In het nabije verleden dacht ik vaak: “Wat een lawaai!”
Luister maar eens goed, er is altijd geluid, ruis, lawaai, getimmer, getoeter, gezoem, geblaas, gebonk, muziek en geknal. Onnatuurlijke, alles overstemmende geluiden, waarvan ik vond dat het lawaai was.
Als je dan probeerde de stilte op te zoeken, bijvoorbeeld in een bos waar verder niemand hun drollendraaiertjes uitlaat, hoor je weliswaar natuurlijke geluiden, maar na een tijdje wordt dat overstemd door het gepiep, geknirps en geschuur tussen je oren. Op den duur hoor je je hart ook kloppen.
Het wordt je bijna onmogelijk gemaakt om de ware stilte te vinden, al was het alleen maar om eens te ervaren wat dat nou eigenlijk is, hoe dat klinkt, die stilte. Het lukt je niet.
Ik heb daar het volgende op bedacht – ik weet niet of het een authentieke gedachte is, dan wel een ingevoegd signaal van een bemoeizuchtig apparaat, waaraan ik blijkbaar mijn status “levend geboren” heb te danken. vandaar dat ik verzuip in de staatsschulden van mijn voorouders.
Ik heb bedacht dat ik al dat kunstmatige “lawaai” ga kwalificeren als langzaam uitfaserende “achtergrondgeluiden”.
Dat soort geluiden kunnen ook storend zijn, maar het voordeel is, dat het zo massaal is, dat je er geen chocola van kunt maken als je het op een hoop veegt. Een soort auditieve vuilnisbelt, de creatie daarvan is wel een must. Het helpt dat je geen signalen meer binnenkrijgt, zoals het nieuws, actualiteiten en andere soorten van energievreters. Geen TV, radio, telefoon meer. Geen buren die je dagelijks lastigvallen uit belangstelling. Geen collectanten die zich het vuur uit de sloffen lopen voor het topsalaris van de directeur van het goede doel. Alles wordt achtergrondgeluid, overstemd door mijn gedachten.
Dat lawaai, waar is dat goed voor? Ik denk in de eerste plaats om de status quo van onze wereldbeleving te handhaven. Eenheid kraken. Verdeeldheid zaaien. Problemen maken en rotzooi schoppen. Onze dagelijkse werkzaamheden, kort door de bocht. Je kunt niets meer realiseren zonder lawaai te maken.
En dan …. ga ik aan het werk.
Ik ga eerst de breuken repareren. In mijn wereld zijn geen grenzen. Geen landen, geen departementen, geen gemeenten. Geen rassen. Geen religies. Geen politieke bewegingen. Geen belangengroepen. Geen identiteitsbewijzen, geen paspoorten, geen geboortecertificaten. Geen etiketten en barcodes. Geen nummers.
Wat zou er zich dan ontwikkelen?
Steeds minder aanleiding voor conflicten als gevolg van roofzucht en machtsdenken. Dan stopt in ieder geval in fasen het autoverkeer, het vrachtverkeer, het treinverkeer, het scheepvaartverkeer, het vliegverkeer. Miljarden tonnen milieuvervuiling per dag verdwijnen niet meer in de atmosfeer. Er is geen economie meer, dus er is geen vervuiling meer. Er is geen telecommunicatie meer, er is geen elektromagnetische straling meer en er is geen elektriciteit meer. Er is zelfs geen geld meer om dat allemaal aan de gang te houden.
Moeder Aarde kan weer ademen…..
Men zal in koor zeggen: “Fantast, er gaat niets meer zonder elektriciteit, telecommunicatie, transport, etc. Je kunt je stukjes niet eens meer onder de mensen krijgen zonder al die mooie uitvindingen…”
Dat zijn voor mij gestaag uitfaserende achtergrondgeluiden.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2025/11/04/achtergrondgeluiden/
.