Leren is een uitdagend proces, en er zijn verschillende manieren om kennis op te doen. Op school leer je vaak voor toetsen, waarbij je gedurende een bepaalde periode stof bestudeert en herhaalt om deze beter te onthouden. Na de toets wordt beoordeeld in hoeverre je de stof hebt begrepen. Maar hoe duurzaam is deze kennis eigenlijk? Hoe lang blijft informatie die op deze manier is verworven hangen?
In de jaren ’80 leerde ik geluidstechniek en werd ik de vaste geluidstechnicus van een opkomende band. Dit leidde me voor het eerst naar een opnamestudio, waar ik gefascineerd raakte door het proces dat resulteert in een eindproduct dat door iedereen kan worden beluisterd. Ik droomde van een eigen studio, maar de kosten van analoge opnameapparatuur waren torenhoog. De studio waar ik mijn kennis opdeed had apparatuur ter waarde van ongeveer een half miljoen gulden, wat in euro’s meer dan twee ton zou zijn, zonder rekening te houden met inflatie. Geld dat ik niet had, waardoor het bij een droom bleef.
Tien jaar later, aan het eind van de jaren ’90, vond er echter een revolutie plaats in de ontwikkeling van persoonlijke computers. Met een PC zou het mogelijk zijn om een eigen opnamestudio te hebben voor een fractie van de kosten van een analoge studio. Ik deed mee aan een quiz op televisie en won genoeg prijzengeld om een goed uitgeruste computer aan te schaffen. Maar toen begon de ellende.
Ik had geen idee van computers. Met een boek over het nieuwe Windows 98 probeerde ik aan de slag te gaan, maar al snel liep ik vast. Na een half jaar van frustratie viel uiteindelijk het kwartje en begon ik te begrijpen hoe je een computer bedient.
Toch is er een groot verschil tussen het openen van een tekstverwerker, iets typen en dat document opslaan, en het maken van een meersporenopname op een computer. Het analoge opnameproces was voor mij duidelijk; het volgde de kabels die je fysiek kon zien. Een kabel van de gitaar naar de versterker, een microfoon naar de mengtafel. In de digitale wereld ontbreekt dat fysieke inzicht. Het signaal van de gitaar verdwijnt via USB in de computer, gaat naar een geluidskaart die goed ingesteld moet zijn, en vervolgens naar opnamesoftware met talloze functies. Het is vergelijkbaar met Photoshop: overweldigend veel mogelijkheden.
Sinds het einde van de jaren ’90 heb ik verschillende pogingen ondernomen om het opnameproces te leren. Soms lukte het om een begin te maken, maar dan kwam er weer iets tussen en had ik maandenlang geen tijd. Bij terugkomst merkte ik vaak dat ik bijna alles weer vergeten was.
Nu is er AI, wat een nuttig hulpmiddel kan zijn bij het leren. Maar leer je echt iets als je de AI al het werk laat doen? Of verarm je je geest omdat je je hersenen te weinig gebruikt?
Bron en vertaling: [Erick van Dijk](https://www.bitchute.com/channel/Dn2nOjrl76U1)
**Wees de eerste en start een discussie over dit onderwerp:** [Hersenrot door AI-gebruik is echt en wordt erger](https://friendhyve.com/forums/thread/520/Hersenrot-door-AI-gebruik-is-echt-en-wordt-erger)
.