Poetin steekt zijn hand uit en dreigt met vrede
Het gaat er niet om de signalen te duiden of te interpreteren, maar het blootleggen van de bron waar die signalen vandaan komen. Met andere woorden: niet de uitleg is relevant, maar de oorsprong. In de serie Avondland pikken we signalen op en interpreteren we vervolgens de betekenis ervan. De oorsprong van die signalen? AI-gegenereerde videootjes onder regie van het apparaat. Zelfs de commentaren onder die videootjes worden door AI gegenereerd en dat kun je zien aan de onbeholpen herhalingsfrequenties die je zo nu en dan subtiel tegenkomt. Hieronder een interpretatie van de realiteit. Waarom is er een NATO, waarom een EU en waarom staat de burger buitenspel, want we zijn te druk met belasting betalen? Het Avondland gaat ten onder aan absurditeiten, corruptie en decadentie. Rusland weet dat en speelt zijn kaarten uit. Niet vergeten: allemaal volgens script.
Wat als president Vladimir Poetin vrede aanbiedt?
De EU zal sprakeloos zijn.
De VS reageert nerveus.
De NAVO lijkt verlamd en Oekraïne blijft achter als een stuk op een schaakbord. Uitgesteld, opgeofferd, vervangbaar.
Zo begint dit nieuwe hoofdstuk van geopolitieke realiteit. Niet een hoofdstuk dat begon met explosies of sirenes, maar met één zin uit Moskou. Kalm geformuleerd, bijna beleefd en toch scherper dan welk wapen dan ook. Vandaag hebben we het niet over tanks, raketten of dreigende scenario’s. Vandaag spreken we over iets dat in Brussel meer angst lijkt te veroorzaken dan welke militaire aanval dan ook. Vrede.
“Rusland is bereid een alomvattend veiligheidsakkoord voor heel Europa te ondertekenen.”
Geen ultimatum, geen dreiging, geen troepenbeweging. Gewoon deze ene zin. En het was juist deze zin die alarmbellen deed rinkelen in Europese hoofdsteden, omdat hij niet gericht was op grenzen of gebieden, maar op de basis van de Europese machtslogica. Jarenlang was de inwoners een verhaal verteld, een eenvoudig, duidelijk verhaal. Rusland als permanente bedreiging, Rusland als een donkere schaduw achter elke grens, Rusland als rechtvaardiging voor het verhogen van wapenuitgaven, voor energietekorten, voor economische offers, voor sociale achteruitgang. Dit verhaal was de lijm die angst, afstand en politieke loyaliteit samenhield. En dan zegt Moskou plotseling: “We vallen niemand aan. We zijn bereid dit op papier te zetten.” Op dat moment begon er iets te kantelen, niet aan de front, maar in de geesten. Er kwamen vragen op, gevaarlijke vragen. Als Rusland geen acute bedreiging vormt, waarom hebben we dan onze welvaart opgeofferd? Als Moskou vrede biedt, waarom staan onze regeringen dan op confrontatie? Waarom betalen ze zich uit en betalen we recordprijzen voor energie? Waarom sluiten fabrieken? Wie profiteert er eigenlijk van deze situatie? Rusland hoefde geen antwoorden te geven. De vragen alleen al waren genoeg. Sieten als een politieke aardbeving. In Brussel begrepen ze het meteen. Dit aanbod is geen klassiek diplomatiek initiatief.
Het is een zachte aanval, een psychologische klap die precies gericht is op het hart van de Europese legitimiteit, omdat de EU plotseling voor een dilemma stond zonder uitweg. Als het het aanbod accepteert, zal het moeten toegeven dat Rusland nooit de existentiële dreiging is geweest als die het wordt neergezet. Als het het afwijst, ontmaskert het zichzelf als de kant die geen vrede wil. Er is geen derde weg. Moskou heeft deze val heel nauwkeurig gezet. Poetin schreeuwde niet. Hij dreigde niet. Hij stelde geen eisen. Hij vroeg gewoon kalm: “Als je beveiliging wilt, tekenen we.” Een zin die de hele veiligheidsarchitectuur van Europa deed schudden. Drie jaar lang werd burgers verteld dat er geen alternatief was voor escalatie. En nu biedt de vermeende agressor precies wat Europa zogenaamd wil verdedigen. Beveiliging. Waar Brussel echt bang voor is, is niet Rusland. Het is de waarheid. De waarheid dat vrede propaganda blootlegt, die vrede zichtbaar maakt, hoeveel Europa afhankelijk is geworden van een narratief dat niet werkt zonder vijand. Oorlog is geen toeval. Het is een politiek bindmiddel. Het houdt de EU bijeen. Het rechtvaardigt afhankelijkheden. Het verbergt falen, en precies daarom reageerde niet alleen Brussel nerveus, maar ook Washington. Want als Europa rechtstreeks met Rusland zou onderhandelen, zou de NAVO haar centrale rol verliezen. De strategische as. De band die Europa aan de VS bindt, zou broos worden. Beveiliging zou dan geen Amerikaans exportproduct meer zijn, maar een Europese aangelegenheid. Voor het Witte Huis is dit een nachtmerrie. Een Europa dat zijn eigen veiligheid organiseert, zou gevaarlijker zijn voor de Verenigde Staten dan welk Russisch leger dan ook. Wie de veiligheid controleert, controleert immers politiek, energie en economie. En juist deze controle staat plotseling op het spel. Alleen maar omdat Moskou weigert de vijand te zijn.
De reacties in Europa zijn veelzeggend. Geen zucht van opluchting, geen opluchting, in plaats daarvan paniek, want vrede past niet in de huidige machtsstructuur. Vrede roept vragen op die jarenlang onderdrukt zijn. Waarom hebben we niet eerder onderhandeld? Waarom werd de Duitse industrie verzwakt, het Franse energiebeleid geruïneerd en de Italiaanse verzorgingsstaat overbelast? De Poolse begroting kraakt in haar voegen vanwege een oorlog die niet op ons grondgebied plaatsvindt?
Deze vragen zijn gevaarlijker dan welke raket dan ook. Ze exploderen niet aan het front, maar binnen de samenleving. En dat is precies waarom de EU op vredesaanbiedingen reageert, niet met diplomatie, maar met wapenleveringen. Over veiligheidsgaranties, niet met gesprekken, maar met NAVO-uitbreiding. Dialoog, niet met openheid, maar met confrontatie. Nooit eerder is het gezicht van de EU zo onverbloemd ontmaskerd. Het beheerst deze oorlog niet. De machthebbers hebben oorlog nodig. Het houdt de politieke structuur bij elkaar. Hij behoudt zijn eigen rol binnen de NAVO. Het leidt af van verkeerde economische beslissingen.
En bovenal houdt oorlog Europa afhankelijk van de VS. En als de oorlog eindigt wordt Europa naakt achtergelaten, zonder een onafhankelijke veiligheidsstrategie, zonder echte defensiecapaciteit, zonder geopolitiek gewicht? En precies hier begint iets te dagen dat lange tijd ondenkbaar was. Rusland dringt aan op vrede en de EU wil oorlog. Niemand hoeft Brussel bloot te stellen. Het doet het zelf bij elke beslissing, met elke uitspraak.
Niemand hoeft de EU van agressie te beschuldigen. Ze bewijst het elke dag. Poetins uitgestoken hand werd daarmee de zwaarste klap voor Europa in jaren. Niet met wapens, niet met dreigementen, maar door het brute contrast tussen Russische woorden en Europese daden.
De NAVO, de grootste militaire alliantie ter wereld, wankelt. Niet vanwege Russische raketten, maar vanwege een scenario dat ze nooit had berekend. Een Rusland dat weigert de vijand te zijn. Drie decennia lang leefde deze alliantie op één verhaal en met één zin uit het Kremlin begon dit verhaal uit elkaar te vallen.
Psychologisch gezien is dit een schok: een alliantie die getraind is om constant het zwaard te trekken, staat plotseling tegenover een superieure tegenstander die niet wil vechten. De reactie van Washington is niet een van vreugde, maar volslagen paniek, omdat een kalm, voorspelbaar Rusland de machtsstructuur vernietigt die Amerika in Europa decennialang heeft opgebouwd. Ondertussen blijft Europa zich strompelend door de energiecrisis heenslaan. Men spreekt van het einde van de afhankelijkheid. Maar elke winter onthult deze illusie. Rusland hoeft geen kleppen te sluiten. Zijn stilte alleen al is genoeg om markten nerveus te maken en prijzen exploderen. Fabrieken sluiten. De Duitse industrie verzwakt. Burgers betalen drie of vier keer zoveel voor elektriciteit en gas. Europa stikt niet door Russische druk, maar door zijn eigen beslissingen. Terwijl Rusland olie en gas aan Azië verkoopt, is Europa verarmd door zijn eigen beleid. En wanneer Moskou terloops verklaart dat het in de toekomst de voorkeur geeft aan Aziatische markten, breekt er hectische activiteit uit in Brussel. Energieministersconferenties, waarschuwen bedrijven, economen slaan alarm. Maar de ramp begon veel eerder, op het moment dat Europa besloot oorlog te voeren met zijn eigen reddingslijn. En midden in dit geopolitieke spel staat Oekraïne, ooit een symbool, eens een schild, eens een baken van hoop voor een heel verhaal. Vandaag is ze boven alles één ding: een spelpersonage. Toen Rusland vredesonderhandelingen aanbood, dwaalden de ogen van Europese politici verder af. Kiev begreep op dat moment dat zijn gouden tijdperk voorbij was. Het Westen heeft geen vrienden, het heeft belangen en de interesse in Oekraïne begint af te nemen. Het land blijft vechten, maar niemand luistert eigenlijk nog. Oekraïne valt niet alleen uit elkaar onder vuur, maar ook van binnenuit. Wapens helpen niet tegen uitputting, niet tegen dalende moraal, niet tegen het verlies van vertrouwen in een haalbaar doel. Hele eenheden storten niet in door Russische superioriteit, maar door uitmergeling.
Hoewel Europa nog steeds probeert het vredesaanbod van Moskou retorisch te classificeren, vordert de realiteit onvermijdelijk, omdat stilte nooit neutraal is in geopolitiek en de stilte van Brussel luider lijkt dan elke oorlogsverklaring. Hoe langer de EU aarzelt, hoe duidelijker het wordt dat niet Rusland onder druk staat om het uit te leggen, maar Europa zelf. Het publieke debat begint te verschuiven. De media, die gisteren unaniem spraken over het gevaar van Rusland, stokt. Commentatoren zoeken naar nieuwe termen. Zachtere formuleringen, excuses. Plotseling wordt er gesproken over tactische manoeuvres, psychologische oorlogsvoering, strategisch geduld.
Maar al deze woorden kunnen zich niet verbergen. Wat duidelijk is, is dat vrede niet langer in het script past, omdat vrede ongemakkelijke vragen oproept. Vrede dwingt ons om de balans op te maken, en dat is precies waar de Europese gevestigde orde bang voor is. Wat gebeurt er als burgers zich realiseren dat er miljarden aan wapens zijn uitgegeven terwijl scholen vervallen en ziekenhuizen sluiten? Wat gebeurt er als uitgelegd moet worden waarom energie kunstmatig duurder is gemaakt, terwijl er alternatieven bestonden. Wat gebeurt er als duidelijk wordt dat economische achteruitgang politiek is geaccepteerd, althans goedkeurend? Op dit moment wordt duidelijk hoe gammel de zogenaamde Europese eenheid werkelijk is. Achter gesloten deuren beginnen de verwijten. Oost-Europese staten eisen maximale zekerheid. West-Europese landen denken steeds vaker na over détente. Zuidelijke staten vechten om economisch voortbestaan. De veelgeprezen solidariteit desintegreert zodra de externe vijand dreigt te verdwijnen. Want zonder dreiging van buitenaf komen de interne tegenstrijdigheden ongehinderd aan het licht. De NAVO voelt deze barst ook. Officieel zijn ze verenigd. Maar innerlijk groeit de zenuwen. Legers zijn getraind voor afschrikking, niet voor de-escalatie. Strategieën zijn gebaseerd op vijandelijke beelden, escalatieniveaus, scenario’s van permanente spanning. Een Rusland dat onderhandelingen aanbiedt, past niet in een van deze simulatiespellen. Het ontneemt de alliantie haar basis.
De VS reageert dienovereenkomstig. Washington verscherpt de diplomatieke druk en waarschuwt tegen een naïef verlangen naar vrede en een oproep tot eenheid. Maar achter deze woorden schuilt diepe bezorgdheid. Want als Europa beseft dat zijn veiligheid niet per se via Washington hoeft te worden georganiseerd, zou een machtsstructuur die decennialang is opgebouwd beginnen te wankelen. Een Europa dat rechtstreeks met Moskou praat, heeft geen Amerikaanse bemiddeling nodig. Er is geen behoefte aan een permanente militaire aanwezigheid. Er is geen behoefte aan geopolitiek paternalisme en dat is precies het echte taboe.
Ondertussen raakt Oekraïne steeds meer uit de focus.
De koppen worden korter, de berichten nuchter. Heroïsche verhalen worden feitelijke situatierapporten, verliezen, desertie, rekruteringsproblemen. De emotionele lading is verdwenen. Wat blijft er over? Is desillusie. Oekraïne heeft zijn rol vervuld. Ze kocht tijd, steunde verhalen, stabiliseerde fronten. Maar nu er een grote strategische verandering op komst is, wordt het een notitie in de marge. Voor Kiev is dit de bitterste realisatie. Jarenlang werd beloofd dat ze achter het land zouden staan. Zolang het nodig is, klinkt deze belofte vandaag hol. Ondersteuning is conditioneerd, vertraagd, verminderd. Niet omdat Rusland plotseling sterker is geworden, maar omdat de interesse afneemt.
Oekraïne heeft niet gefaald. Het is ingehaald door een nieuwe realiteit. En deze realiteit is dat oorlog haar nut verliest. Voor Europa wordt het een last, voor de VS een risico, voor de NAVO een legitimiteitsprobleem. Slechts één ding blijft constant: de economische, sociale en politieke kosten. En deze kosten worden niet gedragen door de besluitvormers, maar door de burgers. Dit is precies waarom de druk van onderaf toeneemt. De protesten nemen toe. De twijfels worden luider. Het vertrouwen neemt af. Mensen vragen niet langer wie schuldig is, maar waarom ze moeten betalen, waarom ze moeten bevriezen, waarom ze afstand moeten doen van een doel dat voortdurend verandert. Vrede wordt plotseling niet langer als een zwakte gezien, maar als een noodzaak. Rusland heeft dit moment erkend. Er is geen haast. Het is niet bedreigend, het is wachten. Geduld wordt het sterkste wapen. Elke dag zonder antwoord uit Brussel versterkt de indruk dat Europa geen uitweg heeft. Elke verdere wapenaflevering lijkt een erkenning van je eigen doodlopende weg. De grootste ironie van deze situatie is dat Rusland niets meer hoeft te doen. Geen voorschot, geen escalatie, geen provocatie. De dynamiek werkt voor Moskou. Europa ontmantelt zichzelf politiek, economisch en moreel. Vrede ligt op tafel en niemand durft het op te pakken. Dit betekent dat we op een historisch keerpunt staan. Niet omdat een oorlog eindigt of begint, maar omdat een verhaal sterft. Het verhaal van het conflict zonder alternatief, van de eeuwige vijand, van de noodzaak van een voortdurende confrontatie. Dit verhaal vormde de basis van de Europese veiligheidsorde, en juist deze basis begint te wankelen. Wat nu volgt is open. Of Europa vindt de moed om zijn eigen belangen te definiëren en verantwoordelijkheid te nemen, of het verhardt zich in een staat van verlamming, gedreven door angst om gezichtsverlies en machtsverschuiving. In beide gevallen zal niets meer hetzelfde zijn als voorheen. Eén ding is echter zeker. De uitgestoken hand uit Moskou heeft meer dan jaren aan militaire dreigementen bereikt. Het heeft laten zien hoe afhankelijk, hoe onzeker en hoe gedesoriënteerd Europa werkelijk is. En het heeft aangetoond dat vrede niet het doel is voor alle actoren, maar voor sommigen het grootste risico.
Toch zit er een addertje onder het gras. Er wordt gesproken over “Europa”, steeds maar weer. Wij hebben daar niets mee te maken en zullen dat de Russen duidelijk moeten maken. Voor je het weet word je namelijk weer een ander scenario ingerommeld. Poetin moet namens de Russische Federatie zijn hand uitsteken naar ieder individueel volk. Wij, schiereilanders van het Avondland zijn immers tot op het bot verdeeld, spreken tientallen talen, zijn zo bijgelovig als geen ander en decadent tot in onze genen. Ik zie het meer als een genezingsproces, een vervanging van de huidige generaties door nieuwe, die op zichzelf zijn aangewezen en met allerlei oude afspraken geen donder te maken willen hebben. Ja, de oude garde is verloren, dat is evident. Het enige wat wij nog kunnen doen is met ware doodsverachting een deur naar eeuwige vrede voor hen open te houden. Niet door tegen een vijand te strijden, maar door een vriend te liquideren.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/02/04/de-ondergang-van-het-avondland-4/
.