
Het is onvoorstelbaar. In de Amerikaanse staat Illinois werd een vrouw bijna levend verminkt door een ‘arts’ die tijdens een abortusprocedure meer dan de helft van haar ongeboren kind in haar buik achterliet. De arts – Keith Reisinger-Kindle – doorboorde de baarmoeder van zijn patiënt en stuurde haar gewoon naar huis, terwijl het leven van deze vrouw letterlijk op het spel stond.
Laat dat even tot je doordringen.
Dood in de buik, cash in de hand
Deze arts, afkomstig uit Ohio, kreeg in Illinois een tijdelijke vergunning speciaal voor abortuspraktijken. Geen strenge controle, geen serieuze toetsing van bekwaamheid – gewoon een stempel, een tafel, een tang en een vrouw in nood.
Het resultaat: een kapotte baarmoeder, een dode baby, en een patiënt die in een ziekenhuis elders met spoed moest worden geopereerd. Niet dankzij de abortusarts – maar ondanks hem.
En dit is geen incident.
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>Een tienermeisje overleed na een 22-wekige abortus in Colorado.
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>Een dode baby werd teruggevonden in de achtertuin van een meisje in Pennsylvania na een thuis-abortus.
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>Meerdere vrouwen belanden in het ziekenhuis met bloedingen, infecties en trauma’s – veroorzaakt door het gebrek aan regulering in deze industrie.
‘Toegankelijkheid’ boven kwaliteit – dodelijke ideologie
Artsen die geen antwoord geven op noodtelefoontjes. Geen dossiers. Geen opvolging. Geen nazorg. Geen verantwoordelijkheid. Alleen: cash, wegwezen, volgende. En dit wordt dan verkocht als ‘medische zorg’? Dit is slacht, verpakt in witte jassen.
Geen ‘rechten’, maar vernietiging
Wat deze industrie doet, is geen bevrijding van vrouwen. Het is verraad aan vrouwen. Vrouwen in crisis worden benaderd als winstobjecten. Hen wordt geen uitweg geboden, geen counseling, geen hoop – maar de snelste route naar de tafel.
Daarom is het zo belangrijk dat politici zoals Rep. Mary Miller (VS) wetten voorstellen die vrouwen wél een keus geven. Bijvoorbeeld:
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>De Ultrasounds Save Lives Act, die vereist dat vrouwen hun kind op een echo zien.
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>De Second Chance for Moms Act, die de mogelijkheid biedt een abortusmedicatieproces te stoppen en het kind te redden.
- a]:text-primary dark:[&>a]:text-primaryDark [&>a]:underline”>De Parental Notification and Intervention Act, die ouders het recht geeft in te grijpen als hun minderjarige dochter abortus wil plegen.
Waarom worden deze wetten fel bestreden? Omdat ze mensen wakker maken. Omdat vrouwen, zodra ze hun baby zien, vaak besluiten: ik kán dit niet doen. En dat kost de industrie geld. Bloedgeld.
Tijd om ook in Nederland deze walgelijke praktijk aan te pakken
Wie denkt dat dit een Amerikaans probleem is, heeft niet opgelet. Ook in Nederland is abortus volstrekt genormaliseerd, nauwelijks gecontroleerd en vaak gericht op snelheid boven zorg. Vrouwen krijgen in veel klinieken amper begeleiding. Geen alternatief. Geen doorverwijzing. Alleen de deur naar de behandelkamer.
En wie dat durft te bekritiseren, wordt weggezet als “extreem-rechts” of “vrouwenhater.” Nee. Wij haten geen vrouwen – wij beschermen vrouwen én hun ongeboren kinderen.
.

