Binnenaarde-beschavingen

In uiteenlopende culturen en tijdperken duikt steeds opnieuw het verhaal op van een verborgen wereld diep onder het aardoppervlak, die bekend staat als Agartha. Legendes over Agartha, zoals Tibetaanse en Hopi-overleveringen, beschrijven een groot verborgen koninkrijk in de holle aarde. Verhalen over onderaardse beschavingen, geheime tunnels en mystieke kennis. Het fysieke Agartha is het tweelingrijk van het etherische Shambhala, een beschaving die diep in de aarde woont, niet in de hete vloeibare kern waar de wetenschap over spreekt, maar een zeer geavanceerde en vreedzame beschaving in een ander etherisch rijk.

De beschavingen in de binnenste aarde leven afgescheiden van onze wereld aan het aardoppervlak. Alleen de geïnitieerden, spiritueel ontwikkelde en pure zielen kunnen toegang tot die wereld krijgen. Legendes van over de hele wereld spreken over geheime doorgangen die toegang bieden tot deze mysterieuze wereld van de binnenaarde. Daar zijn kristallen steden die gloeien van energie en waar mensen in vrede leven met de natuur en spirituele krachten. Voor degenen die erin geloven, zelfs als symbool of concept, is Agartha meer dan alleen een verborgen wereld onder de grond. Het is een plek die onaangetast is door oorlog, hebzucht of ego. Een samenleving waar kennis de leidraad is voor het leven.

Een prachtige documentaire van Secret Origins over het wetenschappelijk onderzoek naar de holle aarde en de mythes over binnenlandse beschavingen. 

Het verborgen rijk Agartha

In het Westen gaan de eerste verhalen over een holle aarde en ondergrondse beschavingen terug tot de 17e eeuw. Het westerse idee van het koninkrijk van Agartha werd in de late 19e eeuw geïntroduceerd door de Franse schrijver markies Alexandre Saint-Yves d’Alveydre. Hij beschreef het als een reëel, ondergronds rijk waar een oude, wijze beschaving zich zou hebben teruggetrokken tijdens een duistere periode van rampspoed, die in de hindoeïstische traditie de Kali Yuga wordt genoemd. Volgens Saint-Yves bleef deze beschaving intact, verborgen voor de buitenwereld, wachtend op een moment waarop de mensheid rijp genoeg zou zijn om haar opnieuw te ontmoeten.

Agartha zou een immense stad zijn, geregeerd door een spirituele leider, waarin wetenschap, religie en bestuur in volmaakte harmonie samenkomen. Saint-Yves beweerde zijn kennis te hebben verkregen via de mysterieuze oosterse leermeester Haji Sharif. Deze leerde hem te reizen door astrale projectie, waardoor hij rechtstreeks toegang had tot het verborgen koninkrijk Agartha.

Saint-Yves‘ boek werd aanvankelijk nauwelijks verspreid en hij zou zelf bijna alle kopieën van zijn boek hebben vernietigd. Wellicht omdat hij vreesde dat hij te veel onthulde. Toch bleef een kopie van zijn werk na zijn dood bewaard en groeide zijn verhaal over Agartha uit tot een invloedrijke bron binnen esoterische kringen.

Oude tradities en onderaardse werelden

Lang vóór de westerse beschrijving van Agartha spraken oosterse religies al over verborgen rijken onder de aarde. In hindoeïstische en boeddhistische kosmologie fungeert de heilige berg Meru als een centrale pilaar die het aardse rijk verbindt met de hemel (Svarga) en de onderwereld (Patala).

Patala is een wereld vol paleizen, juwelen en geavanceerde wezens zoals de Naga’s (Drakenwezens). Deze onderwereld wordt niet gezien als een hel, maar als een hoogontwikkelde beschaving met spirituele en technologische kennis.

Ook Tibetaanse monniken vertellen over geheime tunnels, grotten en ondergrondse steden, alleen bereikbaar voor ingewijden. Hier verschijnt het verhaal van Shambhala, een verborgen koninkrijk van verlichting en wijsheid, dat in sommige tradities wordt gezien als de spirituele tegenhanger van het meer fysieke Agartha.

De Hopi en de ‘mierenmensen’

Aan de andere kant van de wereld spreken de Hopi-indianen over een tijd waarin de mensheid tweemaal bijna werd vernietigd. Tijdens deze rampen zouden zij zijn gered door de zogenoemde ‘mierenmensen’, die hen ondergronds onderdak boden. Deze wezens leerden de Hopi hoe zij voedsel konden verbouwen en opslaan in afgesloten ruimtes. Opmerkelijk is de taalkundige overeenkomst tussen de Hopi-woorden ‘Anu’ voor mier en ‘Naki’ voor vriend, die erg lijken op het Sumerische ‘Anunnaki’, de mythische wezens die eveneens worden beschreven als brengers van kennis. Wellicht was Annunaki een verzamelterm voor meerdere groepen geavanceerde wezens die een rol spelen in allerlei mythes uit verschillende werelddelen.

Zwaartekracht en tijd buigt

In het begin van de 20e eeuw bouwde Marshall Gardner voort op de theorieën van Edmond Halley en John Cleves Symmes jr. en introduceerde een nog uitgebreider visie. Hij beweerde dat de planeet volledig hol is en een centrale zon bevat, een kleinere gloeiende bol. In die wereld was alles anders. De zwaartekracht binnenin de aarde werkt anders dan aan de buitenkant. Naarmate je dichter bij de binnenste schil komt, verandert de zwaartekracht van richting. In plaats van je recht naar beneden te trekken, begint hij je naar de binnenwand van de aarde te trekken, zodat er niet langer één duidelijke neerwaartse kracht is.

Ook de tijd verloopt anders in deze binnenwereld. Hoe dichter je bij de binnenste zon komt, hoe meer het voelt alsof de tijd buigt. In deze versie van de holle-aardetheorie heeft de planeet de vorm van een torus, zoiets als een donut of een draaiende ring. Door deze vorm beweegt energie in een constante lus. Het stroomt door de ene pool naar binnen en door de andere naar buiten. Dat zou kunnen verklaren waarom poolgebieden en diepe grotten vaak worden geassocieerd met navigatiestoringen en vreemde waarnemingen.

Mythische ingangen wereldwijd

Verspreid over de wereld zouden zich ingangen naar deze verborgen rijken bevinden. Vaak genoemde locaties zijn de Himalaya rond Mount Kailash, Mount Shasta in Californië, de piramides van Gizeh, Mount Rushmore en het Amazonegebied. In deze verhalen spelen geheime tunnels, verzegelde kamers en ‘Hall of Records’ een centrale rol, waar kennis van voor de zondvloed zou zijn opgeslagen. Lokale tradities spreken over bewakers, spirituele poorten en energetische barrières die slechts voor enkelen toegankelijk zijn.

Portalen, frequentie en verborgen kennis

Volgens moderne esoterische theorieën zijn deze ingangen geen fysieke doorgangen alleen, maar portalen die openen op basis van frequentie en bewustzijnstoestand. Alleen wie spiritueel, emotioneel en energetisch in balans is, zou toegang kunnen krijgen tot deze wereld in een andere dimensie. Deze poorten zouden worden bewaakt door monniken, sjamanen en andere hoeders van oude kennis, terwijl overheden en geheime genootschappen mogelijk meer weten dan zij prijsgeven.

Ella Ster | ellaster.nl

Gerelateerd