De gemeente Amsterdam dacht het weer eens beter te weten. Met een vleugje multiculturele idealen en een flinke dosis wensdenken werd acht jaar geleden een groot experiment opgetuigd: 125 studenten en 125 statushouders samen in één wooncomplex, Stek Oost in Amsterdam-Oost. Jongeren zouden ‘buddy’ worden, integratie zou vanzelf volgen en tegelijk werd het woningtekort een beetje opgelost. Op papier klonk het prachtig.
Acht jaar later blijkt het vooral een pijnlijk fiasco.
Zembla legt de realiteit bloot
Zembla dook onlangs in Stek Oost en wat daaruit naar voren komt, is onthutsend. Bewoners spreken over structurele overlast, vandalisme, geweldsincidenten, verward gedrag en zelfs aangiften van seksueel geweld. Interne stukken tonen aan dat signalen van onveiligheid jarenlang zijn gemeld, maar onvoldoende serieus zijn genomen.
De woningcorporatie Stadgenoot wilde al in 2023 stoppen met het project, omdat zij de veiligheid niet langer konden garanderen. Het complex werd als “te heftig” bestempeld. Toch hield de gemeente Amsterdam dit tegen. Pas na stevige druk kwam er een aanpassing: vanaf 2024 werd het aandeel statushouders teruggebracht naar 30 procent, en trok Stadgenoot zich terug uit de verantwoordelijkheid voor sociale veiligheid. Maar voor veel bewoners kwam die koerswijziging veel te laat.
Onveiligheid als dagelijkse realiteit
Studenten en andere bewoners vertellen dat zij zich nog steeds onveilig voelen. Appgroepen staan vol met meldingen over incidenten, intimidatie en onvoorspelbaar gedrag. Het gevoel overheerst dat zij proefkonijn zijn geweest in een experiment waar hun veiligheid ondergeschikt was aan ideologische doelen. En dat roept de onvermijdelijke vraag op: hoe kon dit ooit als goed idee worden verkocht?
Ideologie boven realiteit
Bestuurders gingen ervan uit dat het samenbrengen van zeer verschillende groepen vanzelf tot harmonie zou leiden. Alsof culturele verschillen, trauma’s, psychische problematiek en uiteenlopende normen en waarden verdwijnen zodra je er een “community-gevoel” en een buddy-systeem tegenaan gooit.
Dat is geen beleid, dat is wensdenken. In plaats van integratie ontstonden spanningen. In plaats van veiligheid kwam onrust. En in plaats van kansen voor jongeren die betaalbaar wilden wonen, kregen zij te maken met een leefomgeving die voor velen onhoudbaar werd.
Signalen genegeerd
Misschien wel het meest schrijnende is dat waarschuwingen jarenlang zijn genegeerd. Bewoners trokken aan de bel. Corporaties sloegen alarm. Maar de gemeente bleef vasthouden aan het experiment. Niet omdat het werkte, maar omdat het paste binnen het ideologische plaatje. Dat is geen bestuur, dat is wegkijken.
Tijd om te stoppen met naïeve experimenten
Stop met dit soort grootschalige sociale experimenten op kosten van bewoners. Integratie bereik je niet door problemen te negeren of te romantiseren. Statushouders verdienen begeleiding en duidelijkheid. Jongeren en starters verdienen veilige, betaalbare woonruimte. Dat vraagt om realistisch beleid, geen ideologische luchtkastelen.
Huisvest groepen die intensieve begeleiding nodig hebben apart en professioneel. Zorg voor screening en ondersteuning. En geef Nederlandse jongeren en starters weer perspectief op de woningmarkt. Stek Oost laat zien wat er gebeurt als bestuurders denken dat goede bedoelingen genoeg zijn.
De werkelijkheid is harder. En die rekening mag niet langer bij bewoners worden neergelegd.
WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! De verbanning van Eva Vlaardingerbroek laat zien hoe diep de haat tegen conservatieve stemmen zit bij de machthebbers. Ze willen ons kapot maken. Laat dat niet gebeuren! Steun DDS, zodat wij als onafhankelijke pers kunnen blijven vechten tegen deze censuur en waanzin.
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media. PS: Zet uw e-mailadres erbij voor onze exclusieve SubStack-columns! Elke dag gratis in uw mail!
.
