“Een enkele kogel in deze lichamen/lichaamsdelen
is een duidelijke aanwijzing
dat deze kinderen opzettelijk het doelwit waren”,
Maud Effting en Willem Feenstra
de twee bekroonde onderzoekersjournalisten.
* * *
*
De ‘enkele kogels’ ’n duidelijke aanwijzing:
kinderMOORD..!.
2026 © WantToKnow.nl/be
Journalisten Maud Effting en Willem Feenstra hebben een Europese persprijs gewonnen voor hun artikel over schotwonden bij kinderen in de Gazastrook. Uit onderzoek van de Volkskrant bleek in september vorig jaar dat Israëlische militairen gericht schoten op Gazaanse kinderen. De jury van de Europese persprijs prijst het ‘nauwgezette onderzoek’ dat aan de basis stond van het stuk, ‘terwijl onafhankelijke toegang tot Gaza vrijwel onmogelijk is gemaakt’.
Het verhaal van de reportage
Artsen zagen in Gaza een verontrustend patroon: kinderen met een enkele schotwond in hoofd of borst, een teken dat er gericht op ze was geschoten. En mogelijke aanwijzing voor executie. Voor hun artikel ‘Wat de wonden vertellen’ HIER spraken Effting en Feenstra zeventien artsen en een verpleegkundige die actief waren in ziekenhuizen in de Gazastrook. Daar zagen de artsen opvallend veel kinderen van 15 jaar en jonger met schotwonden in hun hoofd of borst, een aanwijzing dat er gericht op hen was geschoten.
Veel kogels waren afkomstig van Israëlische scherpschutters of drones. Ter ondersteuning van hun verklaringen deelden de artsen honderden foto’s, röntgenafbeeldingen, dagboekfragmenten en medische notities met de Volkskrant. De belangrijkste bevindingen:
-
- Vijftien internationale artsen vertellen de Volkskrant dat zij tijdens hun werkzaamheden in ziekenhuizen in Gaza kinderen van 15 jaar en jonger hebben gezien met schotwonden in hoofd of borst. Volgens de conservatiefste telling zagen zij samen 114 kinderen met dergelijke wonden, waarvan het merendeel is overleden.
- Ooggetuigen vertelden de artsen dat de kogels veelal afkomstig waren van scherpschutters of drones van het Israëlische leger (IDF)
- Volgens oud-commandant der landstrijdkrachten Mart de Kruif is de kans dat het gaat om toevalstreffers nihil, omdat de dokters meer dan honderd gevallen beschrijven.
- Negen artsen stellen tegenover de Volkskrant dat ze wonden hebben gezien, mogelijk veroorzaakt door omstreden fragmentatiewapens.
- Het Israëlische leger wil geen vragen beantwoorden over het schieten op kinderen en zegt geen fragmentatiewapens ‘te bezitten noch gebruiken’.
- Israël is vanaf het begin van deze Gaza-inval niet gesteld op ‘journalistieke pottenkijkers’. Journalisten vinden ook massaal de dood, door militair/IDF-vuur..
Een citaat uit de
– reportage
*
‘Het is maart 2024 en het is de eerste dag in het Gazaanse ziekenhuis van Dr. Feroze Sidhwa, traumachirurg en intensivist. Een Palestijnse verpleegkundige leidt hem rond. Plotseling valt zijn oog op twee jongetjes die onbeweeglijk in bed liggen. Ze zijn 8, hooguit 10 jaar oud. Hun hoofden zijn ingepakt in verband en ze liggen aan de beademing; verder zijn hun lichamen ongeschonden.
‘Wat is er gebeurd?’, vraagt hij. De verpleegkundige spreekt nauwelijks Engels. Maar ze wijst naar hun hoofd. ‘Shot, shot’, zegt ze. Sidhwa denkt eerst dat ze zich vergist. Wordt hier op kínderen geschoten? Maar even later ziet hij op de scans dat ze gelijk heeft.
Als ze een tweede zaal oplopen, zien ze nóg twee jongetjes, in dezelfde toestand. ‘Ik dacht: what the hell?’, zegt hij telefonisch met zijn diepe basstem tegen de Volkskrant. ‘Hoe is het mogelijk dat hier in dit kleine ziekenhuis binnen 48 uur víer kinderen zijn binnengekomen die door hun hoofd zijn geschoten?’
De jongetjes zullen allemaal overlijden.
In het dagboek op zijn telefoon maakt hij die avond een notitie. Tijd om na te denken is er dan nog niet, maar in de dertien dagen daarna komt hij nóg negen kinderen tegen met een enkele kogelwond in hoofd of borst, kinderen op wie waarschijnlijk gericht is geschoten. ‘Ik dacht dat mijn ziekenhuis misschien in de buurt zat van een crazy sniper, of van een droneteam dat voor de lol kinderen doodschoot.’ zegt Sidhwa.
Maar eenmaal thuis ontmoet hij op een congres per toeval een Amerikaanse collega-arts, die vlak voor hem in een ander ziekenhuis in Gaza werkte. Als Sidhwa de kinderen ter sprake brengt, knikt de man. ‘Tot mijn verbazing zei hij: ja, dat zag ik ook. Bijna elke dag.’ De betreffende arts, Thaer Ahmad, bevestigt dit tegenover de Volkskrant. ‘Dit was het moment’, zegt Sidhwa, ‘waarop ik besloot: ik móét erachter komen wat hier gebeurt.’
Wil je het hele artikel lezen, klik dan HIER voor een link.