“In een wereld waar waarheid en leugen door elkaar lopen, is de discussie niet langer of de vaccins bijdragen aan oversterfte, maar in welke mate ze ons naar de afgrond leiden. Terwijl de massa zich laat leiden door angst en desinformatie, blijven de echte vragen onbeantwoord, verborgen achter een muur van stilte. De schaduw van de wetenschap wordt steeds donkerder, en de prijs van onze onwetendheid wordt steeds hoger.”
“De discussie zou daarom niet moeten gaan over de vraag óf vaccins bijdragen aan oversterfte, maar over de omvang van die bijdrage.”
Raphael Lataster van de Universiteit van Sydney stelt dat er overtuigend bewijs is dat COVID-19-vaccins een significante rol hebben gespeeld bij de oversterfte in Australië. Een paper van hem hierover is zojuist gepubliceerd in het International Journal of Risk & Safety in Medicine.
In zijn analyse richt de oud-apotheker zich op vier Australische regio’s: Queensland, West-Australië, Zuid-Australië en het Noordelijk Territorium. Volgens hem zijn juist deze gebieden interessant, omdat zij in 2020 en grotendeels ook in 2021 relatief weinig COVID-19-sterfte kenden en minder ingrijpende of kortdurende lockdowns hadden dan bijvoorbeeld Sydney of Melbourne. Toch werd er in deze regio’s in 2021 oversterfte geconstateerd – precies in het jaar waarin de vaccinatiecampagne op grote schaal werd uitgerold.
Twee kernargumenten
Lataster bouwt zijn betoog op rond twee hoofdargumenten.
Ten eerste wijst hij erop dat overheden, waaronder die van Australië, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, officieel hebben erkend dat COVID-19-vaccins in zeldzame gevallen sterfte hebben veroorzaakt. Dit betekent dat vaccins per definitie bijdragen aan oversterfte. De discussie zou volgens hem daarom niet moeten gaan over de vraag óf vaccins bijdragen aan oversterfte, maar over de omvang van die bijdrage.
Zijn tweede, uitgebreidere argument is gebaseerd op een ecologische analyse. Daarin vergelijkt hij populatiegegevens over sterfte, COVID-19-gevallen, lockdownmaatregelen en vaccinatiegraad in de vier genoemde regio’s.
In het Noordelijk Territorium waren er bijvoorbeeld geen COVID-19-sterfgevallen in 2020 en slechts twee in 2021. In West-Australië daalde het aantal COVID-19-sterfgevallen zelfs naar nul in 2021, voordat het in 2022 toenam. Desondanks werd in 2021 al oversterfte geregistreerd. Grootschaliger COVID-19-sterfte deed zich in sommige regio’s pas in 2022 voor.
Dit maakt het onwaarschijnlijk dat COVID-19 zelf de oversterfte in 2021 kan verklaren. zegt Lataster. Ook lockdowns acht hij geen overtuigende verklaring, omdat deze in de onderzochte regio’s relatief kort waren en medische zorg doorgaans toegankelijk bleef.
Daarmee, zo stelt hij, blijft vaccinatie als meest plausibele verklaring over. De stijging in vaccinatiegraad in 2021 valt samen met de toename in oversterfte.
Ondersteunende overwegingen
Lataster wijst daarnaast op meldingen van myocarditis en pericarditis na vaccinatie, en op studies die vragen oproepen over mogelijke langetermijneffecten, waaronder cardiovasculaire complicaties en een link met bepaalde vormen van kanker. Ook stelt hij dat bijwerkingen overduidelijk ondergerapporteerd zijn.
Verder bekritiseert hij studies die concluderen dat COVID-19-vaccins wereldwijd miljoenen levens hebben gered. Dergelijke studies zijn gebaseerd op aannames die onvoldoende onderbouwd zijn, aldus Lataster.
Breder perspectief
Hij suggereert dat het patroon van oversterfte in Australië ook zichtbaar is in andere delen van de wereld, waaronder Europa, de Verenigde Staten en delen van Azië. Hij wijst erop dat sommige minder gevaccineerde landen minder uitgesproken oversterfte hebben gekend. Daarover later meer.

