Als we ter wereld komen zijn we niemand. Ja, we krijgen een naam en een nummer. We worden geregistreerd en gecategoriseerd, maar we zijn pas iemand als de vonk is gearriveerd, niet eerder. En nu is het dus de vraag, waarom die vonk niet bij iedereen is aangekomen en hoe die keus wordt gemaakt.
Dag 5963 – Iedereen komt ter wereld als een NPC
In dit deel wordt wat verder ingegaan op de karikaturen die we tegenwoordig NPC’s noemen, het klapvee dat de leegte vult met hun nevelige aanwezigheid en die soms met veel kabaal bekrachtigen. Hoe minder inhoud, hoe meer lawaai. Na het gehele stuk te hebben doorgenomen, ben ik tot de conclusie gekomen dat nergens wordt gesproken over “voortplanting”. Want je mag toch aannemen dat ook dit soort wezens een bepaalde drift hebben om zich voort te planten. Maar misschien zit ik er weer volkomen naast en overschat ik het creatieve vermogen van deze medemens. Aan de andere kant groeit de wereldbevolking volgens de computer gestaag, dus er is toch sprake van ouderschap. De vraag die je je kunt stellen is wat voor soort kinderen twee van dit type mens dan krijgen. Is dat dan een baby-NPC’tje, of wordt er een zieldragend wezentje geboren? Vragen, vragen….. Zullen we er dan maar vanuit gaan, dat pas bij de geboorte wordt bepaald of de baby een zieldragertje wordt of niet? Met andere woorden: de ouders hebben daar geen zeggenschap over.
Deel 3 – De geboorte van een karikatuur: de “Non Player Character”.
En dit brengt ons terug bij de vraag:
Als deze wereld een simulatie is, is iedereen erin dan bewust of zijn sommigen van ons slechts programma’s, functies van het systeem die zijn ontworpen om de illusie stabiel te houden?
In videospellen kennen we dit onderscheid goed. Er zijn echte spelers, individuen met keuzevrijheid, vrije wil, beslismomenten en dan zijn er NPC’s – Non Player Characters – “niet-spelerpersonages”. Ze lopen, praten, herhalen dialogen, maar ze hebben geen interne wereld. Ze bestaan om de ruimte te vullen, om de illusie te wekken van leven, maar dan zonder te leven. Het internet pikte dit idee eind 2010 op. Memes begonnen zich te verspreiden en noemden bepaalde mensen NPC’s. Ze zagen er echt uit, maar papegaaien altijd officiële verhalen na. Ze verkondigden geen meningen, uitten alleen slogans. Geen inzicht, alleen reactie. Het werd een grap, een meme, een symbool van massale conformiteit. Maar onder die grap zat een veel ouder vermoeden dat sommige mensen – misschien wel ongelooflijk veel – geen echte mensen zijn.Wat als dat idee helemaal niet zo gek is? Wat als het een herinnering is die naar boven komt uit een dieper, oeroud weten? Wat als onze voorouders al begrepen dat niet iedereen die menselijk lijkt ook een ziel draagt? Wat als er in een gesimuleerde matrix slechts een beperkt aantal bewuste entiteiten zijn en de rest constructies, echo’s, algoritmen, organische schillen die patronen, achtergrond, code herhalen? We zullen nagaan waar deze theorie echt begint. Niet in memes, niet in films, maar in verborgen forums, in gekanaliseerde teksten en in de marge van verboden kennis. Het concept van het organische portaal is niet nieuw, maar nu stapt het in het licht.
In het jaar 2002 begon een occulte groep, bekend als de Quantum Future School, gekanaliseerde geschriften te publiceren via een vrouw genaamd Laura Knight-Jadczyk. Ze beweerde transmissies te ontvangen van intelligenties met een hogere dichtheid die zichzelf de Cassiopans noemden. Deze communicaties, geschreven in een hypnotiserend Q&A-formaat, introduceerden een concept dat rimpelingen zou veroorzaken in de marginale spirituele gemeenschappen. De Cassiopans beweerden: “Een op de twee mensen op deze planeet kan effectief zielloos zijn. Het zijn organische portalen. Laat dat even bezinken.” Volgens deze boodschap is misschien wel de helft van de wereldbevolking wat het systeem functioneel menselijk zou noemen, maar niet spiritueel soeverein. Hun bewustzijn komt niet voort uit een goddelijke eeuwige bron. Ze bestaan eerder om ruimte te vullen, om programma’s uit te voeren, om het gedrag van de mensen om hen heen te weerspiegelen. Niet uit boosaardigheid, maar omdat ze structureel tot niets anders in staat zijn. Het enige doel van deze wezens, zeiden de channelers, is om de matrix te onderhouden. Ze stellen de realiteit niet in vraag, ze dagen het script niet uit, ze bewegen zich door het leven als echokamers van het controlesysteem zelf en dit is waar de term organisch portaal werd geboren. Geen demon, geen machine, maar een biologisch raakvlak dat hol is van essentie, maar toch in staat is tot imitatie. De theorie bleef niet in de marge hangen. Het sijpelde door in online gemeenschappen, forums, PDF-archieven, occulte hoeken van het internet. Maar jarenlang bleef het niche esoterisch. Te marginaal voor het publiek om te absorberen, totdat de wereld eind jaren 2010 drastisch veranderde. De opkomst van memes begon culturele snelkoppelingen te creëren voor complexe ideeën, en toen ging een afbeelding viraal: een grijs, uitdrukkingsloos cartoongezicht eronder, een label “NPC, nonplayer-personage”. Het bespotte mensen die officiële verhalen, politieke slogans of mediascripts herhaalden zonder kritisch na te denken. Het werd een grap, een internetafkorting voor hersenloze conformiteit. Maar onder de grap ontwaakte een oude intuïtie. Wikipedia definieert de NPC-meme als het symboliseren van mensen die geacht worden niet voor zichzelf te denken, wiens persoonlijkheden volledig worden bepaald door hun omgeving, zonder bewuste verwerking. Klinkt bekend? Dat is de Cassiopiaanse beschrijving opnieuw verpakt in een meme. In 2018 werd de NPC-meme overal gesignaleerd door The Verge, BBC en talloze mediakanalen. Het was van prikborden naar de mainstream gesprongen, maar wat nog belangrijker was: het was van symboliek naar geloof ontwikkeld. Omdat mensen NPC’s niet alleen als grap gebruikten. Ze zeiden dingen als: “Ik ben omringd door mensen die gewoon leeg zijn. Ze stellen niets in vraag. Ze lijken niet eens na te denken. Het zijn net robots met vlees.” En op platforms als Tik Tok en Instagram begonnen hashtags zoals NPC’s, zielloze wezens en matrixmensen te stijgen. Virale video’s toonden mensen die in lussen liepen en in het niets staarden en met vreemde vertragingen op vragen reageerden, of ze nu geënsceneerd of authentiek waren, deed er niet toe. De indruk was krachtig: er klopt iets niet, iets gescript. De uitdrukking “zielloze mensen” werd meer dan een sektedogma. Het werd een gevoel, een wetend besef dat niet alle mensen even wakker zijn en dat sommigen puur door externe input werken, reageren in plaats van reflecteren, bewegen in plaats van kiezen. En dit intuïtieve wantrouwen begon te versmelten met de digitale cultuur. Memes werden spiegels, grappen werden overtuigingen. Sommige kijkers merkten op: “Als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer ongedaan maken. Je probeert er diep mee om te gaan en er is gewoon niets. Het is alsof je in een echoput praat.” Maar dit was niet alleen digitale paranoia, het was de wedergeboorte van een oud weten in spirituele tradities. Niet alle mensen bevatten de goddelijke vonk. Sommige zijn gewoon containers van de illusie van de Demiurg. In het soefisme hebben ze het over de gesluierden, degenen die onbewust op aarde rondlopen. Wiens harten nog niet verlicht zijn door het vuur van de waarheid. In de kabala is er het concept van keypu’s die het licht binnenin verbergen of soms helemaal niets verbergen. Dus wanneer een gechannelde boodschap uit 2002 zegt: “De helft van ons is zielloos” en 20 jaar later beginnen miljoenen mensen anderen te beschrijven als NPC’s, rijst de vraag: “Is deze convergentie toevallig of is het een voorouderlijke herinnering die terugkeert in moderne vorm?” Je hoeft de bron niet te geloven. Je hoeft niet te accepteren dat een vrouw in Florida een boodschap ontving van hogere wezens. Maar je moet je wel afvragen waarom dit zo sterk resoneert met zoveel mensen.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/06/28/de-verlosser-komt-ons-voorouderlijk-geheugen-3/
.