
Een ‘humanitaire’ bommenregen
Natuurlijk is het aan de burgers zélf om hun land terug te pakken, en Pahlavi speelde daar handig op in. “Wij, het volk van Iran, zullen de klus in deze laatste strijd afmaken,” stelde hij vastberaden, waarna hij de naderende chaos aankondigde: “De tijd om terug te keren naar de straten is nabij”.
ZE WILLEN DAT WE ZWIJGEN: Steun DDS in de strijd tegen blinde oorlogsretoriek en geopolitieke spelletjes! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
Terwijl de gevestigde orde klakkeloos meegaat in het frame van ‘humanitaire’ bombardementen en regime change, weigert de onafhankelijke media de enorme risico’s te negeren. Wilt u dat wij de bittere waarheid blijven benoemen? Steun ons dan nu!
Het zinkende schip en een oproep aan Trump
De troonpretendent richtte zijn pijlen vervolgens op de gewapende machten van het huidige regime, in de hoop een massale muiterij te ontketenen. Hij stelde de soldaten en agenten voor een ijskoude keuze:
“Sluit je aan bij het volk en help een stabiele en veilige overgang tot stand te brengen. Anders zul je ten onder gaan met het zinkende schip van Khamenei en zijn regime”.
Ook aan Donald Trump werd een formele, haast kruiperige boodschap gericht. Hoewel Pahlavi het vuurwerk toejuicht, beseft hij blijkbaar toch dat bommen geen onderscheid maken tussen regimes en onschuldige burgers. “Ik vraag u nu om de uiterste voorzichtigheid te betrachten om de levens van burgers en mijn landgenoten te beschermen,” sprak hij de Amerikaanse president toe, om hem er vervolgens aan te herinneren dat het Iraanse volk zijn “natuurlijke bondgenoten” zijn.
De blinde vlek: Wie zit er te wachten op de Sjah?
Pahlavi gaf zijn zogenaamde onderdanen de opdracht om dekking te zoeken totdat hij het startschot geeft. “Ik vraag jullie om voorlopig in je huizen te blijven en je veiligheid en beveiliging te bewaren,” instrueerde hij hen. Zodra de tijd rijp is, beloofde hij het signaal te geven via sociale media, satelliet of desnoods via ouderwetse “radiogolven”, om vervolgens triomfantelijk af te sluiten met de woorden: “We zijn heel dicht bij de eindoverwinning”.
Maar hier slaan de internationale haviken en Pahlavi zelf de plank volledig mis. Ja, het is fantastisch als de onderdrukkende ayatollahs van het toneel verdwijnen, maar wie zegt in hemelsnaam dat het volk massaal snakt naar de terugkeer van de Sjah of zijn nazaat? Laten we niet vergeten dat het bewind van zijn vader ook een keiharde, bloedige dictatuur was, compleet met geheime martelpolitie. Het is een bizarre arrogantie om te denken dat je decennia later zomaar weer op het pluche kunt kruipen.
De risico’s van dit militaire ingrijpen zijn astronomisch. Als het regime daadwerkelijk in elkaar klapt, dreigt een gigantisch machtsvacuüm. En de bittere lessen uit Irak en Libië hebben ons geleerd dat de krachten die in zo’n vacuüm springen, vaak minstens zo gewelddadig en radicaal zijn. Het is te hopen dat de Iraanse bevolking zélf de regie pakt, zonder zich opnieuw in de ketenen van een elitaire dynastie te laten dwingen.
.

