
De mensheid schrijft momenteel weer ouderwets ruimtevaartgeschiedenis. De Amerikaanse Artemis-missie is officieel over de helft van haar epische reis naar de maan. Na een tocht van maar liefst 200.000 kilometer raast de Orion-capsule met een rotvaart van ruim 3000 kilometer per uur op zijn doel af. Terwijl de aarde langzaam in het duister verdwijnt en de maan in volle glorie opdoemt, deelt de bemanning niet alleen spectaculaire beelden, maar ook een nuchtere, verfrissende paasboodschap. En in ware ruimtevaarttraditie gaat deze hoogtechnologische triomf hand in hand met uiterst aardse problemen: een bevroren wc-klep.
Een ongekende blik op de achterkant
Vanaf dit unieke punt in de kosmos krijgt de bemanning langzaam zicht op de beruchte ‘achterkant’ van de maan, het deel dat we vanaf onze planeet nooit te zien krijgen. Astronaut Christina Koch omschreef het surreële gevoel van het zien van nieuwe patronen, zoals de inslagkrater Grimaldi en de gigantische Mare Orientale, een vlakte van 900 vierkante kilometer. Het is voor het eerst in meer dan een halve eeuw dat menselijke ogen dit weer live mogen aanschouwen.
LAAT DE WAARHEID NIET VERZWIJGEN: Blijf op de hoogte van de grootste technologische en geopolitieke ontwikkelingen! (LET OP: HET ARTIKEL GAAT HIERONDER DIRECT VERDER!)
Een welkome paasboodschap in een woelige tijd
Wat deze missie extra bijzonder maakt, is de timing en de nuchtere dankbaarheid van de bemanning. Terwijl wij op aarde elkaar politiek de tent uitvechten, werd piloot Victor Glover tijdens het passeren van het halverwege-punt op Eerste Paasdag ietwat filosofisch. Hij sprak vol ontzag over de absolute schoonheid van de schepping.
“Het biedt ons een kans op deze paaszondag – of je dat viert of niet, of je in God gelooft of niet – om na te denken waar we zijn, wie we zijn, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten,” aldus Glover. “In al die leegte, in het niks van het universum, is deze prachtplek, de plek waar we allemaal mogen bestaan.” Het is een krachtige, traditionele boodschap van nederigheid en respect die in schril contrast staat met de dagelijkse cynische waan van de dag hier op aarde.
Hoogtechnologisch, maar het toilet hapert
Net als bij eerdere missies kampt de bemanning met een defect aan het sanitair, waarschijnlijk door ijsvorming op een klep aan de buitenkant van het schip. NASA heeft de capsule nu simpelweg wat meer naar de zon gedraaid in de hoop de boel te ontdooien.
Christina Koch vatte de briljante absurditeit van het astronautenleven perfect samen:
“Het ene moment sta je versteld van een prachtige blik op de achterkant van de maan en dan denk je ineens: hmmm, misschien moet ik eens schone sokken aandoen.”
.

