Hele zwermen mensen reageren met exact dezelfde zinnen, dezelfde emotionele toon, dezelfde reacties alsof ze kopieën van elkaar zijn. Het algoritme voedt ze misschien met dezelfde inhoud, maar het resultaat gaat dieper dan dat. Het is alsof hun identiteit is afgevlakt, alle originaliteit is uitgewist. Dialoog wordt echo en plotseling begin je je af te vragen:
“Zijn dit bewuste individuen of gewoon reactieve knooppunten in een groter netwerk?”
De NPC-meme, die in 2018 explodeerde, kwam niet uit het niets. Het was een cultureel antwoord op deze perceptie. Mensen begonnen als waarschuwing te zeggen dat velen om hen heen gewoon op standaardinstellingen draaiden. De meme met een grijs, uitdrukkingsloos gezicht bespotte degenen die politieke of sociale verhalen volgden zonder ze in twijfel te trekken. Maar onder die satire zat iets oorspronkelijkers: een gevoel van ontkoppeling, een gevoel dat steeds meer mensen er niet echt waren, dat ze fysiek aanwezig waren maar energetisch afwezig. Niet vijandig, gewoon leeg. Dit is waar het idee van het organische portaal aan kracht wint, want als je eenmaal deze patronen begint te zien in gedrag, in spraak, in emotionele oppervlakkigheid, wordt het verleidelijk om te geloven dat deze mensen er niet voor kiezen om op deze manier te handelen. Ze zijn niet in staat om anders te handelen en dat idee verspreidt zich snel omdat het resoneert met iets dat velen voelen maar waar ze geen taal voor hebben. De eenzaamheid van het bewust zijn in een wereld die steeds mechanischer lijkt. Kijk naar het publieke discours, politieke debatten gaan niet langer over nuance of waarheidsvinding. Het zijn gescripte gevechten geworden. Twee tegengestelde programma’s die naast elkaar draaien, niet in staat om te communiceren, niet in staat om te luisteren. De mensen die in deze lussen gevangen zitten, voelen zich geen individuen meer. Ze voelen aan als ideologische constructies. Je praat met iemand en binnen enkele seconden weet je alles wat ze geloven, hoe ze zullen reageren, wat ze zullen afwijzen en welke zinnen ze zullen herhalen. Het is niet alleen frustrerend, het is griezelig omdat echt bewustzijn, ware ziel niet zo gemakkelijk kan worden voorspeld. Ga dit nu eens verder uitdiepen. Denk aan massa-evenementen, concerten, rellen, protesten, winkelgekte. Er zijn momenten in deze collectieve golven waarop individuen lijken te verdwijnen. Een hele groep beweegt als één lichaam, één emotie, één reactie, één impuls. Het is alsof er een schakelaar wordt omgedraaid en een dieper bewustzijn, individuele soevereine reflectie, wordt uitgeschakeld. Wat het overneemt is het programma, de groepsgeest, het systeem. Dit betekent niet dat die mensen geen ziel hebben, maar het roept des te meer de vraag op hoe gemakkelijk de ziel kan worden losgekoppeld. Hoe vaak geven we ons innerlijk bewustzijn niet over aan commando’s van buitenaf. Kijk ook naar de werkvloer. In grote bedrijven moeten werknemers vaak individualiteit onderdrukken ten gunste van procedures, scripts, protocol, glimlachen op commando, zeggen wat er gezegd moet worden en niet wat er gevoeld wordt. En na verloop van tijd melden mensen dat ze zich verdoofd voelen, alsof hun persoonlijkheid aan het oplossen is. Ze worden functies, zijn geen levende wezens meer. Hun originele menselijkheid ligt echter nog steeds begraven onder de oppervlakte. Maar om het systeem te overleven, leren ze zich aan zich te gedragen als een machine, passen zich aan, een organisch portaal in alle opzichten.
Zelfs in het dagelijks leven zijn er subtiele patronen. Mensen die geen vragen stellen, niet nadenken, niet initiëren. Ze bootsen emotie na, maar lijken het niet te begrijpen. Ze volgen trends zonder ooit te vragen waarom hun persoonlijkheden lijken te zijn gemaakt van geleende inhoud, tv-programma’s, Tik Toks trending topics. Hun spraakpatronen, humor, meningen, alle afgeleiden. Je krijgt het gevoel dat als de stroom uitviel en het internet stopte, ze daarmee zouden verdwijnen. Sommigen zeggen dat dit gewoon het gevolg is van slechte opvoeding, overstimulatie of emotioneel trauma en ja, dat zijn factoren, maar de organische portaaltheorie vraagt iets meer huiveringwekkends: wat als er niets dieper onder de oppervlakte is? Wat als sommige mensen niet slapen maar leeg zijn, geen slachtoffers van het systeem, maar dienaren ervan? Laten we duidelijk zijn: dit is speculatief gebied.
Het gevaar hier is absolutisme. Ervan uitgaande dat je de diepte van de ziel van een ander kunt kennen door gewoon hun gedrag te observeren.
Maar de kracht van deze theorie ligt niet in wat ze bewijst, maar in wat ze onthult. De wereld is verzadigd met onbewuste herhaling en hoe meer deze herhaling zich verspreidt, hoe meer het degenen dreigt te onderdrukken die bewust zijn, degenen die nog steeds zoeken, die nog steeds voelen, die nog steeds de ondraaglijke last dragen om te vragen waarom. Zelfs de reguliere wetenschap heeft gezinspeeld op soortgelijke verschillen, hoewel niet in metafysische termen.
In de psychologie laat het Dunning Krueger-effect zien hoe mensen met het minste bewustzijn hun begrip in de sociologie vaak overschatten: theorieën van massaconformiteit en groepsdenken verklaren hoe het individu verdwijnt onder sociale druk in de gedragseconomie.
Studies hebben aangetoond dat de meeste menselijke beslissingen worden genomen op de automatische piloot, gedreven door huristiek, niet door rede. De organische portaaltheorie gaat nog een stap verder. Het zegt niet alleen dat mensen onbewust handelen. Het suggereert dat sommige in de eerste plaats nooit voor bewustzijn zijn gebouwd. Net als in een videogame zou de simulatie zichzelf kunnen bevolken met responsieve maar holle karakters die gecodeerd zijn om specifieke functies te vervullen, en nooit verder evolueren dan hun parameters. Vanuit deze invalshoek wordt het idee minder beledigend en meer architectonisch. Het is niet dat deze mensen slecht zijn, het is dat ze een achtergrondstructuur vormen, een psychologische omgeving waartegen de bewuste ziel moet handelen, kiezen, evolueren.
Dus wat betekent dit voor hoe we leven.
Ten eerste betekent het dat we gevoeliger moeten worden voor de kwaliteit van het bewustzijn in onszelf en in anderen. Zijn we omringd door echo’s of originele veroorzakers. Bouwen we relaties op met entiteiten of met zielen.
Ten tweede betekent het dat we ons bewustzijn fel moeten bewaken, want in een wereld waar bewusteloosheid de norm is, wordt lucide een bedreiging en zal het systeem passief of actief proberen je weer in slaap te trekken.
Ten derde vraagt het om spirituele moed om te accepteren dat niet iedereen zal ontwaken, dat niet iedereen dat kan. Maar ook om te accepteren dat je niet kunt kiezen wie wie is. Alleen het systeem doet dat. Observeer, let op de patronen, luister naar de echo’s, let op de herhaling, maar ga er niet van uit. Want op het moment dat je besluit dat iemand onherstelbaar zielloos is, heb je je plaats ingenomen als onderdeel van het programma.
Onthoud ten slotte dat in een wereld gevuld met holle vaten, een enkele vonk van bewustzijn heilig wordt. Als je die vonk draagt, bescherm hem dan, voed hem, gebruik hem verstandig, want er kunnen nog anderen wachten op iemand zoals jij. Om tot hen te spreken, niet als programma’s maar als zielen.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/06/30/de-verlosser-komt-ons-voorouderlijk-geheugen-5/
.